รุ่งอรุณแห่งสันติภาพและความสูญเสียที่ผ่านพ้น

กลิ่นอายความเย็นยะเยือกของเศษซากเวทมนตร์ยังคงลอยวนอยู่ในบรรยากาศ ยามที่ฝุ่นควันสีเทาจางลงเผยให้เห็นร่างที่ก้าวข้ามผ่านธรณีประตูแห่งความตายออกมาอย่างมั่นคง รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของคริสเตียนแข็งค้างในทันที นัยน์ตาสีเข้มหันขวับกลับไปมองยังประตูบานยักษ์ของหอคอยโบราณที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังพังทลายผนึกพันธนาการออกมา และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูบานนั้นก็ระเบิดออกพร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างคุ้นตาที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด... เงาร่างของคนที่ลูคัสไม่มีวันลืมต่อให้ตายจากกันไปแล้วก็ตาม! "อาจารย์...?" เสียงของลูคัสหลุดลอดริมฝีปากที่ซีดเผือดออก It เบาหวิวราวกับภาพหลอน โลกทั้งใบคล้ายหยุดหมุนในเสี้ยววินาทีนั้น แผ่นหลังที่คุ้นเคยในชุดคลุมนักปรุงยาสีเข้ม แม้จะมีร่องรอยการต่อสู้และรอยขาดวิ่นจากห้วงมิติที่บิดเบี้ยว ทว่าท่าทีสง่างามและแววตานิ่งสงบราวน้ำลึกคู่นั้น... ไม่มีวันเป็นคนอื่นไปได้ คริสเตียนก้าวเข้ามาขวางหน้าลูคัสโดยสัญชาตญาณ กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเกร็ง พลังงานสีเงินยวงรอบตัวประตุกระจายออกเป็นเกราะคุ้มกันทันที นัยน์ตาคมกริบหรี่ลงอย่างอันตราย "ถอยไป... นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจ้าควรพบเจอในตอนนี้ ลูคัส" "ไม่... คริสเตียน หยุดก่อน" ลูคัสแตะลงบนแขนแกร่งของประธานหนุ่มสัมผัสได้ถึงความสั่นเทือนเล็กน้อยจากอีกฝ่าย หัวใจของเขากำลังเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป ทั้งความตกใจ ความโหยหา และความเคลือบแคลงสงสัย ระบบในหัวของเขาส่งเสียงเตือนรัวเร็วจนแสบแก้วหู หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏข้อความกระพริบสีแดงฉาน *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมทางชีวภาพระดับ SSS พลังงานจิตวิญญาณสอดคล้องกับผู้สร้างระบบรุ่นก่อนหน้า ความเสถียรของพื้นที่ลดลง 14%]* เงาร่างนั้นค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวที่มีรอยแผลเป็นจางๆ พาดผ่านโหนกแก้ม ดวงตาคู่นั้นมองตรงมาที่ลูคัสด้วยความรู้สึกที่ยากจะหยั่งถึง ก่อนที่มุมปากจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจางๆ ที่คุ้นเคยจนน่าใจหาย "ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะรอดมาถึงจุดนี้ได้... ลูคัส ลูกศิษย์ตัวแสบของข้า" เสียงทุ้มต่ำเอื้อiเอ่นออกมา พาให้ความทรงจำในโลกเก่าไหลทะลักกลับเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก บรรยากาศรอบสนามประลองของสถาบันที่เพิ่งสงบลงจากมหาสยตกรรมเมื่อครู่ กลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในพริบตา คณาจารย์และเหล่าหัวหน้าหอพักที่กำลังช่วยกันซ่อมแซมความเสียหายต่างพากันหยุดชะงัก หันมามองเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยความตื่นตระหนก ชื่อเสียงของลูคัสที่เพิ่งถูกยกย่องให้เป็นตำนานบทใหม่ของผู้กอบกู้สถาบันกำลังถูกท้าทายด้วยเงาอดีตที่ตามหลอกหลอน "ท่าน... ท่านควรจะตายไปพร้อมกับห้องทดลองนั้นแล้วสิครับ—" ลูคัสกัดริมฝีปากแน่น พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่นไหว "ท่านอาจารย์มาร์คัส" มาร์คัสหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและวังเวง เขากวาดสายตามองไปรอบๆ สถาบันเวทมนตร์อันยิ่งใหญ่ที่ถูกทำลายไปเกือบครึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาไว้ที่คริสเตียน ผู้ซึ่งแผ่รังสีอำมหิตปกป้องลูคัสไว้อย่างเหนียวแน่น "ความตายมันน่าเบื่อเกินไปสำหรับคนที่มีภารกิจต้องสะสาง... อีกอย่าง