ชั่วโมงวิกฤต

เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นลั่นห้องโถงของเซฟเฮาส์ ตามด้วยแรงกระแทกมหาศาลที่ทำให้บานประตูไม้สักหนาเตอะยุบตัวลงครึ่งแถบ กลิ่นดินปืนและควันจางๆ ลอยคละคลุ้งเข้ามาเตะจมูกทันทีที่กลกลอนประตูพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า อคินดีดตัวลุกขึ้นจากโซฟาด้วยสัญชาตญาณดิบ มือแกร่งกระชากปืนพกคู่กายออกจากซองคาดเอวขึ้นลำกล้องดัง *แกร็ก* ในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบกวาดมองประตูกลุ่มควันหนาทึบที่กำลังถูกพังเข้ามาด้วยความเร็วสูง ขณะที่สมองประเมินสถานการณ์อย่างเฉียบคม "รินทร์! ทางหนีไฟหลังบ้าน!" อคินตวาดลั่น พรางดึงร่างบางของอีกฝ่ายให้หลบมาอยู่ด้านหลังแนวบังเกอร์โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งอย่างรวดเร็ว รินทร์ไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกอย่างที่ควรจะเป็น ดวงตากลมโตคู่สวยไหวระริกเพียงชั่วพริบตาก่อนจะเปลี่ยนเป็นประกายความดื้อรั้น มือเรียวกดแป้นพิมพ์โน้ตบุ๊กเครื่องโปรดรัวเร็วเพื่อสั่งล้างข้อมูลทั้งหมดในเซิร์ฟเวอร์สำรองตามแผนฉุกเฉินที่ซักซ้อมกันมา "ข้อมูลกำลังถูกทำลาย... อีกสิบวินาที..." รินทร์กัดริมฝีปากแน่น เหงื่อกาฬผุดซึมตามกรอบหน้าสวยแต่สายตายังคงจดจ่ออยู่กับหน้าจอสีฟ้าเรืองแสง "แต่บอกไว้ก่อนนะคุณมือปราบ ทางหนีไฟที่คุณพูดถึง... โดนตัดสัญญาณและปิดตายจากข้างนอกเรียบร้อยแล้วครับ" อคินสบถในลำคอ เสียงคำรามต่ำในคอแสดงถึงความหงุดหงิดขั้นสุด ดวงตาคมเข้มหันกลับมามองคนด้านหลังที่ยังคงใจเย็นท่ามกลางวิกฤต บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะใช้มือจับได้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนที่บุกรุกกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ทุกที พร้อมกับเสียงกระสุนที่ถูกบรรจุใส่รังเพลิงอย่างชัดเจน "ดื้อด้านชะมัด ทำไมไม่ยอมฟังผมตั้งแต่แรก" อคินเอ็ดเสียงเข้ม แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบไม่มีทางออก แต่เขากลับใช้มืออีกข้างคว้าเอวบางเข้ามาชิดแนบลำตัวเพื่อป้องกันกระสุนที่อาจทะลุกำแพงเข้ามาได้ทุกเมื่อ "ห่วงตัวเองก่อนเถอะน่า คุณสารวัตร... ถ้าเราตายคาเซฟเฮาส์นี้ ประวัติความสะอาดของคุณคงด่างพร้อยน่าดูเลยนะครับ" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมส่งยิ้มมุมปากกวนประสาทกลับมา แม้ว่าสถานการณ์ตอนนี้จะคับขันจนแทบไม่เหลือทางรอดก็ตาม ปัง! ปัง! ปัง! กระสุนปืนหลายนัดเจาะทะลุกำแพงไม้เข้ามาจนเศษไม้กระจายว่อน อคินไม่รอช้า เขาอาศัยจังหวะที่คนร้ายเปลี่ยนกระสุน โผล่ตัวออกไปยิงสวนกลับสามนัดซ้อน เสียงร้องโหยหวนจากด้านนอกดังขึ้นหนึ่งเสียง บ่งบอกว่ากระสุนของเขาเข้าเป้าอย่างแม่นยำ "สู้จนตัวตาย หรือหนีลงไปในท่อระบายน้ำใต้พื้นห้องครัว... เลือกเอาสักทาง รินทร์!" อคินตะโกนแข่งกับเสียงปืน น้ำเสียงจริงจังและเด็ดเดี่ยวไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย รินทร์มองหน้าอคิน นัยน์ตาคู่สวยสะท้อนภาพใบหน้าเคร่งเครียดของมือปราบหนุ่มที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิตเพื่อปกป้องตนเอง ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นพล่านขึ้นมาในอกท่ามกลางความหนาวเหน็บของความตายที่อยู่ตรงหน้า มือเรียวเอื้อมไปคว้ามือหนาของอคินมากุมไว้แน่นโดยไม่ลังเล "ถ้าตาย... ก็ต้องตายด้วยกันสิครับ ถึงจะสมเป็นคู่หูหน่อย" รินทร์ยิ้มหวานหยาดเยิ้มแม้รอบตัวจะมีเสียงกระสุนคำรามลั่น อคินกระตุกยิ้มมุมปาก นัยน์ตาดุดันฉายแววคลั่งรักออกมาอย่างปิดไม่มิด มือแกร่งกระชากฝาท่อระบายน้ำใต้โต๊ะออกด้วยพละกำลังทั้งหมด ก่อนจะดันร่างบางให้มุดลงไปก่อน ส่วนตัวเองหันหลังกลับไปยิงคุ้มกันระลอกสุดท้ายเพื่อถ่วงเวลาให้คนร้าย ทว่า... ในวินาทีที่อคินกำลังจะหย่อนตัวตามลงไปในความมืดมิดเบื้องล่าง แสงไฟฉายแรงสูงสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาเต็มพื้นที่ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยที่ดังแทรกขึ้นเหนือเสียงปืน "คิดจะหนีไปไหนเหรอ... อคิน" ร่างสูงใหญ่ของ "ผู้ศิลา" ก้าวเท้าเข้ามาหยุดยืนอยู่ที่ธรณีประตู มือข้างหนึ่งถือปืนเล็งตรงมาที่พวกเขาโดยมีสมุนยืนล้อมกรอบอยู่ด้านหลังนับสิบชีวิต รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคายของผู้บังคับบัญชาที่พวกเขาคิดว่าไว้ใจที่สุด อคินชะงักฝีเท้า ร่างกายหยุดนิ่งค้างในท่าเตรียมกระโดดลงท่อ นัยน์ตาคมกวาดมองผู้มาเยือนด้วยความตกตะลึงระคนโกรธเกรี้ยว ปมปริศนาทั้งหมดกระจ่างชัดในเสี้ยววินาทีนี้เอง รินทร์ที่อยู่ข้างล่างคว้าชายเสื้ออคินไว้แน่น หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อตระหนักได้ว่า... หนอนตัวจริงที่พวกเขาตามหามาตลอด ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลเลย ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับเรื่องราวสุดระทึกนี้นะครับ