บทส่งท้าย: วันวานที่อบอุ่นและอนาคตที่ก้าวเดินไปด้วยกัน

*[คำเตือนระดับอันตรายสูงสุด (Emergency Alert)!]* *[ตรวจพบการบุกรุกจาก 'ผู้ใช้งานนิรนาม' ที่มีรหัสโค้ดตรงกับระบบหลักของโฮสต์!]* *[ระบบกำลังถูกแฮก... 3... 2... 1...]* *[คำเตือน: ตัวตนปริศนาได้เข้าสู่ระบบและกำลังดาวน์โหลดความทรงจำทั้งหมดของโฮสต์ในโลกเก่าแล้ว!]* หน้าจอโฮโลแกรมสีแดงฉานสาดแสงวาบจนทั่วห้องปรุงยาทาบด้วยเงาสลัวของเตาหลอมศิลาอัคคี ลูคัสกะพริบตาปริบๆ มองตัวอักษรสีเลือดที่รัวเร็วจนแทบอ่านไม่ทัน หัวใจของอดีตนักปรุงยาหนุ่มกระตุกวาบด้วยความตกใจ—ไม่ใช่เพราะกลัวระบบจะระเบิด แต่เป็นเพราะความทรงจำในโลกเก่า... โลกที่เต็มไปด้วยตึกระฟ้า กลิ่นอายควันไอเสีย และรอยแผลเป็นจากการถูกหักหลังโดยคนที่เขาเคยเรียกว่า 'สหายสนิท' กำลังถูกเปิดเปลือยต่อหน้าบุคคลที่สาม! "เดี๋ยวก่อน! ระบบ เจ้าบ้าเอ๊ย อย่าบอกนะว่า..." ลูคัสยังไม่ทันได้โวยวายจนจบประโยค ประตูห้องปรุงยาที่ลงกลยุทธ์เวทมนตร์แน่นหนาถึงเจ็ดชั้นก็ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำสนิทขลิบเงินของ 'คริสเตียน' ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเย็นชาดุจน้ำแข็งแกะสลัก ทว่าดวงตาคมกริบคู่นั้นกลับสั่นระริกอย่างรุนแรงจนน่ากลัว ประธานหนุ่มผู้ทรงอำนาจแห่งสถาบันเวทมนตร์และเครือข่ายธุรกิจทั่วทั้งทวีป หยุดยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ร่างกายของเขาสั่นเทาเล็กน้อยยามกวาดสายตาอ่านข้อความที่ค้างอยู่บนหน้าต่างระบบ "โลกเก่า... ของเธอก่อนที่จะมาอยู่ที่นี่งั้นหรือ ลูคัส" น้ำเสียงของคริสเตียนแหบพร่าและต่ำลึกจนน่าใจหาย มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความเจ็บปวดระคนหวงแหนที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความเยือกเย็นมาเนิ่นนาน ลูคัสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวเมื่อร่างสูงก้าวเข้ามาประชิดอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายบุรุษเพศอันคุ้นเคยและไอเย็นจางๆ จากเวทมนตร์ประจำตัวโอบล้อมรอบตัวเขาไว้ทั้งหมด ดวงตาคู่คมของคริสเตียนไม่ได้มองหน้าจอระบบอีกต่อไปแล้ว แต่มันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเขา ราวกับต้องการค้นหาเศษเสี้ยวความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาเคยเผชิญในอดีตชาติ "คริสเตียน... มันไม่มีอะไรหรอกค่ะ มันก็แค่..." ลูคัสพยายามจะหาคำแก้ตัว แต่ปลายนิ้วเรียวยาวของอีกฝ่ายกลับแตะเบาๆ ที่ริมฝีปากของเขา เป็นการห้ามปรามโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด "เธอเคยเจ็บปวดขนาดนั้น... เคยถูกคนที่ไว้ใจที่สุดผลักไสให้ตกลงไปในความมืดมนแบบนั้น... แล้วทำไม... ทำไมเธอถึงไม่เคยบอกฉันเลยล่ะ ลูคัส?" น้ำเสียงของคริสเตียนสั่นเครือเล็กน้อย ปลายนิ้วที่แตะอยู่บนริมฝีปากเลื่อนมาสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากกว่านี้ตัวตนของลูคัสจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา แววตาของประธานหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวผู้ใดในหล้า กลับฉายแววเจ็บปวดเสียยิ่งกว่าตอนที่ตัวเขาเองต้องเผชิญหน้ากับกองทัพปีศาจเสียอีก ลูคัสเม้มปากแน่น ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอกจนขอบตาร้อนผ่าว เขาไม่ใช่คนอ่อนแอ และไม่เคยคิดจะเอาอดีตอันน่าสมเพชนั้นมาเรียกร้องความสงสารจากใคร แต่ในวินาทีนี้... เมื่อได้เห็นความห่วงใยที่ล้นปรี่จนแทบจะระเบิดออกมาจากอกของคนตรงหน้า กำแพงความเข้มแข็งที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดหลายปีก็พังทลายลงในพริบตา "มันผ่านมานานแล้วค่ะ..." ลูคัสกระซิบเสียงเบา ยื่นมือเรียวไปแตะหลังมือหนาที่แนบอยู่บนแก้มของตนเอง "โลกนั้นไม่มีอะไรให้จดจำอีกแล้วค่ะคริสเตียน เพราะตอนนี้... ฉันมีที่ที่ฉันควรจะอยู่ มีคน... ที่คอยปกป้องและอยู่เคียงข้างฉันแล้วนี่คะ" ประชิดตัวเข้ามาจนแทบไม่มีช่องว่าง คริสเตียนดึงร่างบางเข้าไปสวมกอดไว้แน่นฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่แคบ สองแขนแข็งแกร่งโอบรัดเอวบางไว้ราวกับต้องการหลอมรวมร่างของลูคัสให้เป็นเนื้อเดียวกัน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องปรุงยา มีเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งสองที่เต้นระรัวประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางแสงสีฟ้าเรืองรองจากหน้าจอระบบที่ค่อยๆ หรี่แสงลงและปิดตัวลงอย่างเงียบเชียบ ราวกับรับรู้ได้ว่า 'ภารกิจ' ในการเยียวยาหัวใจของโฮสต์ได้เดินทางมาถึงบทสรุปที่สมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว *** เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายฤดูกาล... ณ คฤหาสน์โอ่อ่ากลางหุบเขาหมอกคราม ซึ่งปัจจุบันกลายเป็นศูนย์กลางการค้นคว้าทางพฤกษศาสตร์และปรุงยาที่ทรงอิทธิพลที่สุดในทวีป กลิ่นหอมหวานของสมุนไพรหายากลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ลานกว้างหน้าเรือนกระจกเต็มไปด้วยพรรณไม้เวทมนตร์ที่ออกดอกสะพรั่ง แข่งกันชูช่อรับแสงแดดอุ่นยามบ่าย ลูคัสในวัยที่โตขึ้น รูปร่างสมส่วนและใบหน้าที่ฉายแววสง่างามตามแบบฉบับของปรมาจารย์นักปรุงยาผู้เลื่องชื่อ กำลังงתวุ่นอยู่กับการคีบเกสรดอกไม้จันทราสีครามลงในขวดแก้วคริสตัลอย่างประณีต เสื้อคลุมตัวยาวสีขาวสะอาดตาบ่งบอกถึงสถานะอันสูงส่ง ทว่าเส้นผมสีเข้มที่รวบไว้หลวมๆ กลับทำให้เขายังคงดูเยาว์วัยและน่าทะนุถนอมในสายตาของใครบางคน "ถ้ายังเอาแต่ใจสมาธิอยู่กับการปรุงยาพวกนั้นโดยไม่ยอมพักสายตาอีกละก็... ฉันคงต้องใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดแล้วนะคะ ปรมาจารย์ลูคัส" น้ำเสียงทุ้มนุ่มคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับอ้อมแขนอบอุ่นที่สวมกอดเข้าที่เอวบางอย่างถือวิสาสะ คริสเตียนในชุดสูทลำลองเนื้อดีดูผ่อนคลายกว่ายามที่ต้องบริหารสถาบันเวทมนตร์ แต่รังสีความทรงอำนาจและสายตาคลั่งรักที่ส่งมานั้นไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ลูคัสจะก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในฐานะปรมาจารย์นักปรุงยาอันดับหนึ่ง