ข้าแค่อยากมาดูให้เห็นกับตาว่า เจ้าเด็กที่ข้าเคยทิ้งไว้เบื้องหลัง จะสามารถสร้างปาฏิหาริย์อะไรได้บ้าง" มาร์คัสก้าวเท้าช้าๆ เข้ามาใกล้ ทว่าคริสเตียนกลับพุ่งตัวเข้าประชิดพร้อมคมดาบเวทมนตร์ที่จ่อเข้าที่ลำคอของอีกฝ่ายทันทีโดยไม่ลังเล "หากท่านก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ข้าจะไม่สนว่าท่านคือใคร" เสียงของคริสเตียนเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงและระแวดระวัง ลูคัสรู้ดีว่าประธานหนุ่มคนนี้ไม่ได้ขู่ คริสเตียนพร้อมจะทำลายทุกสิ่งที่อาจจะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของเขาเสมอ "ใจเย็นน่า ประธานหนุ่มแห่งสถาบัน ข้าไม่ได้มาเพื่อแย่งชิงเด็กคนนี้ไปจากเจ้าหรอก..." มาร์คัสยกมือขึ้นอย่างยอมจำนน ปล่อยให้คมดาบจ่ออยู่ห่างจากผิวเนื้อเพียงไม่กี่มิลลิเมตร นัยน์ตาคู่คมเหลือบมองลูคัสที่ยืนอยู่ด้านหลัง "แต่ข้ามาเพื่อเตือน... ว่าประตูบานที่พวกเจ้าปิดตายไปเมื่อครู่ มันเป็นแค่เศษเสี้ยวของสิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้นต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือสถาบันเวทมนตร์ที่ควรจะเริ่มกลับมาสงบ ก็พลันแปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีพายุเฮอร์ริเคนหมุนวนอยู่เบื้องบน แรงกดดันมหาศาลกดทับลงบนบ่าของทุกคนจนแทบทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น *[แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบการปลุกพลังงานเทพโบราณ [The Primordial Void] ภารกิจลับระดับ EX ถูกบังคับเปิดใช้งานทันที ผู้เล่นลูคัสและผู้ร่วมชะตากรรมคริสเตียน มีเวลา 10 นาทีในการหาทางปิดผนึกรอยแยกครั้งใหม่ มิฉะนั้น โลกใบนี้จะถูกรีเซ็ตค่าสถานะทั้งหมดเป็นศูนย์!]* หน้าจอสีแดงฉานกระพริบรัวเร็วยิ่งกว่าเดิม ลูคัสเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงื่อนไขของภารกิจที่โหดร้ายเกินบรรยาย เขาหันไปสบตากับคริสเตียนที่หันกลับมามองเขาเช่นกัน ในแววตาสีเข้มคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและความไว้วางใจอย่างเต็มเปี่ยมที่ส่งผ่านมาถึงหัวใจ "ดูท่าทาง... เรายังพักผ่อนกันไม่ได้ง่ายๆสินะครับ ท่านประธาน" ลูคัสสูดหายใจเข้าลึกๆ ความลังเลในใจเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นของนักปรุงยาผู้กุมชะตากรรมของโลกไว้ในมือ รอยยิ้มมั่นใจผุดขึ้นบนมุมปากของเขา คริสเตียนแค่นเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือหนายื่นออกไปกุมมือเรียวของลูคัสไว้แน่น ประสานนิ้วเข้าหากันอย่างมั่นคง "ไม่ว่าระบบของเจ้าจะส่งภารกิจบ้าๆ อะไรมา... ข้าก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาพรากเจ้าไปจากที่นี่เด็ดขาด" ทว่าในวินาทีที่ทั้งสองกำลังจะก้าวออกไปเผชิญหน้ากับพายุแห่งหายนะเบื้องบนนั้นเอง มาร์คัสที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าก็ระเบิดเสียงหัวเราะก้องกังวานออกมา ร่างกายของอาจารย์ผู้ล่วงลับเริ่มโปร่งแสงและสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำ ก่อนที่เสียงกระซิบสุดท้ายจะลอยมาตามสายลมที่กรีดกั้น *"ระวังตัวไว้ให้ดี... คนที่อยู่ใกล้เจ้าที่สุดในตอนนี้ อาจไม่ใช่คนที่เจ้าคิดว่าเป็น..."* ละอองแสงนั้นจางหายไปพร้อมกับความเงียบงันที่น่ากลัว ลูคัสชะงักกุน นัยน์ตาคู่สวยหันกลับไปมองหน้าคริสเตียนชั่วขณะหนึ่งด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นริ้วผ่านขั้วหัวใจ ก่อนที่หน้าจอระบบจะปรากฏข้อความระเบิดระเบ้อครั้งสุดท้ายขึ้นตรงหน้า... *[คำเตือนสุดท้าย: ตรวจพบรหัสลับระดับสูงสุดจากผู้ใช้งาน "คริสเตียน"... การควบคุมระบบกำลังถูกถ่ายโอน...]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตเคียงข้างลูคัสและคริสเตียนมาจนถึงบทนี้นะคะ!