ภารกิจเสริม: ปรุงยาฟื้นพลังเกรดตำนานใน 10 นาที

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ปะปนกับกลิ่นไหม้ของสมุนไพรเกรดต่ำลอยคละคลุ้งอยู่ในห้องปรุงยาคับแคบ ลูคัสใช้หลังมือปาดเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าเรียว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาสองข้างจ้องมองหม้อต้มทองเหลืองตรงหน้าด้วยประกายวาวโรจน์ที่ไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตา เสียงแจ้งเตือนหน้าต่างสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งคว้างกลางอากาศยังคงกะพริบถี่รัว พร้อมกับตัวเลขถอยหลังที่วิ่งลดลงอย่างโหดร้าย [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤต! ค่าพลังชีวิตของเป้าหมายกำลังดิ่งลงสู่จุดวิกฤต 3% ภายในเวลา 10 นาที หากล้มเหลว ระบบจะทำการรีเซ็ตความทรงจำของโฮสต์ทั้งหมด!] "รีเซ็ตบ้าบออะไรกัน ระบบงี่เง่าเอ้ย!" ลูคัสสบถเบาๆ ในลำคอ เรียวิ้วขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม สมองอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็วดั่งคอมพิวเตอร์เมนเฟรม เขารู้ดีว่าความรู้เรื่องการปรุงยาจากโลกเก่าที่เคยร่ำเรียนมานั้นลึกซึ้งเพียงใด แต่ปัญหาคือวัตถุดิบในโลกแฟนตาซีแห่งนี้กลับแปลกประหลาดและมีโครงสร้างเวทมนตร์ที่ซับซ้อนกว่าเป็นร้อยเท่า การจะผสมผสานศาสตร์โบราณเข้ากับพลังมานาบริสุทธิ์ในเวลาจำกัดแค่นี้ มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยสำหรับคนทั่วไป... แต่สำหรับ 'ลูคัส' อดีตนักปรุงยาผู้เคยถูกหักหลังจนต้องตายตกไปตามกัน คำว่าเป็นไปไม่ได้ไม่มีอยู่ในพจนานุกรมของเขา พรึบ! เปลวไฟสีครามถูกจุดขึ้นด้วยปลายนิ้วเรียว ลูคัสหลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อเรียกสติ สูดหายใจเข้าลึกเพื่อดึงกลิ่นอายความเย็นยะเยือกของสมุนไพร 'จันทราทมิฬ' เข้าสู่ปอด มือข้างหนึ่งตวัดกวาดวัตถุดิบเจ็ดชนิดลงไปในหม้อต้มพร้อมกันอย่างแม่นยำ ราวกับนักดนตรีเอกกำลังบรรเลงบทเพลงซิมโฟนีอันดุเดือด "หึ ถ้าคิดจะฆ่าฉันด้วยภารกิจงี่เง่านี้ ฝันไปเถอะ" เสียงพึมพำลอดไรฟันพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ลูคัสไม่ได้สังเกตเลยว่า ที่มุมห้องมืดสนิท ร่างสูงสง่าในชุดยูนิفرมประธานนักเรียนระเบียบจัดของ 'คริสเตียน' กำลังยืนกอดอกพิงผนัง แววตาสีรัตติกาลคู่นั้นจดจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา คริสเตียนขยับแว่นตากรอบเงินเล็กน้อย ความเย็นชาที่เคยใช้ประจันหน้ากับคนทั้งโลกเลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงประกายความเอ็นดูและความเป็นห่วงที่ถูกเก็บซ้ำไว้อย่างมิดชิด เขารู้ว่าลูคัสกำลังดิ้นรนเพื่ออะไร และเขาก็พร้อมที่จะยื่นมือเข้าช่วยเสมอ... หากว่าอีกฝ่ายเอ่ยปากขอร้องสักนิด ทว่า ลูคัสเลือกที่จะสู้ด้วยลำแข้งของตัวเอง "โครม!" แรงสั่นสะเทือนเบาๆ เกิดขึ้นเมื่อมานาในหม้อเริ่มปั่นป่วน สีของน้ำยาเปลี่ยนจากสีม่วงเข้มกลายเป็นสีแดงชาดราวกับโลหิตสดๆ ควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นสู่เพดานพร้อมกับกลิ่นหอมหวานละมุนที่ช่วยให้จิตใจสงบลงอย่างประหลาด นี่คือสัญญาณเตือนว่าขั้นตอนสุดท้ายกำลังจะเริ่มขึ้น... การหลอมรวมแก่นเวทมนตร์! หากใส่มานามากเกินไป หม้อจะระเบิด หากใส่น้อยเกินไป คุณSนภาพของยาจะลดลงจนกลายเป็นแค่น้ำล้างหม้อ ลูคัสกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เม็ดเหงื่อไหลย้อยลงมาตามโครงหน้าคมคาย มือข้างที่ถือไม้พายเวทมนตร์สั่นเทาเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้าจากการใช้พลังงานเกินขีดจำกัด [เวลาคงเหลือ: 1 นาที 45 วินาที...] เสียงเตือนของระบบเร่งเร้าหัวใจให้เต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ ลูคัสสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ดวงตาสองข้างเบิกกว้างขึ้นเมื่อตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบอที่สุดในชีวิต เขาวางไม้พายลง แล้วแบมือทั้งสองข้างออกเหนือปากหม้อต้มโดยตรง! การใช้ 'มือเปล่า' สกัดแก่นมานากลางหม้อปรุงยา คือวิธีที่อันตรายถึงชีวิต