ความจริงเปิดเผย

นิยาย Boy Love Party Room **ตอนที่ 25: ความจริงเปิดเผย** "ปล่อยมือรินทร์เถอะครับ... ก่อนที่ความจริงที่เราต่างไม่อยากเห็น มันจะพังทลายทุกอย่างลงตรงนี้" ปลายนิ้วเรียวที่กำชายเสื้อแจ็กเก็ตสีเข้มของอคินไว้แน่นสั่นระริก แรงบีบนั้นไม่ได้แสดงถึงความหวาดกลัวต่ออันตรายรอบกาย แต่เป็นความตื่นตระหนกจากภาพสะท้อนในแววตาคมกริบของอีกฝ่าย อคินก้มมองมือคู่นั้นด้วยหัวใจที่กระตุกวูบ ความเงียบงั้นยามวิกาลภายในห้องควบคุมใต้ดินของเซฟเฮาส์กดดันจนเสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังชัดเจน บรรยากาศรอบตัวอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดและกลิ่นอายของอันตรายที่คืบคลานเข้ามาใกล้จนแทบหายใจไม่ออก จากตอนที่แล้ว จุดที่ปลายนิ้วของรินทร์ลากผ่านหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อตรวจสอบเส้นทางการส่งข้อมูลครั้งสุดท้าย ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่เซิร์ฟเวอร์นิรนามนอกประเทศอย่างที่ใครคาดคิด ทว่ามันกลับเชื่อมตรงมายังไอพีแอดเดรสภายในอาคารแห่งนี้ อาคารที่ควรจะมีเพียงแค่พวกเขาสองคนกับหัวหน้าหน่วยผู้เคร่งครัด หนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวให้องค์กรลับของศัตรู... ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกลเลย อคินขยับกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ดวงตาคมปลาบกวาดมองไปรอบห้องควบคุมสลัว ก่อนจะก้มลงสบตากับคนตรงหน้า แววตาของมือปราบหนุ่มไม่ได้มีความหวาดกลัวเจืออยู่เลย มีเพียงประกายความดุดันและห่วงหาที่ฉายชัดอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึม "นายมั่นใจแค่ไหน รินทร์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามลอดไรฟัน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวเต็มที่เพื่อปกป้องคนตรงหน้า แม้ว่าเป้าหมายในตอนนี้จะอยู่ใกล้ตัวจนน่าตกใจก็ตาม "รินทร์เช็คสามรอบแล้วครับคุณอคิน โค้ดลับชุดนั้น รหัสผ่านระดับผู้บริหารที่ใช้เจาะระบบไฟร์วอลล์ของกรมตำรวจ... มีแค่คนระดับผู้กองศิลาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์เข้าถึง" รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกรั้นรั้นเชิดขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยดื้อรั้น แต่ดวงตากลับไหวระริกด้วยความเครียด "เขาเป็นคนขายข้อมูลแผนปฏิบัติการของเราให้พวกมันตั้งแต่แรก... ทุกก้าวที่เราเดิน ถูกจับตาโดยผู้ชายคนนั้นมาตลอด" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากนักแกะรอยสายกวนทำให้บรรยากาศยิ่งดิ่งลึก อคินไม่แปลกใจเลยสักนิด เขาระแคระระคายเรื่องนี้มานาน แต่การได้ยินหลักฐานยืนยันชัดเจนจากปากของรินทร์ทำให้ความอดทนของเขาขาดผึ่ง มือหนาเอื้อมไปคว้าต้นแขนเรียวของรินทร์ไว้หลวม ๆ ออกแรงดึงให้ถอยหลังไปหลบอยู่ด้านหลังแผ่นอกกว้างโดยสัญชาตญาณเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังขึ้นที่ทางเดินด้านนอก *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งในความเงียบ มันไม่ได้ฟังดูเหมือนการมาเยือนของศัตรูที่บุกรุก แต่มันคือความเยือกเย็นของคนที่ถือไพ่เหนือกว่า อคินส่งสัญญาณมือบอกให้รินทร์เงียบ ร่างสูงขยับตัวบังร่างโปร่งไว้มิดชิด มือข้างหนึ่งเอื้อมไปแตะด้ามปืนพกที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวเข้าไปกระชากบานประตูห้องควบคุมให้เปิดออก แสงไฟนีออนสลัวจากทางเดินด้านนอกสาดกระทบใบหน้าคมคายของผู้กองศิลา รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากของนายตำรวจยศสูงคนนั้นไม่ได้อบอุ่นเหมือนยามปกติ แต่มันคือรอยยิ้มเย้ยหยันของคนที่ถือหมากเกมนี้ไว้ทั้งหมดในมือ "ไง... ดึกดื่นคื่นแบบนี้ สองคนยังไม่นอนกันอีกเหรอครับ มือปราบอคิน และก็นายแฮกเกอร์ตัวแสบ" ศิลาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับคมกริบราวกับใบมีดโกน "ดึกขนาดนี้ ผู้กองยังมีอารมณ์มาเดินตรวจตราความเรียบร้อยถึงชั้นใต้ดิน ขยันขันสตรีจริงนะครับ" อคินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเจือไปด้วยความเยียบเย็นและแววตาดุดันที่พร้อมจะพุ่งชนทุกเมื่อ ร่างหนาก้าวขวางประตูปิดกั้นไม่ให้อีกฝ่ายก้าวล้ำเข้ามาด้านใน ศิลาหัวเราะในลำคอเบา ๆ สายตาคมปลาบมองข้ามไหล่กว้างของอคินไปสบตากับรินทร์ที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง รอยยิ้มบนใบหน้าของนายตำรวจรุ่นพี่ขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย "ฉันไม่ได้มาตรวจความเรียบร้อยหรอกครับอคิน... ฉันแค่สงสัยว่า ทำไมนกน้อยถึงยังบินหนีไม่พ้นกรงสักที ทั้งที่ประตูเปิดกว้างขนาดนั้น" ศิลาพูดพลางก้าวเท้าเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวรัศมีคุกคามของอคินเลยแม้แต่น้อย "นายคิดจริง ๆ เหรอว่า เด็กนี่จะซ่อนตัวตนจากการแกะรอยของฉันได้ตลอดรอดฝั่ง?" "หมายความว่ายังไง?" อคินขมวดคิ้วแน่น กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งเครียด "หมายความว่า... ทุกอย่างที่พวกนายพยายามทำอยู่ตอนนี้ มันอยู่ในแผนของฉันตั้งแต่แรกแล้วครับ" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงความเหี้ยมเกรียม "หลักฐานที่รินทร์กำลังส่งออกไปให้สำนักข่าวเมื่อกี้... นายคิดว่าใครเป็นคนเปิดช่องทางส่งสัญญาณให้?" คำพูดนั้นทำให้อคินชะงักไปชั่วขณะ ในขณะที่รินทร์ที่ยืนฟังอยู่ด้านหลังเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างโปร่งรีบก้าวออกมาจากด้านหลังอคิน ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ แม้ลึก ๆ หัวใจจะหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มแล้วก็ตาม "คุณ... คุณหมายความว่าคุณจงใจปล่อยให้ผมส่งข้อมูลเหรอครับ?" รินทร์เค้นเสียงถาม รอยยิ้มกวนประสาทถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนก "โห... เป็นหัวหน้าหน่วยที่ใจกว้างดีจังเลยนะครับ ยอมเอาอนาคตตัวเองมาแลกกับข่าวหน้าหนึ่งเนี่ย ไม่ทราบว่าสมองส่วนไหนคิด หรือว่าใช้ส่วนที่ต่ำกว่าเอวคิดเหรอครับ ถึงได้ยอมให้ข้อมูลความมั่นคงหลุดไปง่าย ๆ แบบนี้" "รินทร์!" อคินปรามเสียงต่ำ พร้อมกับเอื้อมมือไปดึงแขนเรียวให้ถอยกลับมาข้างหลังเมื่อเห็นว่าศิลาเริ่มหุบยิ้มและแววตาเปลี่ยนเป็นดุดันขึ้น ศิลาจ้องมองเด็กหนุ่มปากเก่งด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ปากกล้าดีนี่... สมแล้วที่เป็นคนทำให้มือปราบผู้เคร่งขรึมอย่างอคินเสียอาการได้ขนาดนี้ เสียดายนะรินทร์ ถ้าเราไม่ได้อยู่คนละฝั่ง นายอาจจะเป็นเด็กที่น่ารักคนหนึ่งเลย" "ผมไม่ได้อยากน่ารักกับคนทรยศหรอกครับ..." รินทร์เชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน แม้แผ่นหลังจะแนบชิดกับอกแกร่งของอคินและสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุจากร่างกายของอีกฝ่ายที่พร้อมระเบิดออกมาทุกเมื่อ "คนแบบคุณเขาเรียกว่า 'แก่เพราะกินหญ้า' ต่างหาก ส่งข้อมูลให้ศัตรูแล้วคิดว่าจะรอดพ้นกฎหมายเหรอครับ ฝันกลางวันไปหน่อยมั้ง" "ปากดีให้มันตลอดรอดฝั่งเถอะครับ" ศิลาหรี่ตาลง รอยยิ้มหายลับไปจากใบหน้า เหลือเพียงความเยือกเย็นที่น่ากลัว มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ต ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งขึ้นมาโชว์หน้าจอให้ทั้งคู่เห็น หน้าจอแสดงผลการอัปโหลดไฟล์ที่รินทร์เพิ่งส่งออกไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว และแถบสถานะด้านล่างโชว์ตัวเลขสีเขียวเด่นชัด... **ส่งสำเร็จ** "นายส่งมันออกไปแล้วรินทร์... ข้อมูลลับทั้งหมด โครงสร้างเครือข่ายของพวกมัน และรายชื่อเจ้าหน้าที่รัฐที่รับสินบน ทุกสำนักข่าวหลักทั่วประเทศตอนนี้ได้รับมันพร้อมกันหมดแล้ว" ศิลาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นัยน์ตากลับพราวระยับด้วยความสะใจที่แปลกประหลาด "นายคิดว่าฉันโง่เหรอที่ปล่อยให้ข้อมูลนี้หลุด? เปล่าเลย... ฉันแค่อยากให้มันหลุดต่างหาก" อคินขบกรามแน่นจนได้ยินเสียงกรอด ร่างสูงแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบ "แกต้องการอะไรกันแน่ ศิลา?" "ฉันไม่ได้ต้องการอะไรมากหรอกครับอคิน..." ศิลาก้าวเข้าไปใกล้ขึ้นอีกก้าว ปลายกระบอกปืนที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อสูทเริ่มขยับตามสัญชาตญาณ "ฉันแค่ต้องการให้องค์กรเน่า ๆ นี่มันล่มสลายจากภายใน... และพวกนายสองคน ก็คือ 'เหยื่อบูชายาน' ชั้นดี ที่จะทำให้แผนการของฉันสมบูรณ์แบบที่สุด" สิ้นคำพูดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาคารเซฟเฮาส์ ไฟฉุกเฉินกะพริบถี่รัวสาดแสงสีเลือดส่องกระทบใบหน้าของคนทั้งสามคน รินทร์สูดหายใจเข้าลึก ๆ มือเรียวเอื้อมไปควายชายเสื้อของอคินไว้อีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้จับแค่เพราะความกลัว แต่เป็นการส่งสัญญาณเตือนภัยที่ดังยิ่งกว่าเสียงไซเรน "คุณอคิน..." รินทร์กระซิบเสียงเครือ ดวงตากลมโตมองเลยผ่านร่างของศิลาไปยังบานประตูทางเข้าด้านนอกที่เงาตะคุ่มนับสิบกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ "เรา... โดนล้อมแล้วครับ" อคินไม่ตอบคำถาม ร่างสูงขยับตัวยืนบังรินทร์ไว้มิดชิด มือแกร่งดึงอาวุธปืนออกจากซองพร้อมขึ้นลำกล้องด้วยความรวดเร็วและเด็ดขาด ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังผู้กองศิลาที่กำลังยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "เกมจบแล้วล่ะครับอคิน..." ศิลาเอ่ยเสียงเบา ทว่าก้องกังวานท่ามกลางเสียงสัญญาณเตือนภัย "ต้อนรับสู่การตื่นจากฝัน... และเตรียมตัวรับโทษฐานเป็นกบฏได้เลย" จังหวะนั้นเอง ประตูเหล็กกล้าด้านหลังศิลาก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ความปรานี พร้อมกับการปรากฏตัวของหน่วยจู่โจมพิเศษติดอาวุธครบมือจำนวนมากที่ก้าวเข้ามาปิดล้อมทุกทางออกจนไม่เหลือช่องว่างให้อากาศหายใจ ศิลาหันหลังกลับช้า ๆ เตรียมจะก้าวออกไปเพื่อปล่อยให้ลูกน้องจัดการที่เหลือ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ก่อนที่ความมืดมิดของสถานการณ์จะกลืนกินทุกอย่าง รินทร์กลับดึงแขนอคินไว้แรง ๆ แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่สั่นระริกแต่แฝงความร้ายกาจตามแบบฉบับเดิม "คุณอคิน... เชื่อใจผมไหมครับ?" อคินหันมามองคนข้างกายด้วยหางตา แววตาคมดุฉายประกายความคลั่งรักที่ระอุยิ่งกว่าไฟสงคราม มือหนาเอื้อมไปโอบเอวบางเข้าหาตัวแน่นอย่างไร้ความลังเล "ต่อให้นรกจะถล่มตรงหน้า... ฉันก็ไม่มีวันปล่อยให้นายตายคนเดียวหรอกครับ" และในวินาทีที่กระบอกปืนนับสิบกระบอกเล็งตรงมายังพวกเขาทั้งสองคน รินทร์ก็แย้มยิ้มหยันออกมา มือเรียวแตะลงบนหน้าจอแท็บเล็ตในมือครั้งสุดท้ายก่อนจะกดปุ่มสีแดงเพลิงที่ซ่อนอยู่ลึกที่สุด... หน้าจอทั้งหมดในห้องควบคุมดับวูบลงพร้อมกัน และความมืดมิดสนิทก็กลืนกินทุกสิ่งในพริบตาเดียว! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