เงาปริศนาคืบคลานเข้าสู่สถาบัน

กลิ่นอายความชื้นของดินยามค่ำคืนผสมผสานกับกลิ่นอานุภาพเวทมนตร์อันเข้มข้นจนแทบหายใจไม่ออก ลูคัสขยับแว่นสายตาที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าต่างโปร่งใสของระบบเบื้องหน้า นิ้วเรียวบาวยังคงรัวปลายนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเวทมนตร์อากาศอย่างรวดเร็ว ข้อมูลการไหลเวียนพลังงานใต้หอพักเวทมนตร์กำลังแปรปรวนอย่างเห็นได้ชัด กราฟแสดงระดับมานาพุ่งทะยานสูงขึ้นจนเส้นสีแดงตัดผ่านขีดอันตราย "แย่แล้ว... อัตราการดูดกลืนพลังงานของกลุ่มคนกลุ่มนั้นเร็วกว่าที่คาดไว้สามเท่า" เสียงพึมพำลอดผ่านริมฝีปากบางเฉียบของลูคัส ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิดอย่างเคร่งเครียด ภายในห้องทำงานส่วนตัวของประธานนักเรียนแห่งสถาบันเวทมนตร์อันทรงเกียรติแห่งนี้ บรรยากาศกลับไม่ได้สงบอย่างที่เปลือกนอกแสดงออก เสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งหยุดลงตรงหน้าประตูก่อนที่ร่างสูงสง่าในชุดยูนิฟอร์มทางการจะก้าวเข้ามาโดยไม่ต้องเคาะ คริสเตียนกวาดสายตาคมกริบมองแผ่นหลังบางที่กำลังยืนประจันหน้ากับหน้าต่างระบบ เขารู้จักดวงตาคู่นั้นดี... มันเป็นแว่นตาและแววตาที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นยามที่เจ้าตัวกำลังเผชิญหน้ากับปัญหาใหญ่เกินตัว "นั่งลงซะ ลูคัส" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยโทนเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ปฏิเสธไม่ได้ ร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับวางแก้วชาอุ่นกรุ่นกลิ่นลาเวนเดอร์ลงบนโต๊ะทำงาน "นายกำลังฝืนระบบร่างกายตัวเองเกินไปแล้ว" ลูคัสถอนหายใจยาวเหยียด เหลือบมองประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่หนึ่งด้วยหางตา "ถ้าฉันไม่รีบปรับแต่งโครงข่ายป้องกันรอบหอพักเวทมนตร์ตอนนี้ อีกไม่ถึงชั่วโมง... พลังงานโบราณที่หลับใหลอยู่ใต้ดินลึกจะถูกกระชากออกไปจนหมดสเกลระบบ และนั่นหมายถึงความหายนะของสถาบันทั้งแห่ง ประธานคริสเตียนเข้าใจความหมายนี้ไหมคะ?" คำถามที่ตอกกลับมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากทำให้คริสเตียนต้องหรี่ตาลงเล็กน้อย มือหนาเอื้อมไปฉวยข้อมือเรียวเล็กนั้นไว้เบาๆ ไม่ให้แตะต้องหน้าต่างระบบต่อ แรงสัมผัสที่อบอุ่นและมั่นคงส่งผ่านผ่านผิวเนื้อ ทำให้หัวใจของลูคัสกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันรู้ดีกว่าใคร..." คริสเตียนโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้มเนียน "และฉันก็รู้ด้วยว่า... มีพวก 'เงา' กำลังเดินหมากอยู่บนกระดานนี้" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเตือนเบาๆ จากระบบในหัวของลูคัสที่ดังขึ้นเป็นระยะ *ติ๊ง! แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานแปลกปลอมระดับ A- แฝงตัวเข้ามาในเขตพื้นที่หอพักเวทมนตร์ทิศเหนือ เป้าหมายคือการปลุกผนึกรากเหง้ามานาโบราณ* ดวงตาของลูคัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ไหวพริบอันรวดเร็วประมวลผลสถานการณ์ทันที "พวกมันไม่ได้มาเพื่อขโมยพลังงาน... แต่พวกมันตั้งใจจะใช้พลังงานนั้นเป็นตัวล่อเพื่อทำลายเสาหลักเวทมนตร์ทั้งสี่ต้นของสถาบัน!" "ฉลาดมาก" คริสเตียนเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ต่างจากความเย็นชาที่เขามีต่อคนทั้งโลก