งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จและคำขอร้องที่ไม่คาดคิด

เสียงปรบมือระลอกใหญ่ดังก้องกังวานไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงอเนกประสงค์ของสถาบันเวทมนตร์และเทคโนโลยีชั้นสูง แชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับนับร้อยดวงสะท้อนแสงไฟสีอำพันอบอุ่น ขับเน้นให้ชุดสูทผ้าไหมเนื้อดีตัดเย็บพิเศษของเหล่าบัณฑิตใหม่ดูสง่างามยิ่งขึ้น ทว่า ณ มุมหนึ่งของห้อง ใกล้กับเสาหินอ่อนสลักลวดลายวงจรเวทโบราณ ลูคัสกลับรู้สึกราวกับว่าออกซิเจนรอบตัวกำลังถูกสูบหายไปทีละน้อย นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังเคาะเบาๆ ลงบนขอบหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสงที่ลอยวนเวียนอยู่ตรงหน้า ตัวอักษรสีแดงฉานยังคงกะพริบเตือนรัวเร็วจนน่าเวียนหัว *[คำเตือนสุดท้าย: ตรวจพบรหัสลับระดับสูงสุดจากผู้ใช้งาน "คริสเตียน"... การควบคุมระบบกำลังถูกถ่ายโอน...]* "เล่นบ้าอะไรของเขากัน..." ลูคัสพึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำลอดผ่านไรฟันด้วยความหงุดหงิดระคนระทึกใจ ในฐานะอดีตนักปรุงยาอัจฉริยะผู้ควบคุมระบบหลังบ้านของสถาบันแห่งนี้มาตลอดสามปีเต็ม เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีใครหน้าไหน—แม้กระทั่งประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบอย่างคริสเตียน—สามารถเจาะทะลวงไฟร์วอลล์ระดับ SSS เข้ามาถึงแกนกลางระบบปฏิบัติการได้ภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที "กำลังคิดถึงผมอยู่หรือครับ... เอ๊ย... เพคะ?" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยกระซิบแผ่วเบaอยู่ข้างใบหู พร้อมกับไออุ่นจากร่างกายของคนที่ควรจะยืนอยู่บนเวทีใหญ่เพื่อกล่าวสุนทรพจน์เปิดงาน ลูคัสสะดุ้งเฮือก หันขวับกลับไปหมายจะต่อว่าคนฉวยโอกาส แต่ปลายจมูกของเขากลับเฉียดผ่านแก้มสากของอีกฝ่ายไปเพียงนิดเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวของคริสเตียน—กลิ่นอายของสนซีดาร์ยามต้องน้ำค้างและกระดาษตำราเก่า—โอบล้อมเขาไว้เสียจนหัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำไม่เป็นจังหวะ "นี่คุณ! ลงมาจากเวทีเร็วกว่ากำหนดได้ยังไง แล้วไอ้รหัสลับบ้าๆ นี่มันหมายความว่ายังไงกัน คริสเตียน!" ลูคัสกดเสียงต่ำ พยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความตื่นตระหนกต่อหน้าสายตาของผู้คนนับร้อยที่เริ่มหันมามองพวกเขาเป็นตาเดียว คริสเตียนในยามนี้ไม่มีคราบของประธานนักเรียนผู้เคร่งขรึม เย็นชา และไร้ความรู้สึกต่อหน้าสาธารณชนเหลืออยู่เลย ดวงตาสีฟ้าเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความอบอุ่นและ... ความคลั่งไคล้อย่างไร้ขีดจำกัด รอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นชamatชวนให้ผู้พบเห็นใจละลาย แต่สำหรับลูคัสแล้ว มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤต "ระบบของลูคัสดูแลผมมาตลอดสามปีเต็ม..." คริสเตียนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานและสะกดให้บรรยากาศรอบข้างเงียบสงบลงอย่างประหลาด ร่างสูงโปร่งก้าวเข้ามาประชิดจนลูคัสต้องถอยหลังไปจนแผ่นหลังแนบชิดกับเสาหินอ่อน "ถึงเวลาที่ผม... ในฐานะผู้ใช้งานอันดับหนึ่ง จะต้องดูแลระบบนี้บ้างแล้วล่ะครับ" สิ้นคำพูดนั้น เสียงดนตรีบรรเลงจากวงออเคสต्राเวทมนตร์ก็พลันเงียบลง แสงไฟทั่วทั้งห้องโถงหรี่ลงเหลือเพียงลำแสงสีนวลพุ่งตรงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ สักขีพยานนับร้อยชีวิตต่างหยุดการสนทนาและหันมาจดจ้องเป็นจุดเดียว *[แจ้งเตือนระบบ: การถ่ายโอนสิทธิ์เสร็จสิ้น 100%... สถานะปัจจุบัน: ผู้ถือครองสิทธิ์สูงสุดได้เปลี่ยนเป็น "คริสเตียน"... ปลดล็อกฟังก์ชันพิเศษ: "นิรันดร์"]* หน้าต่างโฮโลแกรมตรงหน้าลูคัสระเบิดแสงสีทองอร่ามกลายเป็นละอองดาวโปรยปรายลงมาดั่งหิมะ ดอกกุหลาบเวทมนตร์นับพันดอกปรากฏขึ้นกลางอากาศ กลิ่นหอมหวานละมุนลอยอบอวลไปทั่ว ท่ามกลางความตกตะลึงของลูคัส