ความใจอ่อนของมือปราบ

"ถอยไปอคิน... นายกำลังทำลายอนาคตตัวเองเพื่อไอ้เด็กแสบนี่งั้นเหรอ" เสียงทุ้มต่ำที่เต็มไปด้วยอำนาจและแรงกดดันจากผู้กองศิลาดังสะท้อนไปทั่วห้องโถงกว้างของเซฟเฮาส์ ปลายกระบอกปืนของหน่วยสวาทหลายนายเล็งตรงมายังจุดที่อคินยืนตระหง่านบังร่างโปร่งของรินทร์ไว้มิดชิด มือปราบหนุ่มไม่ได้ขยับเขยื้อน ราวกับเขากลายเป็นปราการเหล็กกล้าที่ไม่มีวันพังทลาย "ผมไม่ได้ทำลายอนาคตใครครับผู้กอง" อคินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเข้มกลับวาวโรจน์ด้วยความดุดันที่น้อยคนนักจะได้เห็น "ผมแค่กำลังรักษา 'หลักฐานชิ้นสำคัญ' ที่จะเปิดโปงคนทรยศในหน่วยนี้... และบังเอิญว่าหลักฐานชิ้นนี้ เขามีชื่อว่ารินทร์" รินทร์ที่หลบอยู่ด้านหลังกระตุกยิ้มที่มุมปาก แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่แค่เอื้อม มือเรียวที่ยังคงรัวแป้นคีย์บอร์ดในแล็ปท็อปเครื่องจิ๋วเพื่อค้างระบบความปลอดภัยของตึกไว้ยังคงขยับอย่างมั่นคง เขาโผล่หน้าออกมาเล็กน้อย สายตาสบกับผู้กองศิลาด้วยความท้าทาย "ใจเย็นนะครับผู้กอง" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "ถ้าจะจับผม ก็ต้องผ่าน 'สุนัขเฝ้าบ้าน' ที่ดุที่สุดของกรมตำรวจไปให้ได้ก่อน ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะตัวผมง่ายๆ นะครับ" "อคิน! นายรู้ใช่ไหมว่าขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชามีโทษสถานใด" ศิลาก้าวเข้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว มือวางบนซองปืนข้างเอวอย่างข่มขู่ อคินไม่ตอบ แต่เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งจังหวะจนแผ่นหลังกว้างสัมผัสกับอกของรินทร์พอดี ความอบอุ่นที่ส่งผ่านเสื้อผ้าทำให้อคินรู้สึกถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวของอีกฝ่าย แม้รินทร์จะปากเก่งแค่ไหน แต่เขารู้ดีว่ารินทร์กำลังหวาดกลัว... ไม่ใช่กลัวตาย แต่กลัวว่าอคินจะต้องพังพินาศเพราะเขา "ผมรู้ดีครับ" อคินตอบ พลางลดมือลงไปคว้าข้อมือของรินทร์ไว้แน่น "และผมก็รู้ดีด้วยว่า ถ้าคืนนี้ผมปล่อยให้เขาเอาตัวคุณไป ความเป็น 'มือปราบ' ที่ผมยึดถือมาทั้งชีวิตคงไม่มีความหมายอะไรอีกเลย" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงชั่วขณะ อคินตัดสินใจสับสวิตช์ไฟสำรองจนทั้งห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากสัญญาณเตือนภัยที่กะพริบถี่ๆ เขาฉุดกระชากแขนรินทร์ให้วิ่งฝ่าความมืดออกไปทางช่องระบายอากาศที่รินทร์เตรียมไว้ "อคิน! นายบ้าไปแล้ว!" รินทร์สบถพลางหอบหายใจขณะที่ทั้งคู่มุดผ่านช่องแคบๆ ของอาคาร "ถ้าหนีไปตอนนี้ นายจะไม่มีวันกลับเข้าหน่วยได้อีกเลยนะ!" "แล้วไงครับ?" อคินหยุดกึกก่อนจะหันมาคว้าคอเสื้อรินทร์แล้วกระชากเข้ามาใกล้จนจมูกเกือบแตะกัน "ผมยอมทิ้งยศถาบรรดาศักดิ์เพื่อช่วยคุณดีกว่าต้องเห็นคุณถูกลากเข้าคุกมืดของพวกคนโฉด... เข้าใจหรือยังครับว่าทำไมผมถึงยอมทำขนาดนี้?" สายตาที่อคินจ้องมองรินทร์ในความมืดมันดิบเถื่อนและหนักแน่นจนรินทร์ถึงกับชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าทำให้หัวใจของนักแกะรอยสายกวนเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่ความรู้สึกของเพื่อนร่วมงาน ไม่ใช่ความรู้สึกของสายสืบกับผู้ช่วย แต่มันคือความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดมานานจนทะลักออกมาในวินาทีที่วิกฤตที่สุด "นายมัน... บ้าที่สุด" รินทร์พึมพำ ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อแม้ในที่มืด "ทำไมต้องยอมทำเพื่อคนอย่างผมขนาดนี้..." "เพราะคุณเป็นคนเดียวที่ทำให้มือปราบที่ตายด้านอย่างผม กลับมารู้สึกว่าตัวเองยัง 'มีชีวิตอยู่' ยังไงล่ะครับ" อคินพูดจบก็ประทับจูบลงบนริมฝีปากบางของรินทร์อย่างรวดเร็วและหนักแน่น มันเป็นจูบที่ไม่มีความอ่อนหวาน มีแต่ความดิบของการตัดสินใจและความปรารถนาที่จะปกป้อง รินทร์เบิกตากว้างก่อนจะโต้ตอบกลับด้วยความเร่าร้อนไม่แพ้กัน ราวกับจะยืนยันว่า ต่อให้ต้องหนีไปสุดขอบฟ้า เขาก็จะไม่ยอมห่างจากมือปราบคนนี้อีกแล้ว ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังประสานกันอยู่นั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับลำแสงไฟฉายที่ส่องกราดเข้ามาในช่องระบายอากาศ "เจอตัวจนได้นะ" เสียงผู้กองศิลาไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่มันกลับราบเรียบจนน่าขนลุก อคินรีบผละออกจากรินทร์พร้อมกับหันไปคว้าปืนข้างเอว เตรียมจะลุกขึ้นสู้ แต่เขากลับต้องชะงักเมื่อเห็นผู้กองไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายศิลา คือคนคนหนึ่งที่รินทร์ไม่เคยคาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นที่นี่... ชายในชุดสูทสีเทาผู้มีใบหน้าคล้ายคลึงกับรินทร์ราวกับแกะ แต่นัยน์ตากลับเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "กลับบ้านได้แล้ว รินทร์... ลูกชายที่ไม่เคยเชื่อฟัง" ดาร์กไนท์หวังว่าเนื้อหาตอนนี้จะทำให้คุณรี้ดเดอร์ใจเต้นแรงและอยากกดอ่านตอนต่อไปทันทีนะครับ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดครับ