จูบที่ไม่ได้ตั้งใจ

เสียงกระสุนเจาะทะะลุกระจกหน้าต่างห้องทำงานดังสนั่นหวั่นไหว เศษแก้วใสระยิบระยับร่วงกราวลงมากองบนพื้นราวกับหิมะโปรยปรายในคืนวิกฤต รินทร์สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดทำให้เขาพุ่งตัวหลบต่ำลงไปหมอบราบกับพื้นพรมทันที มือเรียวคว้าแขนเสื้อของอคินที่ยืนคุมเชิงอยู่ใกล้ที่สุดแล้วกระชากสุดแรง "หมอบลงสครับคุณมือปราบ! พวกมันมาไม้นี้แสดงว่าไม่ได้มาแค่ขู่แล้วนะครับ!" เสียงหวานติดจะหอบสะท้านเอ็ดขึ้นอย่างหัวเสีย ทว่าแววตากลับฉายแววตื่นตัวระคนท้าทายตามประสาคนไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา อคินไม่จำเป็นต้องให้เตือนซ้ำ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิร์ตพับแขนทะมัดทะแมงทิ้งตัวลงทาบทับร่างโปร่งทันทีเพื่อใช้แผงอกกว้างและร่างกายหนาแน่นกำบังกระสุนนัดที่สองที่เจาะฝังเข้ากับผนังปูนด้านหลังอย่างแม่นยำ กลิ่นกายสะอาดเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และเหงื่อกาฬจากการเผชิญหน้ากับสถานการณ์คับขันโชยเข้าจมูกรินทร์จนประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัว "อย่าขยับ" อคินกระซิบเสียงต่ำชิดใบหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่บางจนขนลุกชัน ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องผ่านช่องแสงที่แตกละเอียดเพื่อประเมินสถานการณ์ มือข้างหนึ่งถือปืนพกประจำกายมั่น อีกข้างกดไหล่บางของคนใต้ร่างให้แนบชิดกับพื้นมากกว่าเดิมเพื่อความปลอดภัยสูงสุด "คุณกดผมแน่นเกินไปแล้วนะครับ... หายใจไม่ออก" รินทร์บ่นอุบอิบ ดวงตากลมโตตวัดมองค้อนคนตัวโตที่ใช้ความได้เปรียบทางสรีรวิทยามาทับถมเขาเสียมิดชิด แม้สถานการณ์รอบตัวจะคุกกรุ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นอายความตาย แต่ระยะห่างที่แทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกันกลับสร้างปฏิกิริยาบางอย่างที่ร้อนรุ่มยิ่งกว่าดินปืน "ถ้าไม่อยากตายเป็นรังผึ้ง ก็หุบปากแล้วอยู่นิ่งๆ รินทร์" อคินตอบกลับเสียงเข้ม นัยน์ตาสีเข้มก้มลงมองสบตาคนใต้ร่างที่ยังอุตสาหะส่งสายตากวนประสาทกลับมา ทว่าในจังหวะที่เสี้ยววินาทีแห่งความเป็นตายเคลื่อนผ่าน ปลายจมูกโด่งรั้นและริมฝีปากหยักลึกของทั้งคู่ก็เฉียดผ่านกันไปอย่างไม่ตั้งใจ ความเงียบงันชั่วขณะเข้าปกคลุม ท่ามกลางเสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ อคินชะงักกึก ลมหายใจของมือปราบหนุ่มสะดุดไปเสี้ยววินาทีเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มหยุ่นที่เฉียดผ่านริมฝีปากเมื่อครู่ รินทร์เองก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความซ่าและท่าทีหยิ่งผยองเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความประหม่าแปลกประหลาดที่แล่นพล่านจากปลายนิ้วขึ้นสู่พวงแก้มขาว ไม่ใช่ความบังเอิญที่สร้างความตกใจ แต่เป็น "ความรู้สึก" ที่กระโจนเข้าใส่หัวใจต่างหากที่ทำให้ทั้งคู่แทบลืมวิธีหายใจ อคินขยับตัวจะถอยห่างเพื่อดึงสติกลับมาสู่ภารกิจ แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่กำลังวิ่งกรูขึ้นมาตามบันไดตึกเซฟเฮาส์กลับดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน "เช็คทุกห้อง! อย่าให้มันหนีไปได้!" เสียงตะโกนก้องด้วยความเกรี้ยวกราดที่คุ้นหูดีทำให้แววตาของอคินเปลี่ยนเป็นความเยียบเย็นทันที ผู้กองศิลา... ศัตรูตัวฉกาจที่จ้องจะเล่นงานพวกเขามาตลอดกาลก้าวเข้ามาในสมรภูมิเร็วกว่าที่คาดคิดไว้มาก ในสถานการณ์ที่หน้าสิ่วหน้าขวาน อคินไม่มีทางเลือกอื่น ร่างสูงตัดสินใจคว้าเอวบางของรินทร์ให้ลุกขึ้นพร้อมกับพุ่งตัวหลบเข้าไปในห้องเก็บเอกสารแคบๆ ด้านหลังโต๊ะทำงาน แรงกระชากกะทันหันทำให้รินทร์เซถลาเข้าไปกระแทกกับแผงอกแกร่งเต็มแรง มือหนาข้างหนึ่งเอื้อมไปปิดปากอิ่มไว้สนิทเพื่อไม่ให้หลุดเสียงเล็ดลอดออกมา ขณะที่อีกข้างดันร่างของคนทั้งคู่ให้แนบชิดติดกับมุมห้องที่มืดมิดและอับทึบ ความใกล้ชิดชนิดแนบเนื้อทำให้หัวใจของรินทร์เต้นโครมครามจนดังแข่งกับเสียงฝีเท้าด้านนอก ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองใบหน้าคมคายที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ แสงไฟสลัวจากด้านนอกที่ลอดผ่านม่านมู่ลี่ส่องกระทบสันจมูกและโครงหน้าคมเข้มของอคิน ยิ่งขับเน้นเสน่ห์อันตรายที่ชวนให้ใจสั่นระทึก อคินก้มมองคนในอ้อมแขน สายตาที่ปกติมักจะเรียบนิ่งและเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ร้อนแรงและลึกซึ้งเกินกว่าจะควบคุม ไอร้อนจากกายของรินทร์ซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนแทบแผดเผา ความตึงเครียดภายนอกห้องราวกับถูกตัดขาดออกไปจากโลกใบนี้ เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกันและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนน่าตกใจ มือหนาที่เคยปิดปากอิ่มค่อยๆ เลื่อนลงมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนแผ่วเบา ราวกับถูกสะกดจิต อคินไล้ปลายนิ้วผ่านพวงแก้มใสอย่างลืมตัว ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาคู่สวยที่ไหวระริก รินทร์ไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้เอאะอะโวยวายเหมือนทุกครั้ง ความเงียบระหว่างพวกเขากลายเป็นบทสนทนาที่ทรงพลังที่สุด อคินโน้มใบหน้าลงช้าๆ แรงดึงดูดบางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้พัดพาให้ระยะห่างศูนย์สลาย รินทร์หลับตาลงรับสัมผัสอุ่นร้อนที่ทาบทับลงมาบนริมฝีปากอย่างแผ่วเบาในคราแรก ก่อนจะทวีความลึกซึ้งและเรียกร้องขึ้นทีละน้อย ท่ามกลางคราบเขม่าดินปืนและกลิ่นอายอันตรายรอบกาย จูบแรกที่ไม่ได้ตั้งใจกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและการปกป้องที่ถักทอเข้าด้วยกันอย่างแยกไม่ออก รินทร์เผลอเผยริมฝีปากออกอย่างไร้การป้องกัน เปิดทางให้สัมผัสรุกล้ำที่ดุดันแต่แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนกวาดต้อนความหวานล้ำจนสติของอัจฉริยะหนุ่มหลุดลอย มือเรียวขยำเสื้อเชิร์ตด้านหลังของอคินแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่อ่อนระท่วมจากรสจูบที่ร้อนรนและยาวนานจนแทบขาดใจ แอ๊ด... เสียงบานประตูห้องเก็บเอกสารที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา "ฉันรู้ว่าพวกแกยังอยู่แถวนี้..." เสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของผู้กองศิลาก้องขึ้นที่หน้าประตู ห่างจากจุดที่พวกเขายืนอยู่ไม่ถึงสองก้าว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับความสัมพันธ์ที่เดิมพันด้วยชีวิตในตอนนี้นะครับ