ร่างสูงผละออกไปหยิบไม้เท้าประจำตำแหน่งที่มีลวดลายอักขระโบราณสลักไว้อย่างประณีต "เพราะฉะนั้น คืนนี้... นายจะอยู่แต่ในเขตอาคมคุ้มครองของฉัน ห้ามก้าวขาออกไปไหนเด็ดขาด" "เดี๋ยวก่อนสิคะ ประธาน! ฉันเป็นผู้ดูแลระบบนะ เรื่องแบบนี้ฉันต้อง—" "ไม่มีข้อแม้" คริสเตียนหันกลับมาสบตา ประกายในนวเนตรสีเข้มลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมันต์ที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "ฉันยอมให้โลกนี้พังทลายได้... แต่ฉันไม่มีวันยอมให้นายเอาตัวเข้าไปเสี่ยงในพื้นที่อันตรายเด็ดขาด" คำพูดที่ดูเอาแต่ใจแต่กลับแฝงความห่วงใยอย่างล้นพ้น ทำให้ลูคัสเม้มริมฝีปากแน่น เถียงไม่ออกไปชั่วขณะ ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในโลกเก่าแวบเข้ามาในหัว ทว่าความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านมาจากฝ่ามือหนาที่ยังคงกุมข้อมือตนไว้อยู่ กลับค่อยๆ เยียวยารอยแผลเป็นนั้นทีละน้อย ในขณะเดียวกัน ที่บริเวณลานกว้างหน้าหอพักเวทมนตร์ เงาสสีดำสนิทนับสิบสายกำลังเคลื่อนไหวราวกับกลุ่มควันพิษ พวกมันไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ไร้ซึ่งลมหายใจ มีเพียงไอความมืดทมิฬที่แผ่ขยายออกทุกครั้งที่ก้าวเดิน ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทสนทนากันด้วยภาษาโบราณที่มนุษย์ทั่วไปไม่อาจเข้าใจ "ทุกอย่างเป็นไปตามแผน... ผนึกชั้นที่สามกำลังจะคลายตัวแล้ว" เสียงแหบพร่าดังขึ้นจากเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูหอพัก มือสวมถุงมือหนังสีดำยกขึ้นร่ายอักขระต้องห้าม แสงสีม่วงเข้มสาดส่องลงบนพื้นดินจนเกิดเป็นรอยร้าวลึก ใต้พื้นดินลึกนอกจากรากเหง้ามานาที่สั่นสะเทือนแล้ว เสียงคำรามต่ำๆ ราวกับสัตว์ป่าดึกดำบรรพ์ที่ถูกจองจำมานานนับพันปีก็เริ่มดังสะท้อนขึ้นมาทีละน้อย แรงสั่นสะเทือนทำให้กระจกหน้าต่างของหอพักสั่นระริก ลูคัสที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้นสองร่วมกับคริสเตียนสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลนั้นทันที แว่นตาบนดั้งจมูกสะท้อนแสงสีแดงฉานจากระบบที่รัวข้อความเตือนภัยไม่หยุดหย่อน *คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบสิ่งมีชีวิตไม่ทราบเผ่าพันธุ์กำลังตื่นจากการหลับใหลใต้หอพักเวทมนตร์ พลังป้องกันระบบลดลงเหลือ 45%... 40%...* นิ้วมือของลูคัสเย็นเฉียบ ไหวพริบและความรู้ด้านปรุงยาและระบบถูกดึงมาใช้จนถึงขีดสุด เขาหันไปสบตากับประธานหนุ่มข้างกายที่ตอนนี้แววตาเต็มไปด้วยจิตสังหารอันเยือกเย็น "ดูเหมือนว่า... พวกมันไม่ได้แค่ต้องการทำลายสถาบันแล้วล่ะค่ะ ประธาน" ลูคัสกระซิบเสียงแผ่วเบา ขณะที่รอยยิ้มท้าทายผุดขึ้นที่มุมปากของคนทั้งคู่ "แต่พวกมันกำลังปลุก 'บางสิ่ง' ที่ไม่ควรตื่นขึ้นมาขึ้นมาจริงๆ แล้ว" ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำใดต่อ แสงสีดำสนิทพุ่งทะยานจากใต้พื้นดินขึ้นสู่ท้องฟ้า ย้อมรัตติกาลให้กลายเป็นสีเลือด พริบตานั้นเอง ประตูห้องทำงานของประธานนักเรียนก็ถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดก้าวเข้ามา... และเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของทั้งคู่ต้องสะ khag! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ!