สินค้าขายดีในตลาดมืดของเด็กปีหนึ่ง

ขวดแก้วคริスタルเจียระไนขนาดจิ๋วราคาแปดสียี่สิบเหรียญทองถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดัง *ตุบ* ตามด้วยเสียงถอนหายใจยาวเหยียดอย่างเหลืออดจากเด็กหนุ่มปีหนึ่งผมบลอนด์ทองที่นั่งกุมขมับอยู่เบื้องหน้า "ลูคัส... นายช่วยบอกฉันทีว่านี่ไม่ใช่ฝันร้าย" นาทันเพื่อนร่วมชั้นสาขาพฤกษศาสตร์เวทมนตร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างมองของเหลวสีมุกประกายมุกภายในขวดราวกับมันเป็นวัตถุอันตรายระดับภัยพิบัติ "เมื่อวานนายบอกแค่ว่าอยากลองทำ 'ยาลดกรดในกระเพาะ' แก้แฮงก์จากการหักโหมอ่านตำราไม่ใช่เหรอวะ แล้วทำไม... ทำไมไอ้ของชิ้นนี้มันถึงทำให้รุ่นพี่ปีสามแผนกอัศวินถึงกับยอมคุกเข่าอ้อนวอนขอซื้อต่อในราคาห้าร้อยเหรียญทองเล่า!" ลูคัส เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนนุ่มสลวยชวนมอง ช้อนสายตาขึ้นจากสมุดบันทึกหนังแท้ที่เต็มไปด้วยสูตรโครงสร้างโมเลกุลเวทมนตร์อันซับซ้อน ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน นิ้วเรียวยาวเคาะปากกาขนนกเบาๆ กับขอบโต๊ะ "ก็แค่ผลพลอยได้จากปฏิกิริยาเคมีเวทที่เสถียรเกินไปหน่อยค่ะ" น้ำเสียงนุ่มนวลราบเรียบเอ่ยตอบอย่างใจเย็น "ตอนที่ฉันกำลังปรับสัดส่วนของเกสรดอกจันทร์กระจ่างเพื่อลดฤทธิ์ร้อน ฉันดันลืมคำนวณค่าความหนืดของมานาที่สะสมอยู่ในตัวผู้ใช้ ผลลัพธ์ก็เลยกลายเป็น... อืม ยานอนหลับสูตรฟื้นฟูเซลล์กล้ามเนื้อฉับพลันที่แถมท้ายด้วยการล้างพิษในกระแสเลือดไปในตัว" "แถมท้าย?" นาทันแทบสำลักน้ำลายตัวเอง "นั่นมันยาระดับปรมาจารย์ที่สมาคมนักปรุงยาใช้เวลาวิจัยเป็นสิบปีนะ! นายใช้เวลาทำมันตอนตีสองในห้องพักแคบๆ เนี่ยนะ!" บรรยากาศภายในห้องเก็บของใต้บันไดซึ่งถูกดัดแปลงเป็นห้องทดลองชั่วคราวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของสมุนไพรผสมผสานกับกลิ่นอายมานาบริสุทธิ์ สำหรับลูคัสแล้ว โลกใบนี้ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนไปกว่า 'ระบบเหตุและผล' ที่สามารถเขียนโปรแกรมหรือปรับสูตรได้ตามใจชอบ ตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาพร้อมกับระบบผู้ช่วยอัจฉริยะที่ชอบส่งเสียงแจ้งเตือนกวนใจ เขาก็ใช้ความรู้จากโลกเก่าผสมผสานกับเวทมนตร์ของโลกนี้จนเกิดเป็นผลงานชิ้นแล้วชิ้นเล่า ทว่า... สิ่งที่เขาไม่ได้คาดคิดเลยก็คือ 'สินค้าทดลอง' เหล่านี้กำลังจะกลายเป็นชนวนเหตุที่ทำให้เขาตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งสถาบัน *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูสามครั้งตามด้วยรหัสลับสามสั้นหนึ่งยาวดังขึ้นที่บานประตูไม้เก่าๆ นาทันสะดุ้งโหยงรีดเร้นลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตระหนก ขณะที่ลูคัสเพียงแค่ปรายตาไปมองอย่างสงบ "เปิดสิ นาทัน น่าจะเป็นลูกค้ารายสุดท้ายของวันนี้แล้ว" เมื่อบานประตูถูกแง้มออก ร่างของเด็กสาวปีสองจากคณะมนุษยศาสตร์ก็ก้าวเข้ามาอย่างเร่งรีบ ใบหน้าของเธอซีดเผือดด้วยความร้อนรน ในมือถือถุงผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทที่ข้างในตุงด้วยเหรียญทองจำนวนมาก "คุณลูคัส! ฉัน... ฉันต้องการ 'น้ำตานางฟ้า' อีกสามขวดค่ะ!" เธอละล่ำละลักพูดพลางวางถุงเงินลงบนโต๊ะด้วยความสั่นเทา "สัปดาห์นี้ฉันมีสอบประลองเวทกับพวกคุณหนูตระกูลใหญ่ ถ้าไม่มีน้ำยานั่นช่วยรักษาอาการบาดเจ็บกล้ามเนื้อฉีกขาดและเพิ่มสมาธิในพริบตา ฉันต้องพ่ายแพ้จนถูกไล่ออกจากหอพักแน่ๆ ใครๆ ก็บอกว่ามีแค่คุณคนเดียวที่ปรุงมันได้สมบูรณ์แบบที่สุด!" ลูคัสเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววครุ่นคิด เขาไม่ได้ดีใจกับเงินกองโตตรงหน้า แต่สมองกำลังคำนวณถึงความเสี่ยง ความต้องการในตลาดมืดของโรงเรียนเวทมนตร์แห่งนี้พุ่งสูงเกินคาด ยาน้ำที่เขาทำเล่นๆ เพื่อแก้ปัญหาเฉพาะหน้า กลับกลายเป็น 'สินค้าแรร์ไอเทม' ที่พวกชนชั้นสูงและเด็กทุนต่างแย่งชิงกันยิ่งกว่าใบสมัครงาน "ของหมดแล้วค่ะ" ลูคัสตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "วัตถุดิบหลักอย่างรากไม้วารีพันปีขาดตลาด ฉันคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก..." "แต่... แต่ฉันให้ราคาสองเท่า! สามเท่าเลยก็ได้!" เด็กสาวโพล่งออกมาอย่างจนตรอก ก่อนที่ลูคัสจะได้เอ่ยปฏิเสธ เสียงฝีเท้าหนักแน่นทรงพลังก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก ความเงียบงันราวกับถูกกดทับด้วยแรงโน้มถ่วงมหาศาลแผ่ซ่านเข้ามาในห้องทันที นาทันถึงกับหน้าถอดสีเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ส่วนเด็กสาวปีสองรีบก้มหน้าหลบมุมด้วยความหวาดกลัว แอ๊ด... ประตูห้องถูกผลักเปิดออกกว้างโดยไม่ต้องมีใครได้รับเชิญ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบประธานนักเรียนสีดำสนิทปักดิ้นทองประณีตปรากฏขึ้นภายใต้แสงไฟสลัว เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนกับแสงตะเกียงเวท ดวงเนตรสีฟ้าครามเข้มคู่นั้นกวาดมองสภาพห้องทดลองรกๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของลูคัส คริสเตียน ก้าวเข้ามาอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวกลับกดดันให้ทุกลมหายใจในห้องแทบหยุดนิ่ง ประธานนักเรียนผู้ไร้พ่ายและเย็นชาต่อคนทั้งโลก ไม่เคยปรากฏตัวในเขตหอพักปีหนึ่งด้วยซ้ำ ไزร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง "สินค้าขายดีในตลาดมืดของเด็กปีหนึ่ง... น่าสนใจดีนี่" น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังเอ่ยขึ้น รอยยิ้มบางเบาที่ปรากฏบนมุมปากของคริสเตียนไม่ได้ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งทำให้สันหลังของลูคัสเย็นวาบ "ฉันไม่ยักรู้ว่าเด็กทุนผู้สอบเข้าด้วยคะแนนคาบเส้นคนนี้ จะมีความสามารถในการ 'ปรุงยาต้องห้าม' ที่แม้แต่ศาสตราจารย์ยังต้องทึ่ง" ลูคัสไม่หลบสายตา เขายืดตัวขึ้นเล็กน้อยเพื่อสบตากับร่างสูงอย่างไม่เกรงกลัว แม้ในใจจะเริ่มคิดคำแก้ตัวไว้หลายร้อยข้อแล้วก็ตาม "ถ้าท่านประธานว่างถึงขนาดต้องมาเดินตรวจตราร้านค้าใต้ดินของเด็กปีหนึ่ง เกรงว่างานเอกสารสภาคงจะน้อยเกินไปกระมังคะ" คริสเตียนหรี่ตาลงเล็กน้อย ก้าวเข้าไปประชิดตัวลูคัสจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ กลิ่นอายความเยือกเย็นผสมผสานกับกลิ่นหอมสะอาดเฉพาะตัวของชายหนุ่มโชยเข้าจมูก ร่างสูงก้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "เธอเก่งกาจขึ้นทุกวันนะ ลูคัส... จนฉันเริ่มคิดว่า ควรจะเอาเธอมาขังไว้ในห้องทำงานส่วนตัวของฉันดีไหม จะได้ไม่ต้องแบ่งปัน 'สินค้าวิเศษ' นี้ให้คนอื่นอีก" *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบสัญญาณอันตรายระดับ SSS: ความสนใจจาก 'คริสเตียน' พุ่งทะยานเกินขีดจำกัดปลอดภัย!] [คำเตือน: ท่านกำลังถูกคุกคามทางกายภาพและจิตใจโดยตัวละครหลักระดับพระเอก เตรียมรับมือมาตรการฉุกเฉินใน 3... 2...] ก่อนที่เสียงแจ้งเตือนระบบจะนับถอยหลังถึงศูนย์ คริสเตียนก็ยื่นมือหนามาคว้าขอบโต๊ะกักตัวลูคัสไว้ในอ้อมแขนอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลานั้น -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาร่วมเดินทางและตกหลุมรักความวุ่นวายของลูคัสไปด้วยกันนะคะ!