ผิวหนังอาจถูกแผดเผาจนหลุดลอก หรือพลังเวทอาจตีกลับจนเส้นประสาทเสียหายถาวร แต่ลูคัสไม่มีทางเลือกอื่น "ย้ากกก!" แสงสว่างวาบสีทองอร่ามพุ่งทะยานจากฝ่ามือของลูคัสลงสู่ของเหลวเดือดพล่าน แรงระเบิดเบาๆ สะท้อนก้องไปทั่วห้อง คริสเตียนที่ยืนมองอยู่ถึงกับขยับตัวตามสัญชาตญาณ ขายาวก้าวพรวดเข้าไปใกล้ร่างบางหมายจะคว้าตัวออกมาก่อนที่อันตรายจะมาถึงตัว แต่แล้ว... วิ้งงงง—! แสงสีทองเจิดจ้าดับวูบลง เหลือไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก ภายในหม้อต้มทองเหลือง ปรากฏเม็ดยาสีมุกนวลเนียนเปล่งประกายแสงเรืองรองอ่อนโยน กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายความสดชื่นของสายฝนกระจายไปทั่วบริเวณ มันคือ 'ยาฟื้นพลังเกรดตำนาน' ที่ไม่มีใครสามารถปรุงขึ้นได้มานานนับร้อยปี! [แจ้งเตือนจากระบบ: ภารกิจเสริม "ปรุงยาฟื้นพลังเกรดตำนานใน 10 นาที" สำเร็จลุล่วง!] [โฮสต์ได้รับแต้มประสบการณ์ +5,000 แต้ม และปลดล็อกทักษะติดตัว: "หัตถ์เทพปรุงยา" ระดับสูงสุด!] ลูคัสทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นห้องด้วยความหมดแรง ลมหายใจหอบถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะความเหนื่อยล้า เขายิ้มออกมาด้วยความโล่งอก มือเรียวยื่นไปหยิบเม็ดยาสีมุกขึ้นมาถือไว้ในอุ้งมืออย่างทะนุถนอม ความสำเร็จนี้คือเครื่องพิสูจน์ว่าเขาไม่ได้อ่อนแอเหมือนในอดีตที่เคยถูกคนพวกนั้นเหยียบย่ำ "เก่งมาก... เจ้าลูกแมวพยศ" เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจดังขึ้นเหนือศีรษะ ลูคัสสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นมองทันทีด้วยความตกใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อพบว่าคริสเตียน ประธานนักเรียนผู้เย็นชาและน่าเกรงขาม กำลังย่อตัวลงมานั่งชันเข่าอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ใบหน้าคมคายของคริสเตียนอยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ แววตาสีรัตติกาลคู่นั้นพราวระยับด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย มือหนายื่นออกไปอย่างถือวิสาสะ นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากมนของลูคัสอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะบอบช้ำจนแหลกสลายคามือ "ระ... ประธานคริสเตียน คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่?" ลูคัสถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงยิ่งกว่าตอนปรุงยาเสียอีก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสัมผัสอุ่นจัดจากปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่ไล้ผ่านผิวแก้ม ทำให้ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างตีรวนขึ้นมาในอก คริสเตียนไม่ตอบคำถามนั้น รอยยิ้มบางเบาที่หาดูได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ใกล้ชิดจนลูคัสแทบหยุดหายใจ "ฉันมาทันดูตอนที่เธอเกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งยังไงล่ะ..." คริสเตียนกระซิบเสียงพร่าชิดริมหู น้ำเสียงนั้นเจือความดุเล็กน้อยแต่กลับอบอุ่นจนน่าประหลาด "รู้ตัวไหมว่าเธอเพิ่งทำเรื่องที่โง่ที่สุดลงไป... ลูคัส" ลูคัสเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามด้วยความหงุดหงิดปนเขินอาย "มันเรื่องของผม... ปล่อยนะ ประธานจะมาสน..." คำพูดทั้งหมดถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อจู่ๆ คริสเตียนก็เอื้อมมือมาคว้าข้อมือข้างที่ถือเม็ดยาเกรดตำนานไว้แน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ยังคงค้างอยู่กลางอากาศ ซึ่งในขณะนี้... ตัวอักษรสีฟ้าปกติกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอย่างน่ากลัว และข้อความใหม่ก็ปรากฏขึ้นมาช้าๆ ทีละตัวอักษรต่อหน้าต่อตาพวกเขาทั้งสองคน [คำเตือนฉุกเฉินจากระบบหลัก: ตรวจพบการเข้าแทรกแซงจาก "ผู้ดูแลระบบนิรนาม" โฮสต์และบุคคลภายนอก (คริสเตียน) ถูกบังคับเข้าสู่... "เขตแดนต้องห้าม" ทันที!] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและแบ่งปันรอยยิ้มไปกับกลิ่นอายความหวานและไหวพริบในตอนนี้นะคะ "น้ำผึ้งหยดแรก"