เสียงแจ้งเตือนปริศนาในร่างของไอ้ขี้แพ้

ตราประทับสีแดงฉานบนใบประกาศพ้นสภาพนักเรียนฝึกหัด... ช่างดูเยียบเย็นและบาดลึกจนแทบไม่ต้องจินตนาการเลยว่าอนาคตของเจ้าของร่างนี้จะมืดมนเพียงใด กลิ่นอายอับชื้นของห้องพิจารณาคดีประจำสถาบันเวทมนตร์อาร์케ียลยังคงลอยอบอวล ผสมผสานกับเสียงซุบซิบเย้ยหยันจากรอบด้านที่ดังระงมราวกับฝูงแมลงหวี่ ลูคัสกะพริบตาช้าๆ ความเจ็บแปลบที่ขมับซ้ายค่อยๆบรรเทาลง พร้อมกับความทรงจำแปลกปลอมที่ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับเขื่อนแตก ในโลกเก่า... เขาคือ ‘ลูคัส’ นักปรุงยาอัจฉริยะผู้คิดค้นโอสถพลิกฟ้า ทว่ากลับถูกศิษย์น้องและคนรักหักหลังด้วยการวางยาพิษสลายเส้นชีพจร เพื่อชิงตำราสมุนไพรโบราณไปครอบครอง ความรู้สึกของการถูกทรยศ ความเจ็บปวดจากการสำลักโลหิต และความหนาบึงของความตายยังคงฝังแน่นอยู่ในกระดูกดำ แต่ตอนนี้... เขากลับตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีที่มีชื่อเดียวกัน หน้าตาและโครงร่างบอบบางราวกับคุณชายตกอับ ที่สำคัญที่สุดคือ... เขากำลังจะถูกไล่ออกจากสถาบันอันทรงเกียรติด้วยข้อหา "ไร้ความสามารถทางเวทมนตร์และไร้ศักยภาพในการสนับสนุนทีม" "ลูคัส เจ้าไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจดังขึ้นจากเก้าอี้ประธานคณะกรรมการวินัย ดวงตาคมกริบราวกับใบมีดคู่เดิมกวาดมองลงมาด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง ‘คริสเตียน’ ประธานสนักเรียนผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด บุรุษผู้เย็นชาต่อคนทั้งโลก ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบสีดำสนิทประดับตราทองคำบ่งบอกถึงสถานะชนชั้นสูง นัยน์ตาสสีเทาเข้มคู่นั้นมองมาที่เขาเหมือนมองเศษขยะชิ้นหนึ่งที่เกะกะสายตา ลูคัสสูดหายใจเข้าลึก1เฮือก พยายามปรับจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วให้เข้าที่ ดวงตาสีไพลินเข้มหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด สมองที่ผ่านการคำนวณสูตรยามานับพันครั้งเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว โลกนี้ไม่ใช่โลกแห่งการปรุงยาแบบเดิม แต่เป็นโลกแฟนตาซีที่มีระบบเวทมนตร์ กฎเกณฑ์ และชนชั้นที่โหดร้ายยิ่งกว่า การก้มหน้ายอมรับความพ่ายแพ้มีแต่จะพาไปสู่ความตาย... ซึ่งเขาจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด "ท่านประธานครับ... อ๊ะ ขออภัยค่ะ ดิฉันหมายถึง ท่านประธานคะ" ลูคัสเผลอหลุดปากสำนวนเดิม แต่ด้วยไหวพริบระดับเซียน เขาจึงรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้ราบเรียบและนุ่มนวลขึ้นในเสี้ยววินาที "การตัดสินว่านักเรียนฝึกหัดคนหนึ่งไร้ค่า... อาศัยเพียงแค่เกณฑ์คะแนนเวทมนตร์ภาคปฏิบัติที่ถูกบิดเบือนด้วยกลไกของผลึกตรวจวัดที่เสื่อมสภาพเมื่อสามวันก่อนอย่างนั้นหรือคะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพิจารณาคดีทันที ทุกสายตาหันขวับมามองเด็กหนุ่มผู้ซึ่งก้มหน้าก้มตามาตลอดการไต่สวนด้วยความตกตะลึง แม้แต่คริสเตียนที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนบัลลังก์ยังต้องชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาสีเทาเข้มหรี่แคบลงอย่างพิจารณา