ประธานครับ... ระบบบอกให้ตอบตกลง!

กลิ่นอายเวทมนตร์สีแดงฉานที่แผ่ซ่านเข้ามาในห้องโถงนั้นไม่ได้มาเพื่อทำลายล้างอย่างที่ลูคัสเคยหวาดระแวงในอดีต แต่กลับหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นนุ่มนวลราวกับกลีบกุหลาบที่ร่วงหล่นลงบนผืนผ้าไหม บานประตูไม้สักทองแกะสลักลวดลายวิจิตรค่อยๆ เปิดออกด้วยแรงดันอากาศที่ถูกควบคุมอย่างแม่นยำ ไม่มีความโกลาหล ไม่มีเสียงกรีดร้อง มีเพียงความเงียบงันที่แผ่ขยายออกไปจนได้ยินเสียงลมหายใจของคนทั้งห้อง ร่างสูงสง่าของคริสเตียนก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในชุดสูททักซิโด้สีดำสนิทที่ตัดเย็บอย่างไร้ที่ติ ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นไม่ได้กวาดมองแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติคนใดเลย สายตาของท่านประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นต่อคนทั้งโลกจับจ้องตรงมาที่ร่างบางของลูคัสเพียงคนเดียว ราวกับโลกใบนี้มีเพียงเขาสองคนยืนอยู่ท่ามกลางห้วงอวกาศอันเวิ้งว้าง ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยในอกเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อพลังเวทระดับมหึมาที่แผ่ออกมาจากตัวอีกฝ่าย แต่เป็นเพราะประกายแสงในดวงตาของคริสเตียนต่างหาก... มันคือประกายแสงของความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความนิ่งขรึมมาเนิ่นนาน และบัดนี้มันกำลังจะหลอมละลายทุกอย่างให้มอดไหม้ "คริสเตียน..." ลูคัสพึมพำชื่อนั้นแผ่วเบา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ทว่าก่อนที่ลูคัสจะได้ขยับตัวถอยหลังเพื่อตั้งหลัก หน้าจอสีฟ้าใสของระบบที่คุ้นเคยก็เด้งพรวดขึ้นมากลางอากาศด้วยความเร็วสูงชนิดที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตัวอักษรสีทองเรืองแสงกระพริบถี่รัว พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัวของเขาอย่างต่อเนื่อง *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบระดับฮอร์โมนอะดรีนาลีนในร่างกายของโฮสต์พุ่งสูงเกินขีดจำกัด!]* *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานความรักระดับ SSS กำลังเข้าใกล้ในรัศมี 1 เมตร!]* *[คำเตือนจากระบบ: ห้ามหนีเด็ดขาด... ประธานหนุ่มกำลังจะทำเรื่องที่ทำให้ท่านเขินจนตัวแตกตายในสามวินาทีนี้!]* ลูคัสอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับ ระบบตัวดีของเขานี่ช่างรู้เวลารั่วไหลเสียจริง แถมยังขยันแซวในเวลาที่สถานการณ์กำลังหน้าิ่วใจขวานเสียด้วย ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง คริสเตียนก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวลูคัสอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด กลิ่นอายประจำตัวของชายหนุ่ม—กลิ่นไม้จันทน์หอมผสมกับความเย็นเยียบของสายฝนแรกฤดู—โอบล้อมร่างของลูคัสไว้จนหมดสิ้น ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมาเป็นตาเดียว คริสเตียนไม่ได้พูดพร่ำทำเพลงอะไรให้มากความ ชายหนุ่มทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมกำมะหยี่สีแดงสดอย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งถือกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มที่เปิดออกเผยให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายระยิบระยับล้อกับแสงไฟระย้าบนเพดาน ส่วนมืออีกข้างเอื้อมขึ้นกุมมือเรียวของลูคัสไว้แผ่วเบา สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของคริสเตียนส่งผ่านความสั่นไหวเล็กน้อยมายังปลายนิ้วของลูคัส นั่นทำให้ลูคัสรู้ว่า... ประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบคนนี้ก็มีความประหม่าซ่อนอยู่เช่นกัน "ลูคัส..." เสียงทุ้มต่ำนุ่มนวลเอ่ยขึ้น ทว่ากังวานชัดเจนก้องไปทั่วห้องโถงที่เงียบสงบ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา โลกของผมถูกขับเคลื่อนด้วยเหตุผล กฎเกณฑ์ และความสมบูรณ์แบบที่ระบบและสถาบันแห่งนี้ขีดเส้นเอาไว้" ดวงตาสีนิลคู่นั้นเงยขึ้นสบตา ลูคัสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในมหาสมุทรอันลึกล้ำและอบอุ่น "แต่ตั้งแต่ที่คุณก้าวเข้ามาในชีวิตผม ระบบตรรกะทั้งหมดที่ผมเคยยึดถือก็พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า... คุณทำให้ผมรู้ว่าความสุขที่แท้จริงหน้าตาเป็นอย่างไร และทำให้ผมอยากเป็นผู้ชายที่ดีพอจะปกป้องรอยยิ้มของคุณไปตลอดชีวิต" ลูคัสรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้ม ความเงียบรอบตัวราวกับถูกดูดกลืนหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามแข่งกับเสียงแจ้งเตือนของระบบในหัว *[ติ๊ง!]