สกิลแรกที่ได้คือการสลับลิ้นชักรองเท้า?

เศษเสี้ยวของหินตรวจวัดพลังสีนิลที่แตกละเอียดร่วงหล่นกราวลงสู่พื้นห้องโถง เสียงนั้นดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคน ทว่าดวงตาคมกริบของคริสเตียน ประธานนักเรียนผู้ทรงอิทธิพล กลับไม่ได้มองเศษซากเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมสีรัตติกาลกำลังจดจ้องร่างระหงของลูคัสด้วยประกายระยับที่อ่านไม่ออก มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกสนุก ท่ามกลางความตื่นตะลึงของเหล่านักเรียนรอบข้างที่อ้าปากค้างจนแทบจะกลืนกำปั้นลงไปได้ "น่าสนใจดีนี่คะ ท่านประธาน..." ลูคัสเอ่ยกระซิบเสียงหวาน รอยยิ้มพรายบนเรียวปากบางช่างเย้ายวนแต่ทว่าซ่อนความอันตรายไว้เบื้องหลังอย่างแนบเนียน นิ้วเรียวยาวปัดเศษฝุ่นสีขาวที่ติดอยู่บนปลายนิ้วออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวผ่านร่างที่ยืนแข็งทื่อของคู่กรณีตรงไปยังโต๊ะประจำตำแหน่งแถวหน้าสุด ซึ่งเคยเป็นเขตหวงห้ามของคนมีอำนาจสูงสุดในโรงเรียนแห่งนี้ "เดี๋ยว... นายใช้เล่ห์กลอะไร!" เสียงทุ้มต่ำของใครบางคนดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ แต่ลูคัสหาได้ใส่ใจไม่ เจ้าตัวหย่อนกายลงนั่งบนเก้าอี้บุหนังอย่างสบายอารมณ์ พร้อมกับขาเรียวที่ไขว่ห้างอย่างสง่างาม ท่าทางราวกับเจ้าของเก้าอี้ตัวนี้มาตั้งแต่เกิด ในวินาทีที่แผ่นหลังชนพนักพิง เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นในโสตประสาทของอดีตนักปรุงยาอัจฉริยะทันที *[ติ๊ง! ยินดีด้วยครับ/ค่ะโฮสต์ ท่านสามารถยึดครองพื้นที่เป้าหมายได้สำเร็จ ระบบปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ: 'คลังเก็บของอเนกประสงค์ระดับต่ำ' และสุ่มรับสกิลติดตัวประจำคลาส: [สลับลิ้นชักรองเท้า] (ระดับ E)]* ลูคัสเกือบจะสำลักน้ำลายตัวเองเมื่อได้ยินชื่อสกิลที่เพิ่งได้รับ ดวงตากลมโตกระตุกวูบอย่างแรงในใจ *เดี๋ยวก่อนนะ... สระ... สลับลิ้นชักรองเท้า? นี่มันสกิลระดับไหนกันเนี่ย! ระบบ นายกำลังเล่นตลกอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ ทำไมถึงให้สกิลที่มีสาระน้อยที่สุดในสามโลกแบบนี้มาใช้กันเล่า!* *[ระบบอัจฉริยะ]: เรียนโฮสต์ สกิลทุกชนิดในจักรวาลนี้มีคุณค่าในตัวของมันเอง ขึ้นอยู่กับความพลิกแพลงของผู้ใช้งานค่ะ ขอให้โฮสต์ใช้สติปัญญาอันชาญฉลาดในการค้นหาประโยชน์สูงสุดของสกิลนี้นะคะ* ลูคัสกลอกตามองฟ้าอย่างเหนื่อยหน่าย พลางถอนหายใจยาวเหยียดในใจ *ให้ตายสิ... สกิลสายซัพพอร์ตวิญญาณนักปรุงยากลับกลายเป็นการก่อกวนเด็กอนุบาลไปเสียได้* บรรยากาศภายในห้องเรียนเริ่มกลับคืนสู่ความปกติ เสียงซุบซิบนินทาเริ่มดังระงับขึ้นอีกครั้งเมื่ออาจารย์ผู้สอนก้าวเข้ามาในห้อง สายตานับสิบคู่มองตรงมาที่ลูคัสด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหมั่นไส้ อิจฉา และอยากรู้อยากเห็น โดยเฉพาะ 'มาร์ค' ลูกชายรัฐมนตรีผู้มีอิทธิพลประจำห้อง ที่มักจะใช้สายตารังเกียจเหยียดหยามมองเพื่อนร่วมชั้นที่ด้อยกว่าเสมอ มาร์คขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาจ้องมองลูคัสที่นั่งไขว่ห้างอยู่แถวหน้าด้วยความเคียดแค้น