การเผชิญหน้าบนดาดฟ้า

แรงกระแทกจากแรงระเบิดชั้นล่างส่งคลื่นสะเทือนสะท้านขึ้นมาถึงดาดฟ้าอาคารร้าง เศษปูนและฝุ่นควันพวยพุ่งคละคลุ้งจนทัศนวิสัยพร่ามัว แต่ไม่มีเวลาให้ใครได้ตั้งตัว เพราะในเสี้ยววินาทีที่พื้นคอนกรีตยังคงสั่นไหว เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบก็กรูขึ้นมาปิดล้อมทางขึ้นลงทุกด้าน พร้อมกับลำแสงไฟฉายกราดสาดส่องเข้ามาอย่างไร้ความปรานี "ให้ตายสิ... แขกไม่ได้รับเชิญมาเร็วกว่าที่คิดแฮะ" รินทร์สบถเบาๆ มือเรียวที่เพิ่งรัวนิ้วใส่แท็บเล็ตเพื่อกู้ระบบระบายความร้อนฉุกเฉินถูกเก็บใส่กระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่คมกวาดมองทางหนีทีไล่รอบตัวอย่างรวดเร็ว แม้สถานการณ์จะคับขันจนแทบไม่เหลือทางรอด แต่รอยยิ้มกวนประสาทที่มุมปากกลับไม่ได้จางหายไปเลยแม้แต่น้อย อคินไม่พูดพร่ำทำเพลง มือหนาคว้าข้อมือบางของรินทร์แล้วดึงเข้ามาหลบหลังเสาปูนเปลือยขนาดใหญ่ที่พอจะกำบังกระสุนได้ ร่างสูงขยับตัวยืนบังอีกฝ่ายไว้มิดชิด นิ้วแกร่งปลดล็อกเซฟปืนสั้นในมือด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด สัญชาตญาณดิบเถื่อนของมือปราบหน่วยพิเศษตื่นตัวเต็มพิกัด กล้ามเนื้อทุกมัดตึงเกร็งพร้อมปะทะ "อยู่ใกล้ผมไว้ อย่าซ่าออกไปเด็ดขาด รินทร์" อคินกระซิบสั่งเสียงต่ำ ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังประตูทางขึ้นดาดฟ้าที่บานพับเริ่มหลุดรุ่ยจากการถูกถีบกระแทก "ห่วงตัวเองก่อนเถอะคุณมือปราบ หน้าตาเครียดเป็นตูดแบบนั้น เดี๋ยวตีนกาขึ้นไม่รู้ด้วยนะ" รินทร์ตอบกลับเสียงเบา แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะเฉียดตาย แต่แววตาที่มองแผ่นกว้างของคนตรงหน้ากลับมีความอบอุ่นแปลกประหลาดพาดผ่าน ร่างโปร่งขยับเข้าไปชิดแผ่นหลังของอคินมากขึ้นโดยอัตโนมัติ สร้างความอุ่นใจท่ามกลางบรรยากาศที่หนทึบไปด้วยกลิ่นดินปืน "ถ้าเราตายคู่กันบนนี้ คุณจะได้เลิกบ่นผมสักที" อคินเหล่ตามองคนดื้อที่ยังหาจังหวะกวนประสาทได้แม้ในนาทีเป็นตาย พร้อมกับกระชับปืนในมือแน่นขึ้น เปรี้ยง! กระสุนนัดแรกเจาะทะลุกรอบประตูไม้เก่าจนเศษไม้กระจาย เงาร่างนับสิบในชุดสูทสีดำสนิทพร้อมอาวุธครบมือพรั่งพรูขึ้นมาบนดาดฟ้า ผู้นำกลุ่มไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลูกน้องคนสนิทของเจ้าพ่ออิทธิพลเถื่อนที่พวกเขาตามล่ามาตลอดสัปดาห์ มันกวาดกระบอกปืนกราดไปทั่วบริเวณก่อนจะตะโกนลั่นด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม "เจอตัวพวกมันแล้ว! จัดการเก็บให้เรียบร้อย ท่านสั่งมาว่าไม่ต้องเอาเป็น!" สิ้นคำสั่ง ห่ากระสุนก็พุ่งแหวกอากาศเข้าใส่เสาปูนที่อคินและรินทร์หลบอยู่ทันที เสียงหัวกระสุนกระทบเนื้อปูนดังสนั่นหวั่นไหว สะเก็ดไฟและเศษปูนแตกกระจายว่อน บรรยากาศตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ อคินไม่รอให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นฝ่ายกดดันอยู่ฝ่ายเดียว ร่างสูงอาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเปลี่ยนกระสุน ก้าวเท้าพุ่งออกมาจากที่กำบังพร้อมกับลั่นไกสวนกลับอย่างแม่นยำ กระสุนนัดแรกพุ่งตรงเข้าเป้าหมายที่หัวไหล่ของมือปืนแถวหน้าจนมันหงายหลังล้มตึง ตามด้วยนัดที่สองและสามที่สกัดการรุกคืบของพวกมันเอาไว้ได้อย่างอยู่หมัด "ยิงคุ้มกันให้ผมสามวินาที!" อคินหันมาสั่งเสียงเข้ม "จัดไป อย่าให้เสียชื่ออัจฉริยะแกะรอยก็แล้วกัน" รินทร์พยักหน้ารับอย่างรู้ใจ ร่างโปร่งก้าวออกมาจากที่กำบังเสี้ยววินาที ชักปืนพกขนาดเล็กที่ซ่อนไว้ออกมาแล้วยิงสวนเข้าใส่หลอดไฟนีออนเหนือหัวของพวกมันจนแตกละเอียด ดาดฟ้าทั้งชั้นตกอยู่ในความมืดสลัวทันที สร้างความได้เปรียบให้ฝ่ายอคินในชั่วพริบตา ความมืดคือสนามล่าของมือปราบผู้เจนจัด อคินพุ่งตัวหายไปในเงาไม้อย่างเงียบเชียบ เสียงหมัดกระแทกเนื้อและเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นสลับกันไปในความมืด เพียงไม่กี่อึดใจ ร่างของสมุนเถื่อนนัดแรกก็ล้มฟุบลงไปนอนกองกับพื้นทีละคนอย่างรวดเร็ว ทว่า