คริสเตียนก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้นหินอ่อนเบื้องหน้าเขา ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องโถง แม้แต่เสียงหายใจก็แทบไม่ได้ยิน "คริสเตียน... คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!" ลูคัสพยายามดึงเสียงให้เข้มเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบพวงแก้ม ทว่ามือเรียวกลับสั่นเทาเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ คริสเตียนไม่สนใจเสียงทักท้วงนั้น มือหนายื่นออกไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีดำสนิทออกจากอกเสื้อ ด้านในบรรจุแหวนเงินบริสุทธิ์ที่สลักลวดลายวงจรเวทเดียวกับระบบที่ลูคัสเป็นคนเขียนขึ้นมากับมือ ประกายแสงจากอัญมณีเม็ดเล็กๆ บนหัวแหวนส่องสว่างราวกับดวงดาวในยามค่ำคืน "ตลอดเวลาที่ผ่านมา ลูคัสคอยปกป้องผม คอยแก้ไขข้อผิดพลาดในชีวิตของผม และคอยควบคุมไม่ให้ผมหลุด 0 ออกนอกลู่นอกทาง..." คริสเตียนเงยหน้าขึ้นสบตา ดวงตาคู่นั้นลึกซึ้งและจริงจังจนลูคัสไม่กล้าแม้แต่จะเบือนหนี "คุณบอกว่าผมเป็นประธานที่ต้องควบคุมระบบ แต่ความจริงแล้ว... มีแค่คุณคนเดียวเท่านั้นที่ควบคุมหัวใจของผมได้ตั้งแต่วันแรกที่เราพบกัน" เสียงฮือฮาดังขึ้นเบาๆ จากรอบด้าน เหล่าเพื่อนร่วมรุ่นต่างพากันปิดปากด้วยความตกใจ บางคนถึงกับน้ำตาซึมให้กับภาพตรงหน้า "ผมไม่ได้ขอให้คุณมาเป็น 'ระบบ' ให้ผมดูแลอีกต่อไปแล้วนะลูคัส..." คริสเตียนคลี่ยิ้มอ่อนโยน หยิบแหวนออกมาจากกล่องด้วยมือที่มั่นคง "แต่ผมขอให้คุณมาเป็น 'เจ้าของชีวิต' ของผม... ตลอดไป จะได้ไหมครับ?" ลูคัสอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเวทมนตร์และสูตรยาที่ซับซ้อนที่สุดในอาณาจักรกลับว่างเปล่าลงอย่างกะทันหัน ภาพเหตุการณ์ความทรงจำตลอดสามปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว—ตั้งแต่รอยยิ้มแรกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเยือกเย็น การต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่ท่ามกลางดันเจี้ยนอันตราย จนถึงค่ำคืนที่พวกเขาช่วยกันแก้บั๊กของระบบจนถึงรุ่งสว่าง ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอก ทลายกำแพงความหวาดระแวงที่ลูคัสสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากโลกเก่าที่เคยหักหลังเขาจนหมดสิ้น นี่ไม่ใช่โค้ดคำสั่งที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้... แต่นี่คือความจริงใจที่บริสุทธิ์ที่สุด ลูคัสสูดลมหายใจเข้าลึก ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่คริสเตียนเคยเห็นมาตลอดชีวิต "ถ้าคิดจะผูกมัดผมไว้กับระบบของคุณตลอดไปล่ะก็..." ลูคัสยื่นมือซ้ายออกไปข้างหน้า ปล่อยให้อีกฝ่ายบรรจงสวมแหวนลงบนนิ้วนางได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ "คุณจะต้องเตรียมใจรับมือกับการ 'รีเซ็ต' และ 'แก้ไขข้อผิดพลาด' จากผมไปตลอดชีวิตเลยนะ คริสเตียน" เสียงโห่ร้องและปรบมือด้วยความยินดีดังสนั่นหวั่นไหวราวกับหลังคาห้องโถงจะพังลงมา คริสเตียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะดึงร่างของลูคัสเข้ามาโอบกอดไว้แน่นท่ามกลางละอองดาวสีทองที่ยังคงโปรยปรายลงมาไม่ขาดสาย ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของพวกเขากำลังจะแนบชิดกันเพื่อผนึกคำสัญญา หน้าต่างระบบสีดำสนิทที่ควรจะปิดตัวลงไปแล้ว กลับเด้งขึ้นมากลางอากาศอีกครั้งด้วยตัวอักษรสีเลือดที่กะพริบถี่รัวผิดปกติ *[คำเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเข้าถึงจากภายนอก... พื้นที่จัดเลี้ยงกำลังถูกตัดขาดจากโครงข่ายหลัก... และ... "ผู้บุกรุก" ที่ไม่ได้รับเชิญกำลังก้าวเข้ามาในเขตปลอดภัย...]* ลูคัสชะתงักกะทันหัน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเวทมนตร์อันคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านมาจากประตูทางเข้าห้องโถง ซึ่งบัดนี้ถูกย้อม1ด้วยสีแดงฉานอันหนทึบ น้ำผึ้งหยดแรกขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและคอยสนับสนุนความรักของลูคัสกับคริสเตียนมาจนถึงบทนี้นะคะ