ชายหนุ่มรู้สึกเสียหน้าอย่างแรงที่เด็กใหม่กล้าอาจหาญมาแย่งซีนและทำลายความน่าเกรงขามของกลุ่มตนเอง "นี่ นาย..." มาร์คเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างโต๊ะของลูคัส กระแทกมือลงบนพื้นโต๊ะเสียงดังสนั่นเพื่อข่มขวัญ "คิดว่าทำคะแนนได้ดีแล้วจะทำตัวกร่างได้งั้นเหรอ? ที่นี่เขาไม่ได้วัดกันแค่พลังกระจอกๆ หรอกนะ อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าไม่มีเก้าอี้ตัวนี้นั่ง นายจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!" พูดจบ มาร์คก็เอื้อมมือหมายจะคว้าปกเสื้อของลูคัสด้วยความฉุนเฉียว ทว่า ลูคัสกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ร่างบางเพียงแค่เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความซุกซน มือเรียวยาวแกล้งยกขึ้นมาทัดผมอย่างใจเย็น ปากบางขยับเอ่ยเสียงหวานหยด "ระวังมือหน่อยนะคะ มือสวยๆ แบบนั้น ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาคงน่าเสียดายแย่เลย" "ปากดีนักนะ!" มาร์คคำรามในลำคอ เงื้อมือขึ้นสูงหมายจะผลักให้ลูคัสร่วงลงจากเก้าอี้ ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ประกายแสงสีฟ้าจางๆ ก็วาบขึ้นที่ปลายนิ้วของลูคัส สติปัญญาและสัญชาตญาณของอดีตนักปรุงยาผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วนสั่งการรวดเร็วยิ่งกว่าความคิด สมองประมวลผลโครงสร้างพลังงานรอบตัวอย่างแม่นยำ *ในเมื่อมีสกิลสุดกวนโอ๊ย... ก็ต้องลองใช้มันให้คุ้มค่าดูสักตั้งสิคะ* ลูคัสส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้มาร์คเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะดีดนิ้วเบาๆ ในใจ *[เปิดใช้งานสกิล: สลับลิ้นชักรองเท้า เป้าหมาย: ลิ้นชักรองเท้าหมายเลข 13 (ของมาร์ค) สลับกับ ลิ้นชักรองเท้าหมายเลข 99 (ของภารโรงรุ่นคุณตาอายุ 70 ปี ที่ใส่รองเท้าแตะคีบยางเก่าๆ ขาดๆ)]* พึ่บ! ไม่มีเสียงระเบิดตูมตาม ไม่มีพลังเวทมนตร์อลังการใดๆ เกิดขึ้น มีเพียงความเงียบงันชั่ววินาทีที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว มาร์คชะงักมือที่กำลังจะคว้าตัวลูคัส ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความงุนงงเมื่อจู่ๆ สัมผัสแปลกปลอมบางอย่างก็พุ่งเข้ามาในโสตประสาท เป็นกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นเหงื่อจางๆ ที่ลอยโชйแตะจมูก ทั้งที่ปกติแล้วในห้องเรียนปรับอากาศนี้ควรจะมีแต่กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาเอง "ฮ...เฮ้ย กลิ่นอะไรวะเนี่ย" เพื่อนสนิทของมาร์คที่นั่งโต๊ะถัดไปส่งเสียงทักขึ้นด้วยใบหน้าเหเก มาร์คชักมือกลับแล้วยกขึ้นมาดมที่ฝ่ามือของตัวเองโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อพบว่ากลิ่นนั้นติดอยู่ที่มือของเขาเต็มๆ และไม่ใช่แค่มือ... แต่บรรยากาศรอบตัวเขากลับเริ่มแปลกพิลึก "เกิดอะไรขึ้น..." มาร์คพึมพำอย่างสับสน ก่อนจะตัดสินใจเดินกลับไปที่ล็อกเกอร์เก็บรองเท้าประจำตัวที่อยู่บริเวณมุมห้องเพื่อตรวจสอบความเรียบร้อย ท่ามกลางสายตาของเพื่อนร่วมชั้นนับสิบคนที่หันมามองเป็นตาเดียว ครืน... บานประตูล็อกเกอร์หมายเลข 13 ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด แต่วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องในลำคอของนายน้อยผู้หยิ่งผยองก็เกือบจะหลุดออกมา ภายในล็อกเกอร์สุดหรูที่ควรจะมีรองเท้าสนีกเกอร์รุ่นลิมิเต็ดอิดิชันราคาหลักแสนเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ บัดนี้กลับว่างเปล่า... มีเพียง 'รองเท้าแตะยางสีเขียวขี้ม้า' ข้างหนึ่งที่สายขาดรุ่งริ่ง วางนอนแอ้งแม้งอยู่พร้อมกับคราบโคลนแห้งกรังส่งกลิ่นตุๆ เป็นของแถม "นี่มัน... อะไรกันวะเนี่ยยย!" เสียงคำรามด้วยความคลุ้มคลั่งของมาร์คดังลั่นห้องเรียน จนอาจารย์ผู้สอนถึงกับทำช็อกโกแลตในมือร่วงหล่นลงพื้น ทางด้านลูคัสที่นั่งเท้าคางมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่แถวหน้า ค่อยๆ ยกมือขึ้นปิดริมฝีปากที่กำลังแย้มยิ้มกว้าง ดวงตากลมโตโค้งงอเป็นเสี้ยวพระจันทร์ด้วยความขบขัน ไหล่บางสั่นเทาเล็กน้อยจากการพยายามกลั้นหัวเราะ *อุ๊ย... สงสัยระบบจะคำนวณพิกัดคลาดเคลื่อนไปหน่อยนะคะเนี่ย แต่ก็นับว่าเป็นการรีเซ็ตแฟชั่นที่เข้ากับบุคลิกของเขาดีเหมือนกันค่ะ* ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังสนใจความวุ่นวายของมาร์ค สายตาคมกริบอีกคู่หนึ่งที่นั่งอยู่มุมห้องแถวหลังสุดกลับไม่ได้ละสายตาไปจากแผ่นหลังของลเลยแม้แต่วินาทีเดียว คริสเตียน ประธานนักเรียนหนุ่มผู้เย็นชา มองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านรอยยิ้มที่มุมปากอย่างรู้ทัน นัยน์ตาคู่นั้นไม่ได้มีความตกใจเจือปนอยู่เลย มีเพียงความหลงใหลระคนเอ็นดูที่ฉายชัดขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มเคาะนิ้วลงกับโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สายตาคมปลาบมองร่างบางที่เพิ่งสร้างเรื่องปั่นป่วนด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าสนใจ *เด็กคนนี้... ซ่อนฤทธิ์เดชไว้มากกว่าที่คิดจริงๆ สินะ* คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินตรงเข้าไปหาเป้าหมายทีละน้อย เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นห้องเรียนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาปกคลุมอีกครั้งเมื่อทุกคนเริ่มสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของประธานหนุ่ม ลูคัสที่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่างจากด้านหลัง ถึงกับต้องหุบยิ้มฉับพลัน ร่างบางค่อยๆ หันกลับไปมองช้าๆ และพบว่าร่างสูงใหญ่ของคริสเตียนได้มายืนประชิดโต๊ะของตนเสียแล้ว ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายอีกฝ่าย "สนุกมากไหมคะ หืม... เด็กน้อย?" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านเส้นผมสลวยจนหัวใจดวงน้อยของอดีตนักปรุงยาเผลอกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ลูคัสจะทันได้เอ่ยปากโต้ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นซ้ำๆ อย่างบ้าคลั่งในหัว ก็ทำเอาสติแทบหลุดลอย *[คำเตือนระดับ SSS: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาพยายามเจาะเข้าระบบความปลอดภัยส่วนตัวของโฮสต์! และ... บุคคลตรงหน้ากำลังเข้าใกล้เขตอันตรายทางหัวใจเกิน 99.9%]!* ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางไปกับกลิ่นอายความหวานและไหวพริบของ "น้ำผึ้งหยดแรก" นะคะ