เมื่อแมวป่ากลายเป็นแมวบ้าน

*ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด!* เสียงเตือนภัยระดับสีแดงฉานจากหน้าต่างโฮโลแกรมโปร่งแสง สะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสสีอำพันของลูคัสที่กำลังหอบหายใจรดต้นคอตัวเอง ในยามที่ความมืดมิดของห้องโถงใต้ดินองค์การลับโอบล้อมรอบกาย แสงไฟฉุกเฉินวับวามสาดส่องกระทบโครงสร้างเหล็กกล้าและท่อส่งพลังงานมานาสีฟ้าจัดจ้าน บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบไม่มีอากาศหายใจ คำเตือนสีแดงฉานจากตอนที่แล้วยังคงกระพริบเตือนรัวเร็วจนน่าเวียนหัว... *[คำเตือนระดับวิกฤตสูงสุด! ตรวจพบ 'ผู้บัญชาการเงา' แห่งองค์การลับ บอสลับระดับ SSS ปรากฏตัว และ... มันกำลังรอคอยพวกคุณอยู่ก่อนแล้ว!]* "บ้าเอ๊ย... รู้อยู่แล้วอย่างนั้นเหรอว่าพวกเราจะมาทางนี้" ลูคัสกัดฟันกรอด สัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่แล่นพล่านไปตามกระดูกสันหลัง อดีตนักปรุงยาอัจฉริยะกวาดสายตาสำรวจเส้นทางหนีทีไล่อย่างรวดเร็ว สมองประมวลผลคำนวณความน่าจะเป็นของเส้นทางหลบหนีด้วยความเร็วสูง ทว่าในวินาทีที่ฝ่าเท้าเรียวเล็กกำลังจะพุ่งตัวไปเบื้องหน้า แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็ระเบิดขึ้นจากเพดานเบื้องบน แรงระเบิดทำให้เศษปูนและฝุ่นควันตลบอบอวลจนทัศนวิสัยมืดมัวลงในพริบตา ร่างบางเซถลาเสียการทรงตัว เนื่องจากแรงลมกรรโชกจากการปะทะของพลังงานมานาระดับสูง ลูคัสหลับตาปี๋เตรียมรับความเจ็บปวดจากการกระแทกกับพื้นคอนกรีตแข็งเบื้องล่าง ทว่า... ความเจ็บปวดนั้นกลับไม่เกิดขึ้น อ้อมแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อสมส่วนภายใต้เสื้อคลุมเครื่องแบบประธานนักเรียนสีเข้ม กลับตวัดรวบเอวบางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงจากการคว้าตัวทำให้ทั้งคู่หมุนเคว้งกลางอากาศ ก่อนที่แผ่นหลังกว้างจะกระแทกเข้ากับเสาเหล็กหนาเพื่อปกป้องร่างในอ้อมอกไม่ให้ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย *ตึ๊กตัก... ตึ๊กตัก...* เสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงัน ไม่ใช่เสียงหัวใจของลูคัสคนเดียว... แต่เป็นเสียงหัวใจของคนตัวสูงกว่าที่แนบชิดติดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะอันผิดปกติ ลูคัสลืมตาขึ้นช้าๆ ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าคมคายไร้ที่ติของคริสเตียน ประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาและไร้หัวใจต่อคนทั้งโลก ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นเวลานี้ไม่ได้ฉายแววเรียบเฉยดังเช่นเคย หากแต่กำลังจ้องมองลงมาด้วยประกายระยิบระยับที่ซ่อนความร้อนรุ่มเอาไว้ภายใต้ความนิ่งขรึม ลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดอยู่ข้างแก้มทำเอาผิวเนียนละเอียดขึ้นสีเรื่อโดยอัตโนมัติ "ปล่อย... ปล่อยฉันนะคริสเตียน สถานการณ์แบบนี้ยังมีอารมณ์มาอุ้มอยู่อีกหรือไง" ลูคัสพยายามเอ่ยประท้วงด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้มั่นคงที่สุด ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นระรัวราวกับกลองเพล ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความประหม่า แต่ยิ่งขยับตัวหนี อ้อมแขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นราวกับคีมเหล็กที่หลอมละลาย "ถ้าไม่จับเอาไว้... เธอคงหัวฟาดพื้นไปแล้ว ลูคัส" เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกดังขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจที่รดรินทำให้ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว คริสเตียนไม่ได้ขยับตัวหนี แถมยังจงใจโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด สายตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่า ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาสีอำพันที่ฉายแววตื่นตระหนกอย่างชัดเจน "แล้วอีกอย่าง..." คริสเตียนเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้า "ฉันไม่มีวันปล่อยให้คนที่อยู่ในใจ... ต้องเจ็บตัวเด็ดขาด" *ติ๊ด! [คำเตือน: อัตราการเต้นของหัวใจของเป้าหมายและผู้ใช้ระบบเกินขีดจำกัด! ระบบกำลังทำการปรับสมดุลมานา... โปรดควบคุมอารมณ์!]ª* เสียงแจ้งเตือนจากระบบโฮโลแกรมดังขึ้นในหัวจนลูคัสอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับ เจ้า ‘ระบบสารเลว’ นี่ช่างเลือกเวลาแจ้งเตือนได้แย่เสียจริงๆ ในสถานการณ์ที่บอสลับระดับ SSS กำลังจะบุกเข้ามาอยู่รำไร แต่ระบบกลับมารายงานกราฟหัวใจของพวกเขาเสียอย่างนั้น! "ระบบบ้า... เงียบไปเลยนะ!" ลูคัสพึมพำงึมงำกับตัวเองผ่านกระแสจิต พร้อมกับใช้มือเรียวผลักแผงอกกว้างของอีกฝ่ายเบาๆ เพื่อให้ถอยห่าง แต่คริสเตียนกลับไวกว่า ประธานหนุ่มควחוข้อมือบางเอาไว้ด้วยมือข้างหนึ่งอย่างนุ่มนวลแต่แน่นหนา ส่วนมืออีกข้างยกขึ้นปัดเศษฝุ่นที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มใสอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่ขัดกับภาพลักษณ์ดุจปีศาจน้ำแข็งนั้นทำเอาลูคัสชะงักงันไปชั่วขณะ แมวป่าพยศผู้เคยกรรโชกใส่ทุกคนอย่างดุร้าย บัดนี้กลับถูกความอบอุ่นกักขังไว้จนกล ายเป็นเพียงแมวบ้านตัวน้อยที่ยอมจำนนในอ้อมกอดอย่างน่าเอ็นดู "อย่าดื้อนักเลย..." คริสเตียนกระซิบเสียงพร่า แววตาที่ทอดมองเต็มไปด้วยความรู้สึกลึกซึ้งที่เจ้าตัวอาจจะยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ "ข้างนอกนั่นอันตรายเกินไป อยู่ใกล้ฉัน... ปลอดภัยที่สุดแล้ว" ยังไม่ทันที่ลูคัสจะได้เอื้อMคำพูดใดโต้แย้งกลับไป แรงสั่นสะเทือนครั้งใหญ่ก็สะท้านไปทั่วทั้งห้องโถง ผนังเหล็กหนาด้านหน้าพังครืนลงมาพร้อมกับกลุ่มควันสีดำสนิท ร่างเงาสูงใหญ่ภายใต้ผ้าคลุมขาดวิ่นปรากฏขึ้นท่ามกลางความมืด ดวงตาสีแดงฉานคู่นั้นจ้องมองตรงมายังพวกเขาทั้งสองราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเจอเหยื่ออันโอชะ บรรยากาศรอบตัวถูกแช่แข็งด้วยจิตสังหารอันรุนแรงที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างนั้น คริสเตียนขยับตัวมาบังร่างของลูคัสไว้ครึ่งหนึ่งอย่างปกป้อง มือหนาชักดาบคาตานะเคลือบออร่าสีครามออกมาจากมิติเก็บของ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นเย็นชาดุจน้ำแข็งในเสี้ยววินาที "ถอยไปอยู่ข้างหลังฉัน..." คริสเตียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งทรงอำนาจ ลูคัสเม้มปากแน่น ความหวาดกลัวถูกแทนที่ด้วยประกายตาแห่งความมุ่งมั่น ทว่าในเสี้ยววินาทีที่กำลังจะก้าวถอยหลัง ระบบโฮโลแกรมตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีแดงฉานอีกครั้ง พร้อมกับข้อความขนาดใหญ่ที่สลักตัวอักษรเตือนภัยด้วยเลือดสดๆ *[ประกาศฉุกเฉินระดับวิกฤต: บอสลับ 'ผู้บัญชาการเงา' ทำการปลดผนึกสมบูรณ์... และเป้าหมายที่แท้จริงของมัน ไม่ใช่การทำลายองค์การลับ แต่คือการชิงตัว 'วิญญาณแห่งผู้สร้างระบบ' ที่สถิตอยู่ในร่างของ...]* ข้อความยังไม่ทันประมวลผลจนจบ ร่างของเงาดำมืดก็พุ่งวาบหายไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วเหนือแสง และเป้าหมายที่มันพุ่งเข้าใส่ด้วยกรงเล็บอันแหลมคม ก็คือร่างของคริสเตียนที่ยืนขวางอยู่เบื้องหน้าลูคัสนั่นเอง! "ระวัง!" *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันน่าตื่นเต้นนี้ด้วยกันเสมอนะคะ*