ความลับใต้รอยยิ้ม

ปัง! เสียงทุบประตูด้านนอกดังสะท้านไปทั่วผนังห้องคอนกรีตเก็บเสียงของเซฟเฮาส์ ตามมาด้วยน้ำเสียงห้าวแข็งและทรงอำนาจที่รินทร์จำได้ขึ้นใจ—เสียงของผู้กองศิลา "อคิน! ฉันรู้ว่านายอยู่ในนั้น เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" ภายในห้องสลัว มีเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอแท็บเล็ตสามจอที่สะท้อนลงบนใบหน้าตึงเครียดของอคิน มือหนาของนายมือปราบละจากการปลดล็อกรหัสปืนพก หันมามองคนตัวเล็กที่ยืนพิงชั้นหนังสืออย่างนิ่งงัน รินทร์ไม่ได้มีท่าทีลนลานเหมือนทุกที ดวงตากลมโตคู่นั้นไหววูบเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มหยันที่มุมปาก รอยยิ้มที่ซ่อนความเจ็บปวดลึกๆ เอาไว้ภายใต้หน้ากากความกวนประสาท "ไงครับ มือปราบคนเก่ง..." รินทร์แค่นหัวเราะเบาๆ พลางยกมือขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อ "เพื่อนรักของคุณมาเคาะประตูบ้านถึงที่แล้ว แบบนี้คงต้องบอกลาความสงบสุขแล้วล่ะมั้งครับ" อคินไม่ตอบ เขาก้าวฉับๆ เข้ามาประชิดตัวรินทร์ด้วยความเร็ว ร่างสูงใหญ่บังแสงไฟจากหน้าจอจนเงาทาบทับร่างโปร่ง รินทร์ผะย่าวถอยหลังจนแผ่นหลังชนกับชั้นหนังสือเย็นเฉียบ แต่ทว่าอคินกลับใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ กักขังเขาให้อยู่ในพื้นที่วงแขนอย่างจำยอม "มองหน้าฉัน รินทร์" น้ำเสียงของอคินต่ำทุบและจริงจังจนน่าใจหาย ไม่มีแววหยอกล้อเหมือนเวลาปกติ "เสียงทุบประตูนั่น... มันไม่ใช่เรื่องใหญ่เท่ากับสิ่งที่คุณกำลังปิดบังอยู่" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตา ลมหายใจอุ่นร้อนของทั้งคู่ปะทะกันในระยะประชิด กลิ่นกายเฉพาะตัวของอคินทั้งดิบเถื่อนและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน มันทำให้อาการหัวใจเต้นผิดจังหวะของรินทร์กำเริบขึ้นมาอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ "คุณพูดเรื่องอะไรของ0คุณอีกเนี่ย อคิน... หลบไป ผู้กองศิลากําลังจะพังประตูเข้ามาแล้วนะ" รินทร์เบือนหน้าหนีความกดดันจากสายตาคู่นั้น แต่กลับถูกนิ้วเรียวแข็งแรงของอคินเชยคางให้กลับมาสบตากันตรงๆ "ผมไม่ใช่คนโง่ รินทร์" อคินเน้นย้ำทีละคำ สายตาคมกริบกวาดมองทั่วใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนร้าวราน "คุณแฮกเข้าระบบของกรมตำรวจเพื่อลบชื่อตัวเองจากคดีเมื่อสัปดาห์ก่อนไม่ใช่เพราะอยากหนีคดีธรรมดา... แต่เพราะคนที่ใส่ร้ายคุณ คือคนเดียวกับคนที่ฆ่าพ่อของคุณเมื่อสิบปีก่อนต่างหาก!" ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่ากลางห้องเซฟเฮาส์ ร่างของรินทร์สะท้านเฮือก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง ความลับที่เขาเก็บฝังไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ ถูกคนตรงหน้าขุดคุ้ยขึ้นมาพูดอย่างไร้ความปรานี น้ำตาคลอหน่วยขึ้นที่ขอบตาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่รินทร์เลือกที่จะกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เพื่อกลั้นเสียงสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ "คุณ... รู้ได้ยังไง..." เสียงของรินทร์สั่นพร่าโดยไม่ตั้งใจ ความเก-รียนความกวนประสาทที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเด็กหนุ่มผู้โดดเดี่ยวที่แบกรับความอยุติธรรมมาครึ่งค่อนชีวิต "เพราะฉันคอยมองคุณอยู่ไงครับ" อคินตอบเสียงนุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด ความแข็งกร้าวในแววตาเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนที่ลึกซึ้งจนคนมองแทบละลาย มือหนาที่เคยจับปืนเปลี่ยนมาเลื่อนขึ้นสัมผัสแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะแตกสลายคามือ "เลิกแบกมันไว้คนเดียวสักทีได้ไหม... รินทร์ ให้ฉันช่วยคุณนะ" ปัง! เสียงทุบประตูดันดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงตะโกนลั่นของผู้กองศิลา "อคิน! ถ้าสามวินาทีนี้ไม่เปิด ฉันจะพังเข้ามา!" บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่ตึงเครียดถึงขีดสุด รินทร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของอคิน พบแต่ความจริงใจและความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะชนกับทุกสิ่งเพื่อปกป้องเขา หัวใจที่ปิดตายมานานนับปีเริ่มสั่นคลอน กำแพงทิฐิพังทลายลงในพริบตา รินทร์สูดหายใจเข้าลึก หลับตาลงชั่วครู่ก่อนจะลืมขึ้นแล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือ "ก็ได้... ถ้าคุณอยากรู้ความจริงนัก ผมจะเล่าให้ฟังทั้งหมด... เรื่องมันเริ่มจากวันที่พ่อผมถูกกล่าวหาว่าขายความลับ..." ทว่า... ก่อนที่รินทร์จะได้เอ่ยคำสารภาพสำคัญออกไป เสียงระเบิดตูมสนั่นก็ดังขึ้นที่ประตูด้านหน้า แรงอัดอากาศทำให้ประตูเหล็กหนาพังกระเด็นหลุดจากวงกบ ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วห้อง อคินดึงรินทร์เข้าสู่อ้อมอกอย่างรวดเร็ว พร้อมกับชักปืนพกเล็งไปที่กลุ่มควันหนาทึบด้วยสัญชาตญาณดิบ ผ่านม่านฝุ่นสีขาว ร่างของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ พร้อมรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก กำลังก้าวเท้าเข้ามาทีละก้าว และคนคนนั้น... คือผู้กองศิลา ที่ในมือไม่ได้ถือวิทยุสื่อสารอีกต่อไป แต่กำลังเล็งกระบอกปืนตรงมาที่ศีรษะของอคิน! "จบกันทีความลับ... ส่งตัวไอ้เด็กแฮกเกอร์นั่นมาซะ อคิน" *** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับความสัมพันธ์ของพวกเขานะครับ