ประกาศรายชื่อห้องพักและการแกล้งกันของรูมเมท

กระดาษแผ่นหนาสีครีมในมือของลูคัสกำลังสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความหนาวเย็นจากสายลมที่พัดผ่านระเบียงทางเดินหินอ่อนของเขตหอพักพิเศษ หากแต่เป็นเพราะรายชื่อตัวอักษรหมึกดำที่ถูกบรรจงเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบ ทว่ากลับสร้างความปั่นป่วนให้แก่หัวใจของเขาเสียเหลือเกิน *‘เขตที่พักพิเศษ A-01: ลูคัส และ คริสเตียน’* ดวงตากลมโตสีอำพันกะพริบปริบๆ เพื่ออ่านข้อความเดิมซ้ำเป็นรอบที่สาม เผื่อว่าเวทมนตร์ภาพลวงตาชนิดใดชนิดหนึ่งจะทำให้เขาตาฝาดไป แต่นอกจากตัวอักษรจะยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลงแล้ว เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยจนน่าขนลุกก็กำลังดังใกล้เข้ามาจากมุมตึก “ดูท่าทาง... โชคชะตาของเราคงผูกพันกันลึกซึ้งกว่าที่คิดนะคะ, คุณนักปรุงยาตัวน้อย” เสียงทุ้มต่ำอันเป็นเอกลักษณ์เอ่ยขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดคลุมประจำตำแหน่งประธานสนักเรียนที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างเงียบเชียบ คริสเตียนโน้มตัวลงมาเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าครามเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความขบขัน เจือความเจ้าเล่ห์ที่ทำเอาลูคัสต้องรีบถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ เมื่อวานนี้... ชายคนนี้เพิ่งจะปัดป้องการทรงตัวของเขาบนขอบหน้าต่างตึกบัญชาการเวทมนตร์ จนเกือบทำให้เขาตกลงไปเบื้องล่างกลายเป็นผุยผง แต่วันนี้ เขากลับกลายมาเป็น ‘รูมเมท’ ผู้ร่วมชายคาเดียวกันในหอพักเขตพิเศษที่ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและพื้นที่ส่วนตัวอันน้อยนิดเสียอย่างนั้น “ท่านประธาน... ดิฉันคิดว่าระบบจัดสรรห้องพักของสถาบันน่าจะมีข้อผิดพลาดทางเทคนิคบางประการค่ะ” ลูคัสฝืนยิ้มหวานหยด ยิ้มแบบที่นักปรุงยามักใช้กลบเกลื่อนเวลาผสมยาพิษผิดสูตร “เช่น... กระดาษเวทมนตร์อาจจะโดนความชื้นจนตัวอักษรเลอะเลือน หรือไม่สมองของฝ่ายทะเบียนอาจจะกำลังต้องการโพชั่นบำรุงประสาทสักหม้อสองหม้อ” คริสเตียนหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลทว่าทรงอำนาจ เขายื่นมือเรียวยาวมารับกระดาษแผ่นนั้นไปจากมือของเด็กหนุ่ม ปลายนิ้วของทั้งคู่เฉียดผ่านกันเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับสร้างกระแสไฟเวทมนตร์จางๆ ให้แล่นพล่านไปทั่วผิวสัมผัส “ไม่มีความผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้นค่ะ, ลูคัส” คริสเตียนจงใจเน้นเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างสนิทสนมเกินความจำเป็น “ฉันเป็นคนตรวจทานรายชื่อทั้งหมดด้วยตัวเอง... และหอพัก A-01 แห่งนี้ ก็ถูกออกแบบมาเป็นพิเศษสำหรับผู้ที่มี ‘ตัวแปร’ พิเศษในระบบเวทมนตร์เท่านั้น” ประโยคหลังถูกลดระดับเสียงลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบข้างใบหู ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้ลูคัส ขนลุกซู่ สมองอันชาญฉลาดรีบประมวลผลสถานการณ์อย่างรวดเร็ว ระบบอัจฉริยะในหัวของเขาก็ส่งเสียงเตือนติ๊งขึ้นมาทันทีเพื่อรายงานความผิดปกติของอัตราการเต้นของหัวใจ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับฮอร์โมนความตื่นตัวพุ่งสูงเกินขีดจำกัดปลอดภัย คำแนะนำ: ควบคุมระยะห่างจากเป้าหมาย (คริสเตียน) อย่างน้อย 2 เมตร เพื่อความสงบสุขทางจิตวิญญาณ] *ใครจะไปอยากเข้าใรกล่ะคะ! นายบ้านี่ต่างหากที่รุกรานพื้นที่ส่วนตัวก่อน!* ลูคัสแอบเถียงกับระบบในใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสู้สายตาพร้อมรอยยิ้มการค้าที่สมบูรณ์แบบที่สุด “ในเมื่อท่านประธานยืนยันเช่นนั้น ดิฉันก็คงต้องยอมรับตามระเบียบค่ะ แต่หวังว่ากฎระเบียบข้อห้ามในการเข้าห้องพักยามวิกาล หรือการห้ามใช้เวทมนตร์ทำลายล้างข้าวของภายในห้อง จะถูกปฏิบัติอย่างเคร่งครัดนะคะ... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จากฝั่งของท่านเอง” คริสเตียนเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นที่มุมปากหนait “เรื่องนั้นคงต้องรอดูความประพฤติของคุณก่อนค่ะ, รูมเมทตัวน้อย เชิญ... ทางนี้” ว่าแล้วร่างสูงก็ก้าวเดินนำไปยังประตูบานไม้สักแกะสลักลวดลายโบราณที่ตั้งอยู่สุดทางเดิน มันไม่ใช่ประตูธรรมดา แต่ถูกผนึกด้วยวงแหวนเวทมนตร์ถึงสามชั้น ซึ่งบ่งบอกถึงความปลอดภัยระดับสูงสุด ทว่าพอลูคัสก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้าไป กลิ่นหอมจางๆ ของชาสมุนไพรและกระดาษเก่าก็ลอยมาแตะจมูก บรรยากาศภายในกว้างขวางและหรูหรากว่าที่คิดไว้มาก ราวกับคฤหาสน์ขนาดย่อม มากกว่าจะเป็นแค่ห้องพักนักเรียน ทว่า สิ่งที่ทำให้ลูคัสต้องชะงักฝีเท้า ไม่ใช่ความอลังการของห้องโถงรับแขก หรือกองตำราเวทมนตร์หายากที่เรียงรายอยู่เต็มชั้นวาง แต่เป็น... เตียงนอน ห้องนอนหลักมีเพียง ‘เตียงเดี่ยวขนาดใหญ่’ เตียงเดียวตั้งอยู่กลางห้อง! ลูคัสหันขวับกลับมามองหน้าประธานหนุ่มทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่ไว้วางใจอย่างชัดเจน “ท่านประธานคะ... นี่มันหมายความว่าอย่างไร ทำไมถึงมีเตียงแค่เตียงเดียว?” คริสเตียนปิดประตูห้องพักลงพร้อมกับลงกลوبเวทมนตร์อย่างใจเย็น เขาก้าวเข้ามาหาลูคัสช้าๆ แววตาคมกริบสะท้อนภาพเงาของเด็กหนุ่มตัวเล็กที่กำลังยืนพิงหลังติดกำแพง “อ๋อ... เรื่องนั้นเหรอคะ” คริสเตียนแสร้งทำเป็นครุ่นคิด “เนื่องจากงบประมาณในการปรับปรุงหอพักเขตพิเศษถูกจำกัด และทางสถาบันอนุมัติให้สร้างห้องพักแบบ ‘ใช้ทรัพยากรร่วมกัน’ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ของนักเรียนตัวอย่าง... เราจึงจำเป็นต้องแชร์ทุกอย่างร่วมกันค่ะ” “โกหกค่ะ!” ลูคัสสวนกลับทันควัน ไหวพริบระดับอดีตนักปรุงยาไม่มีทางเชื่อคำอธิบายไร้สาระแบบนี้เด็ดขาด “สถาบันเวทมนตร์แห่งนี้มีความมั่งคั่งติดอันดับทวีป งบประมาณสร้างตึกทั้งหลังยังทำได้สบายๆ ทำไมจะซื้อเตียงเพิ่มอีกหลังไม่ได้!” “บางที... อาจจะเป็นเพราะฉันสั่งให้ฝ่ายงบประมาณยกเลิกคำสั่งซื้อเตียงหลังที่สองเองล่ะมั้งคะ” คริสเตียนยอมรับหน้าตาเฉย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้โน้มเข้ามาใกล้จนลูคัสแทบจะถอยหลังทะลุกำแพงเข้าไปจริงๆ “คุณก็รู้ว่าฉันนอนไม่ค่อยหลับ ถ้าไม่มี... อะไรอุ่นๆ ให้กอดไว้ทั้งคืน” *ตู้ม!* เสียงระเบิดย่อมๆ ดังขึ้นในหัวของลูคัส ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงจัดด้วยความโกรธ (และปนความเขินอายเล็กน้อยที่เขาพยายามปฏิเสธสุดชีวิต) นี่มันไม่ใช่การแกล้งกันธรรมดาแล้ว แต่นี่มันคือการคุกคามทางจิตชัดๆ! “ท่านประธาน! ถ้าคุณยังไม่เลิกเล่นสนุกและพาเตียงอีกหลังมาให้ดิฉันภายในห้าดินาทีนี้ ดิฉันจะใช้ ‘ผงกรดละลายวิญญาณ’ ราดใส่โซฟาตัวโปรดของคุณจริงๆ ด้วยนะคะ!” ลูคัสขู่เสียงเขียว นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์ด้วยความดุดัน คริสเตียนไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่เขากลับหัวسราออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี มือเรียวเอื้อมไปปอยผมสีอ่อนที่หลุดลุ่ยลงมาปรกหน้าผากของลูคัสออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาคนตัวเล็กตัวแข็งทื่อไปชั่วขณะ “เชิญลองดูได้เลยค่ะ, คุณนักปรุงยา... แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ฉันเกรงว่าคุณคงต้องมาดู ‘ของขวัญต้อนรับ’ ที่ส่งตรงมาจากห้องทดลองใต้ดินเสียก่อนนะคะ” พูดจบ คริสเตียนก็ดีดนิ้วเบาๆ หนึ่งครั้ง กำแพงเวทมนตร์ด้านข้างห้องพักก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นห้องลับอีกห้องหนึ่งที่มีแสงสีฟ้าพราวระยับ และที่กลางห้องนั้น... ร่างของเงาดำประหลาดรูปร่างคล้ายสัตว์อสูรบรรพกาลกำลังส่งเสียงคำรามต่ำ ลืมตาสีแดงฉานขึ้นจ้องมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคน! [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับ SSS: ตรวจพบการปลุกบอสลับ ‘ผู้พิทักษ์เขตหอพัก’ ก่อนกำหนดเงื่อนไข 300% คำเตือน: ชีวิตของท่านและเป้าหมายกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต โปรดหาทางรอดภายใน 10 วินาที!] ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นอายความหวานและไหวพริบของ "น้ำผึ้งหยดแรก" นะคะ