ดาบพิฆาตความมืดและรอยยิ้มแห่งชัยชนะ

"กลิ่นอายมานาของมันกำลังผันผวน... ลูคัส ถอยหลังไปสามก้าว!" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจของคริสเตียนดังแทรกเสียงคำรามกึกก้องของหัวหน้าศัตรูท่ามกลางม่านหมอกสีนิล ประธานหนุ่มผู้เคยสง่างามในชุดสูิตระเบียบเรียบร้อย บัดนี้อาภรณ์ของเขากลับมีรอยขาดวิ่นจากการปะทะอย่างดุเดือด นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแววดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังจดจ้องเหยื่อเบื้องล่าง ทว่าในความเยือกเย็นชาที่ผู้คนต่างหวาดกลัว กลับแฝงไว้ด้วยความห่วงใยระคนตึงเครียดที่พุ่งตรงไปยังร่างเพรียวบางด้านหลัง ลูคัสไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับก้าวเท้าออกด้านข้างอย่างแม่นยำ ขวดแก้วคริスタルใสบรรจุของเหลวสีมรกตเปล่งประกายเรืองรองถูกตวัดขึ้นรับแสงจันทร์สลัว ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดวาดลวดลายกลางอากาศเป็นวงเวียนรูนเวทมนตร์อย่างรวดเร็ว "ฉันถอยไม่ได้หريكคริสเตียน ถ้าฉันถอย รอบวงเวศน์สกัดกั้นจะพังทลายลงทันที!" อดีตนักปรุงยาอัจฉริยะตวาดกลับด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว นัยน์ตาสสีอำพันทอประกายระยับด้วยสติปัญญาและความมุ่งมั่น ปมในใจเรื่องการถูกหักหลังในโลกเก่าเคยหล่อหลอมให้เขาต้องยืนหยัดลำพัง แต่ในวินาทีนี้... แผ่นหลังกว้างของคนที่ยืนบังลมเบื้องหน้า กลับสร้างความอบอุ่นแปลกประหลาดจนทำให้หัวใจที่ด้านชาสั่นไหว เบื้องหน้าของพวกเขาร่างมหึมาของบอสระดับผู้บัญชาการกองทัพความมืดกำลังขยายใหญ่ขึ้น เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากเวทมนตร์และเกราะสะเก็ดเพลิงที่คริสเตียนเพิ่งระเบิดใส่ ออร่าสีดำทมิฬแผ่พุ่งจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว มันกำลังรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อปล่อยไม้ตายก้นกลังชนิดที่สามารถกลืนกินอาณาเขตครึ่งหนึ่งให้หายไปในพริบตา [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบความหนาแน่นของมานาฝ่ายตรงข้ามถึง 98.7% คำเตือน! โล่ป้องกันพลังงานจะหมดอายุในอีก 12 วินาที] เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังรัวเร็วจนน่าปวดหัว แต่ลูคัสกลับสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอัตราส่วนผสมของตัวยาขั้นสูงที่เพิ่งปรุงเสร็จสดๆ ร้อนๆ เขารู้ดีว่าพลังของเขาคนเดียวไม่เพียงพอที่จะเจาะเกราะเวทมนตร์โบราณของมันได้ เช่นเดียวกับที่คริสเตียนต่อให้แข็งแกร่งเพียงใด ก็ไม่สามารถทำลายแก어กลางของศัตรูได้โดยปราศจากการสลายโครงสร้างมานาเสียก่อน "คริสเตียน!" ลูคัสตะโกนเรียกเสียงดัง "ฉันจะส่งตัวยาสลายบาเรียเข้าไปในจุดอับสายตาของมัน สามวินาที... นายต้องใช้ดาบเคลือบมานาแทงทะลวงเข้าไปตรงลิ้นปี่ของมันพอดี!" ประธานหนุ่มไม่ได้เอ่ยคำพูดใดตอบรับ เขามีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและไว้ใจอย่างที่สุด มือหนากระชับด้ามดาบคาตานะยาวที่สลักลวดลายเรืองแสงสีฟ้าคราม ประกายไฟจากการเสียดสีของอากาศรอบคมดาบระเบิดเสียงเปรี๊ยะปร๊ะสะท้อนความดุดัน "สำหรับเธอแล้ว... สามวินาทีนั้นนานเกินไปด้วยซ้ำ" สิ้นเสียงทุ้มต่ำ ร่างสูงใหญ่ก็พุ่งทะยานออกไปราวกับสายฟ้าแลบ ความเร็วของคริสเตียนในยามนี้ทะยานเกินขีดจำกัดของมนุษย์ธรรมดาไปไกลลิบ หัวหน้าศัตรูคำรามลั่นสะเทือนปฐพี มันเงื้อมือมหึมาหมายจะตะปบร่างที่พุ่งเข้ามาดั่งแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ ทว่าในจังหวะนั้นเอง... *เพล้ง!