รังสีความกดดันระดับสูงแผ่ซ่านออกมาจากร่างของประธานหนุ่มจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงหลายองศา "เจ้ากล้าดียังไงมากล่าวหาว่าเครื่องมือของสถาบันเสื่อมสภาพ ลูคัส? หรือว่าสมองของเจ้ากระทบกระเทือนจนเพ้อเจ้อไปกันแน่" เสียงของอาจารย์คุมกฎอาวุโสเอ่ยแทรกขึ้นด้วยความขุ่นเคือง ลูคัสไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวแม้แต่น้อย เขายืดตัวตรงขึ้น รอยยิ้มบางเบาแต่แฝงความเย้ยหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างปิดไม่มิด ท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงนี้ทำให้บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนจากเด็กหนุ่มผู้ขี้ขลาดตาขาว กลายเป็นนักล่าที่กำลังจ้องมองเหยื่อ "ถ้าท่านมั่นใจนักว่าผลึกตรวจวัดยังทำงานได้สมบูรณ์ 100% ทำไมไม่ลองให้ดิฉัน... อ่า ให้ผมพิสูจน์ด้วยการทดสอบเฉพาะหน้าอีกลงชื่อดูล่ะครับ... ค่ะ" ลูคัสเกือบพลาดอีกรอบ แต่เขาแก้คำพูดได้อย่างแนบเนียน พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวอย่างองอาจ ก่อนที่คริสเตียนจะทันได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือสั่งเนรเทศเด็กหนุ่มออกไปให้พ้นสายตา *ติ๊ง!* เสียงโลหะกังวานใสราศียามรุ่งอรุณดังขึ้นก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทของลูคัสโดยตรง เป็นเสียงที่ไม่มีใครในห้องนี้ได้ยินนอกจากตัวเขาเอง [ระบบซัพพอร์ตอัจฉริยะ 'Absolute Support' ทำการเชื่อมต่อสำเร็จ 100%] [ตรวจพบเจ้าของร่าง: ลูคัส (อดีตนักปรุงยาอัจฉริยะ)] [สถานะปัจจุบัน: ขอบเหวแห่งความตาย / กำลังจะถูกขับไล่] [ภารกิจเร่งด่วนระดับ SSS: ตบหน้าคณะกรรมการวินัยและประธานนักเรียนด้วยการปลุกพลังสายซัพพอร์ตที่แข็งแกร่งที่สุดในประวัติศาสตร์ภายใน 3 นาที!] [ของรางวัลจากการเคลียร์ภารกิจ: สกิลติดตัว 'เนตรวิเคราะห์สาสน์สวรรค์' และ 'โอสถทะลวงขีดจำกัด' ระดับตำนาน] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำทั้งหมดและกลายเป็นใบ้ไปตลอดกาล] ดวงตาของลูคัสเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง ก่อนที่มุมปากจะยกยิ้มกว้างขึ้นอย่างเย้ายวนและท้าทาย ในเมื่อสวรรค์เล่นตลกให้เขากลับมามีชีวิตใหม่อีกครั้ง พร้อมกับระบบตัวช่วยที่ดูท่าจะแสบสันไม่แพ้กัน... เกมนี้ เขานี่แหละจะเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เอง! ลูคัสเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มผู้ทรงอำนาจที่กำลังจ้องมองเขาด้วยสายตานิ่งงัน ทว่าในแววตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับมีความระแวงสงสัยระคนสนใจวาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว "ท่านประธานคะ..." ลูคัสเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงหวานละมุนแต่ท้าทายทุกลมหายใจ "ถ้าผมทำให้หินตรวจวัดพลังแตกคามือภายในสามนาทีนี้... ตำแหน่งที่นั่งตรงนั้น จะยอมยกให้ผมสักวันดีไหมคะ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับ "น้ำผึ้งหยดแรก" นะคะ