* *[เงื่อนไขพิเศษ: คำสารภาพรักจากประธานนักเรียนผู้ครองอันดับ 1 ของเซิร์ฟเวอร์เปิดใช้งาน!]* "เป็นแฟนกับผมนะครับ... ลูคัส" คำถามนั้นเรียบง่าย ไร้ซึ่งคำคมหรูหรา แต่กลับทรงพลังจนทำให้ขอบตาของลูคัสร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน ภาพเหตุการณ์ถูกหักหลังในโลกเก่าผุดขึ้นมาในหัวเพียงชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกปัดเป่าให้สลายหายไปอย่างไร้ร่องรอยด้วยความอบอุ่นจริงใจที่ส่งผ่านมาทางสัมผัสจากมือของชายตรงหน้า ในขณะที่ลูคัสกำลังจะอ้าปากตอบรับ หน้าจอระบบเบื้องหน้าก็ระเบิดแสงวาบสีทองอร่าม พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่เด้งขึ้นมากลางอากาศ *[ภารกิจพิชิตหัวใจคอมพรีท!]* *[ยินดีด้วย! โฮสต์ทำภารกิจลับ 'มัดใจท่านประธาน' สำเร็จลุล่วง ระดับความสัมพันธ์เลเวลแม็กซ์ (Max Level)!]* *[ของรางวัลพิเศษ: ปลดล็อกสิทธิ์การเข้าถึงระบบควบคุมสูงสุดของสถาบัน และสถานะ 'หวานใจท่านประธาน' ถาวร!]* ลูคัสหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ทั้งที่ขอบตาคลอด้วยหน่วยน้ำใสๆ เขาก้มมองคนหล่อเหลาที่คุกเข่ารอฟังคำตอบอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะใช้อีกมือที่ว่างอยู่เอื้อมไปแตะไหล่กว้างของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นสัญญาณให้ลุกขึ้น "ถ้าผมบอกว่าไม่..." ลูคัสแกล้งทำเป็นลากเสียงยาว หรี่ตามองด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตามนิสัยเดิม "คุณจะสั่งพักการเรียนผมข้อหาทำให้หัวใจประธานสั่นคลอนหรือเปล่าครับ ท่านประธาน?" คริสเตียนชะงักไปนิด ดวงตาสีนิลหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความระidใจ ก่อนที่มุมปากจะได้รูปจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่ง—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและเว้าวอนจนคนมองใจกระตุก "ถ้าคุณตอบว่าไม่..." คริสเตียนกระซิบเสียงพร่า พร้อมกับขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง โอบเอวบางเข้าหาตัวอย่างถือวิสาสะจนร่างทั้งสองแนบชิด "ผมคงต้องใช้มาตรการทางปกครองขั้นสูงสุด... ด้วยการขังคุณไว้ในห้องประธานสนักเรียนด้วยกันสองคนตลอดกาล เพื่อทบทวนบทเรียนเรื่องความรักให้ขึ้นใจแล้วล่ะครับ" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากแขกเหรื่อรอบข้างที่แอบลุ้นตาม บรรยากาศที่ตึงเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความหวานล้ำที่อบอวลไปทั่วทุกอณูอากาศ ลูคัสซุกใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำลงกับอกเสื้อทักซิโด้ของอีกฝ่ายเพื่อซ่อนความเขินอาย พลางพึมพำเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน "ระบบบอกให้ผมตอบตกลงตั้งนานแล้วต่างหากเล่า... คนบ้า" คริสเตียนหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ฝ่าหนาอบอุ่นยกขึ้นลูบกลุ่มผมนุ่มของคนในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม สายตาคมกอดกระชับร่างนั้นแน่นขึ้น ราวกับต้องการยืนยันว่าทุกอย่างไม่ใช่ความฝัน ทว่า... ในวินาทีที่ความสุขกำลังแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของทั้งสองคนนั้นเอง หน้าจอระบบสีฟ้าใสที่ควรจะสงบลงแล้ว กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกะทันหัน! ตัวอักษรสีเลือดปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงสัญญาณเตือนภัยแหลมสูงที่ดังเสียดแก้วหูจนลูคัสต้องนิ่วหน้า *[คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด (Emergency Alert)!]* *[ตรวจพบการบุกรุกจาก 'ผู้ใช้งานนิรนาม' ที่มีรหัสโค้ดตรงกับระบบหลักของโฮสต์!]* *[ระบบกำลังถูกแฮก... 3... 2... 1...]* *[คำเตือน: ตัวตนปริศนาได้เข้าสู่ระบบและกำลังดาวน์โหลดความทรงจำทั้งหมดของโฮสต์ในโลกเก่าแล้ว!]* ขอบคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความรักที่อบอุ่นและป่วนปั่นนี้ด้วยกันนะคะ น้ำผึ้งหยดแรกซาบซึ้งใจมากๆ เลยค่ะ