สถานการณ์ไม่ได้ง่ายดายขนาดนั้น เมื่อหัวหน้าชุดปฏิบัติการเถื่อนเห็นลูกน้องล้มระเนระนาด มันก็หันมาเล็งกระบอกปืนตรงไปยังร่างของรินทร์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ข้างเสาปูนโดยที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว "ระวัง!" อคินตะโกนลั่นด้วยความตกใจ สัญชาตญาณการปกป้องพุ่งทะยานเหนือสิ่งอื่นใด ร่างสูงพุ่งทยานเข้าใส่รินทร์ด้วยความเร็วสูงสุด ปัง! กระสุนนัดนั้นเฉียดไหล่ขวาของอคินไปเพียงนิดเดียวจนเนื้อผ้าขาดวิ่นและมีรอยเลือดซึมออกมา แต่แรงกระแทกจากการพุ่งชนทำให้ทั้งอคินและรินทร์ล้มกลิ้งไปกับพื้นคอนกรีต ร่างแกร่งของอคินพลิกตัวลงมาเป็นฝ่ายรองรับแรงกระแทกทั้งหมดไว้เองเพื่อไม่ให้รินทร์บาดเจ็บ ความเงียบชั่วขณะปกคลุมดาดฟ้า มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ อคินทาบทับอยู่เหนือร่างของรินทร์ แขนแกร่งยันพื้นคอนกรีตไว้ข้างศีรษะของอีกฝ่ายเพื่อไม่ให้ทับน้ำหนักลงไปเต็มแรง ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยวระคนกันอย่างชัดเจนเป็นครั้งแรก "คุณ... บ้าหรือเปล่า!" รินทร์เบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวระส่ำไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากกระสุนเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะแววตาห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันของคนตรงหน้า มือเรียวรีบเอื้อมไปแตะไหล่หนาที่มีรอยเลือดซึมอย่างลืมตัว "คุณโดนยิง..." "ผมไม่เป็นไร..." อคินตอบเสียงพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ใกล้ใบหน้าจนแทบจะหลอมละลาย ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง สายตาของมือปราบหนุ่มเลื่อนลงมองริมฝีปากที่ยังคงขยับเถียงไม่หยุด ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นปรี่ ท่ามกลางกลิ่นควันปืนและซากปรักหักพังรอบตัว โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนเหลือเพียงแค่คนสองคน "ถ้าคุณเป็นอะไรไป ผมคง..." รินทร์ชะงักคำพูดไว้แค่นั้น เปลือกตาบางกะพริบถี่เพื่อซ่อนความไหววูบในแววตา มือที่แตะอยู่บนลาดไหล่เปลี่ยนเป็นกำเสื้อของอคินแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว อคินโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน ความรู้สึกบางอย่างที่พยายามกดทับไว้ตลอดการเดินทางพรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม มุมปากหยักระบายรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "เป็นห่วงผมเหรอครับ... คนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงเจือความอ่อนโยนที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ รินทร์เม้มปากแน่น แก้วเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดแม้ในความสลัว แต่ก่อนที่ริมฝีปากทั้งคู่จะขยับเข้าใกล้กันมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงชุดใหญ่พร้อมเสียงตะโกนก้องก็ดังขึ้นจากบันไดหนีไฟขัดจังหวะเสียก่อน "ผู้กองศิลา! ทางนี้ครับ! เสียงปืนดังมาจากบนดาดฟ้า!" เสียงตะโกนนั้นทำให้สติของทั้งคู่กลับคืนมา อคินรีบผละตัวลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พร้อมกับดึงรินทร์ให้ลุกขึ้นตาม มือแกร่งกระชับปืนในมือเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ใหม่ที่กำลังจะมาถึงทันที แต่ทว่า เมื่อเงาร่างของบุคคลที่ก้าวขึ้นมาบนดาดฟ้าคนแรกปรากฏชัดเจนภายใต้แสงไฟฉาย อคินกลับต้องชะงักกึก ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนสงสัย ไม่ใช่เพราะผู้กองศิลาพาตำรวจหน่วยเสริมขึ้นมาจับกุมพวกเขา... แต่เป็นเพราะปลายกระบอกปืนของศิลาในตอนนี้ กลับไม่ได้หันมาทางกลุ่มอิทธิพลเถื่อน... แต่มันกำลังเล็งตรงมาที่กลางหน้าอกของ "อคิน" โดยตรง พร้อมกับรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากของผู้บังคับบัญชาที่พวกเขาไว้ใจที่สุด! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงตอนนี้ หวังว่าจะสนุกกับบทนี้นะครับ