แต่ตำแหน่ง 'ผู้ดูแลหัวใจ' ของเขาก็ไม่เคยตกเป็นของใครอื่นนอกจากประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจคนนี้ ลูคัสวางคีมทองคำลงบนโต๊ะโดยไม่ขัดขืน ปล่อยให้ตัวเองพิงแผ่นหลังเข้ากับอกแกร่งของอีกฝ่ายอย่างคุ้นชิน เขายิ้มบางๆ พลางเอียงคอมองคนด้านหลังที่เกยคางไว้บนไหล่ของตน "ฉันกำลังผสมยาอายุวัฒนะสูตรใหม่นะคะท่านประธาน ถ้าพลาดไปแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ผลลัพธ์อาจจะกลายเป็นระเบิดย่อมๆ ได้เลยนะคะ" ลูคัสเอ่ยหยอกเย้า น้ำเสียงเจือความขี้เล่น "ระเบิดงั้นหรือคะ?" คริสเตียนหัวเราะในลำคอเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอขาวจนลูคัสต้องย่นคอด้วยความจั๊กจี้ "ต่อให้ห้องนี้ระเบิดจนราบเป็นหน้ากลอง ฉันก็มีเวทมนตร์พอที่จะปกป้องเธอได้สบายมากค่ะ ลูคัส... เลิกสนใจเจ้าขวดพวกนี้สักครู่เถอะ วันนี้เรามีนัดไปชมสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์กันนะ" "คุณนี่นะ... วันๆ เอาแต่จะโดโดดงานบริหารมาอู้ตลอดเลยนะคะ สมกับเป็นประธานจอมเกียจคร้านจริงๆ" ลูคัสหันกลับมาเผชิญหน้า ยกมือขึ้นโอบรอบลำคอของชายหนุ่มพลางหัวเราะคิกคัก "ฉันไม่ได้อู้ค่ะ... ฉันแค่จัดลำดับความสำคัญใหม่" คริสเตียนกระซิบชิดริมฝีปาก สายตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าหวานที่เปี่ยมไปด้วยความสุขและรอยยิ้มจริงใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่เขาพยายามแลกมาด้วยทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต "สำหรับฉันแล้ว การได้อยู่ดูแลเธอในทุกๆ วันแบบนี้ คือภารกิจที่สำคัญที่สุดเหนือสิ่งอื่นใดในระบบจักรวาลนี้แล้วค่ะ" ลูคัสใจเต้นระรัวกับคำพูดหวานเลี่ยนที่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน คริสเตียนก็ยังคงสรรหามาพูดให้เขาเขินอายได้เสมอ ดวงตากลมโตฉายแววระยิบระยับด้วยความรักล้นปรี่ เขาเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยเพื่อประทับริมฝีปากลงบนแก้มสากของอีกฝ่ายเบาๆ เป็นรางวัล "ค่ะ... งั้นท่านประธานผู้ทรงเกียรติ ช่วยพาฉันไปเดินเล่นหน่อยสนะคะ" คริสเตียนยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่หาดูได้ยากยิ่งจากคนอื่น แต่กลับมีให้ลูคัสผู้เดียวเสมอมา มือหนากระชับเอวบางให้แนบชิดยิ่งขึ้น ก่อนจะพาคนรักก้าวเดินออกจากห้องปรุงยา มุ่งหน้าสู่สวนดอกไม้ที่ทอดยาวไปภายใต้ท้องฟ้าสีครามสดใส อนาคตข้างหน้ายังอีกยาวไกล และไม่ว่าระบบหรือโลกใบไหนจะหมุนเปลี่ยนไปเช่นไร แต่พวกเขาก็จะยังคงก้าวเดินเคียงข้างกันไป ตราบนานเท่านาน... *[ระบบบันทึกความทรงจำ: ภารกิจ 'ชีวิตใหม่และรักแท้' เสร็จสิ้นสมบูรณ์ 100%]* *[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์และผู้ใช้งานคริสเตียน คุณได้รับ 'ความสุขชั่วนิรันดร์' เป็นรางวัลระดับ SSS!]* *** ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับลูคัสและคริสเตียนจนถึงหน้าสุดท้ายนี้นะคะ - น้ำผึ้งหยดแรก -