ปะทะท่านประธานจอมเผด็จการครั้งแรก

เสียงกระแทกของแฟ้มเอกสารหนาปึกบนโต๊ะทำงานไม้เนื้อดีดังขึ้น กลบเสียงกระซิบกระซาบของเหล่านักศึกษาฝึกงานในโถงทางเดินสถาบันวิจัยเวทมนตร์หลวงจนเงียบกริบ ลูคัสสะดุ้งเล็กน้อย สัญชาตญาณอดีตนักปรุงยาอัจฉริยะสั่งให้เขาถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อประเมินสถานการณ์ตรงหน้าทันที แววตาคมกริบกวาดมองผ่านกรอบแว่นโลหะบางเฉียบอย่างเงียบเชียบ ขณะที่สมองส่วนวิเคราะห์ของระบบกำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในอัตราเร่ง [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับพลังงานเวทมนตร์คุกคามรอบตัว พิกัด 0 เมตร ความเข้มข้นระดับ A+ ขอแนะนำให้ผู้ใช้รักษาระยะห่าง] เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนตัวดังขึ้นในหัวเบาๆ แต่นั่นไม่ได้ช่วยให้ลูคัสรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อเป้าหมายของความวุ่นวายในตอนนี้กำลังยืนขวางทางเดินแคบๆ ระหว่างห้องปฏิบัติการปรุงยากับคลังพัสดุไว้อย่างจงใจ "เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกทำให้อากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลดลงอย่างฉับพลัน ลูคัสเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ที่ยืนขวางทางอยู่ ร่างสูงโปร่งภายใต้ชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีตเข้ารูปขับเน้นบุคลิกน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบคู่นั้นราวกับเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเหยื่อในกรงเล็บ ไหล่กว้างที่บังเอิญชนเข้ากับลาดไหล่ของเขาเมื่อครู่ไม่ได้ทำให้ร่างสูงสะเทือนแม้แต่น้อย กลับเป็นลูคัสเสียเองที่ต้องเซถอยหลังไปสองสามก้าวเพื่อตั้งหลัก กลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์และสนป่าลอยแตะจมูก เป็นเอกลักษณ์ที่น่าหลงใหลแต่กลับให้ความรู้สึกอันตรายในเวลาเดียวกัน คริสเตียน ประธานสถาบันผู้ทรงอิทธิพลและเย็นชาที่สุดในประวัติศาสตร์รอบทศวรรษ กำลังก้มมองลงมาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ลูคัสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุด แม้ในใจจะเริ่มต่อต้านท่าทีถือดีของอีกฝ่าย "ขออภัยด้วยค่ะท่านประธาน พอดีฉัน... เอ่อ... ผมกำลังรีบตรวจสอบรายการวัตถุดิบปรุงยาประจำสัปดาห์ จึงไม่ได้สังเกตทางข้างหน้าให้ดีพอ" เกือบจะหลุดคำแทนตัวตามความคุ้นเคยในโลกเก่าเสียแล้ว ดีที่ระบบส่งกระแสไฟอ่อนๆ เตือนสติที่ข้อมือเสียก่อน ลูคัสจึงรีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทัน คริสเตียนไม่ได้ขยับตัวหนี เขายังคงยืนนิ่งราวกับเสาหินที่สลักขึ้นอย่างประณีต ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจตั้งแต่เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากความเร่งรีบ กรอบแว่นใสที่สะท้อนแสงไฟจากเพดาน ไปจนถึงปลายนิ้วเรียวยาวที่มีคราบตัวยาจางๆ เปื้อนอยู่ แววตาของประธานหนุ่มไหววับชั่วขณะ—มันเป็นประกายแปลกประหลาดที่ลูคัสไม่สามารถหาคำนิยามมารองรับได้ ชั่ววินาทีนั้น หัวใจของนักปรุงยาหนุ่มกลับเต้นผิดจังหวะอย่างไม่มีสาเหตุ ความเงียบโรยตัวปกคลุมพื้นที่แคบๆ นี้ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ เหล่าเจ้าหน้าที่รอบข้างต่างก้มหน้าทำงานของตนอย่างหวาดผวา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรงเมื่ออยู่ต่อหน้าประธานผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเด็ดขาด "ระวังตัวให้มากกว่านี้ ลูคัส..." เสียงกระซิบแผ่วเบาดังลอดริมฝีปากหยักลึก คริสเตียนโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นเมนทอลปะทะเข้ากับข้างแก้มของอีกฝ่ายอย่างจงใจ ปลายนิ้วเรียวยาวของประธานหนุ่มยื่นออกไปปัดเศษผงสมุนไพรสีเงินที่ติดอยู่บนปกเสื้อให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาขนลุกเกรียวไปทั้งร่าง [แจ้งเตือนระบบ: อัตราการเต้นของหัวใจผู้ใช้เกินเกณฑ์มาตรฐาน 45% พลังงานชีวภาพไม่เสถียร ระวัง! คลื่นพลังงานปริศนาจากเป้าหมายกำลังเจาะ ะ... เข้าสู่ระบบป้องกัน!] ระบบส่งเสียงเตือนรัวระรัวจนหน้าจอสีฟ้าฉายวาบขึ้นในคลื่นสมองของลูคัส ภาพข้อมูลสถิติของคริสเตียนถูกเปิดขึ้นอัตโนมัติ แต่น่าแปลกที่ช่องข้อมูลส่วนใหญ่กลับถูกล็อกด้วยรหัสผ่านระดับสูงสุด สีแดงฉานกะพริบเตือนภัย ลูคัสรีบปัดมืออีกฝ่ายออกเบาๆ พร้อมกับถอยหลังเว้นระยะห่างทันที ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด "ขอบคุณสำหรับคำเตือนค่ะ... เอ่อ ครับ! แต่ฉันดูแลตัวเองได้ดีพอ ไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของท่านประธานหรอกค่ะ" รอยยิ้มบางเฉียบปรากฏขึ้นที่มุมปากของคริสเตียน เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันกลับทำให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูมีเสน่ห์ร้ายกาจขึ้นเป็นกอง ประธานหนุ่มแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินผ่านไปอย่างไร้รอยต่อ ทิ้งให้ลูคัสยืนหายใจติดขัดอยู่ลำพังท่ากลางกลิ่นอายจางๆ ที่ยังคงลอยวนอยู่ในอากาศ ทว่า ในจังหวะที่คริสเตียนก้าวพ้นขอบประตูห้องโถงไปได้เพียงไม่กี่ก้าว หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานของระบบก็เด้งขึ้นมากลางอากาศอย่างไร้การควบคุม พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่เปลี่ยนเป็นโทนเสียงแหลมสูงผิดปกติ [ประกาศฉุกเฉินจากระบบหลัก: ตรวจพบการซิงโครไนซ์โค้ดลับระหว่าง 'ระบบ' และ 'เป้าหมาย: คริสเตียน' สำเร็จ 100% ปลดล็อกภารกิจลับระดับ SSS: "เงื่อนไขพันธนาการแห่งบรรพกาล" — ผู้ใช้จะต้องใช้เวลา 48 ชั่วโมงต่อจากนี้ร่วมหอ... เอ๊ย ร่วมหอสมุดใต้ดินกับท่านประธานเพื่อถอดรหัสลับ มิฉะนั้นระบบจะทำการรีเซ็ตความทรงจำทั้งหมด!] ลูคัสเบิกตากว้าง ค้างเติ่งอยู่กับที่ราวกับถูกสาบให้เป็นหิน เมื่อหันกลับไปมองทางประตู คริสเตียนกำลังยืนหันหลังกลับมาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเลื้อยที่ส่งตรงมาให้เขาพอดี ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นอายความหวานและไหวพริบของ "น้ำผึ้งหยดแรก" นะคะ