* ขวดแก้วคริสตัลในมือของลูคัสถูกขว้างออกไปด้วยองศาที่คำนวณไว้ราวกับจับวาง มันแตกกระจายกลางอากาศ ละอองยาไอระเหยสีเขียวมรกตกระจายตัวเป็นม่านหมอกบางเบาปกคลุมดวงตาของอสูรร้าย ทันทีที่ละอองยาสัมผัสกับเกราะมานาสีดำ มันเกิดปฏิกิริยาเคมีรุนแรงจนส่งเสียงดังฟ่อ ลุกลามกัดกร่อนเกราะป้องกันที่หนาเตอะให้บางลงจนโปร่งใสในพริบตาเดียว! "ช่องว่างตรงนั้นแหละ!" ลูคัสประสานมือร่ายเวทเสริมพลังเฮือกสุดท้ายส่งตรงไปยังแผ่นหลังของคนรัก คริสเตียนพุ่งทะลุผ่านม่านหมอกควันสีเขียวมาด้วยความเร็วแสง ดวงตาคู่คมฉายแววเฉียบคมดุจเหยี่ยว เขาพลิกข้อมือตวัดดาบในมือวาดเป็นประกายแสงจันทร์เสี้ยว พลังมานาทั้งหมดถูกอัดแน่นลงที่ปลายคมดาบจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องของสายฟ้า *ฉั้วะ!* เสียงคมดาบเฉือนผ่านเนื้อหนังและแก어มานาของศัตรูเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างมหึมาของหัวหน้าศัตรูชะงักกึก ดวงตาสสีแดงฉานเบิกค้างด้วยความตื่นตระหนก รอยร้าวสีฟ้ากระจายตัวลามไปทั่วร่างของมันจากจุดที่ถูกคมดาบแทงทะลุ ก่อนที่ร่างนั้นจะสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำและมลายหายไปในสายลมอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบสงบเข้าปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจเบาๆ ของคนทั้งสอง ลูคัสทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งด้วยความอ่อนล้า พลังงานในร่างกายถูกใช้ไปจนเกือบหมดเกลี้ยง ความกดดันอันหนักอึ้งที่แบกรับมาตลอดการต่อสู้คลายลงอย่างฉับพลัน ทว่าก่อนที่ร่างของเขาจะล้มพับลงกับพื้นอ้อมแขนอบอุ่นคุ้นเคยก็ตวัดเข้าโอบกอดเอวบางเอาไว้เสียก่อน กลิ่นอายเฉพาะตัวของคริสเตียนผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของดินปืนและเหงื่อจากการต่อสู้ ลูคัสเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น บัดนี้ริมฝีปากหยักลึกคู่นั้นกำลังระบายยิ้มละมุนที่หาดูได้ยากยิ่ง มันเป็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะที่อบอุ่นและลึกซึ้งจนหัวใจของอดีตนักปรุงยาเต้นระรัวผิดจังหวะ "เธอเก่งมาก... ลูคัส" เสียงกระซิบพร่าต่ำดังชิดริมหู สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วที่ปัดปอยผมชื้นเหงื่อออกจากหน้าผากให้เขาอย่างเบามือ มันเต็มไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด "ถ้านายไม่เปิดทางให้... ฉันก็คงไม่มีโอกาสได้ใช้ยานั่นหรอกนะ" ลูคัสหลบสายตาวาววับคู่นั้นด้วยความรู้สึกเขินอายที่แล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาพยายามขยับตัวถอยห่างเล็กน้อยเพื่อรักษาท่าที แต่ทว่าอ้อมแขนแกร่งกลับรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม [ระบบแจ้งเตือน: ภารกิจหลัก 'สลายหัวหน้ากองทัพความมืด' สำเร็จลุล่วง!] [รางวัลพิเศษ: ปลดล็อกเขตแดนชั้นใน 'หอคอยบรรพกาล' และอัปเกรดสถานะความสัมพันธ์ของตัวละครสู่ระดับ 'คู่หูจิตวิญญาณ'] เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นย้ำความสำเร็จ แต่ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสตรงหน้าของลูคัสกลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานกระพริบเตือนถี่รัว พร้อมข้อความใหม่ที่ไม่ได้มาจากระบบภารกิจปกติ... [คำเตือนฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบคลื่นสัญญาณมานาปริศนาในหอคอยชั้นใน... เจ้าของพลังงานกำลังตื่นจากการหลับใหล... และเป้าหมายของมันคือ 'กุญแจ' ที่อยู่ในร่างของโฮสต์] รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของคริสเตียนแข็งค้างในทันที นัยน์ตาสีเข้มหันขวับกลับไปมองยังประตูบานยักษ์ของหอคอยโบราณที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับมีบางสิ่งกำลังพังทลายผนึกพันธนาการออกมา และก่อนที่พวกเขาจะทันได้ตั้งตัว ประตูบานนั้นก็ระเบิดออกพร้อมกับเงาดำทมิฬรูปร่างคุ้นตาที่ก้าวออกมาจากความมืดมิด... เงาร่างของคนที่ลูคัสไม่มีวันลืมต่อให้ตายจากกันไปแล้วก็ตาม! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้กันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!