รหัสผ่านที่ปลดล็อกหัวใจ

เสียงโลหะกระทบกันเหนือศีรษะดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มันใกล้เสียจนทำให้ฝุ่นละอองในเซฟเฮาส์ร่วงกราวลงมาคล้ายละอองฝน อคินขยับตัวเข้าประชิดแผ่นหลังของรินทร์ในเสี้ยววินาที มือหนาคว้าข้อมือเรียวของอีกฝ่ายแล้วดึงหลบเข้ามุมอับของเสาคอนกรีตทันที ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของคนตัวเล็กกว่าที่กำลังเม้มปากแน่น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องมืดทึบที่มีเพียงแสงไฟกะพริบจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ "ไอ้... อคิน เบาๆ หน่อยสé" รินทร์กระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามขืนข้อมือตัวเองออก แต่แรงกดที่ข้อมือกลับแน่นหนาขึ้นราวกับคีมเหล็ก "เงียบก่อน รินทร์" อคินกระซิบชิดใบหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนคนฟังต้องชะงัก "ไอ้คนข้างบนนั่น... ไม่ใช่ลูกน้องศิลา แต่มันคือสารวัตรวิกรม คนที่สอนผมจับปืนกระบอกแรก" บรรยากาศในห้องแคบๆ กลับอึดอัดขึ้นมาทันที อคินไม่ได้พูดเกินจริงเลย เสียงฝีเท้าที่ก้าวเดินบนท่อเหล็กนั้นมีเอกลักษณ์ที่เขาจำได้ขึ้นใจ มันคือจังหวะการเดินของอดีตมือปราบผู้เหี้ยมเกรียมและยึดมั่นในความถูกต้องยิ่งกว่าชีวิต ซึ่งตอนนี้กลายเป็นบุคคลอันตรายที่ทางการต้องการตัวมากที่สุด รินทร์เงยหน้าขึ้นสบตากับอคินในความมืด แววตากวนประสาทที่มักจะมีประกายเจ้าเล่ห์อยู่เสมอในยามปกติ ตอนนี้กลับฉายแววตึงเครียดและจริงจังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวที่กำลังวางอยู่บนแป้นพิมพ์ค้างนิ่ง ไดรฟ์ข้อมูลขนาดเล็กที่เพิ่งดึงออกมาจากเซิร์ฟเวอร์หลักยังคงอยู่ในมือ "นายไว้ใจเขาแค่ไหน?" รินทร์ถามเสียงเบาหวิว หัวใจเต้นระรัวไม่ใช่เพราะความกลัวจากเสียงฝีเท้าเบื้องบน แต่เป็นเพราะระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับอคินในตอนนี้มันใกล้เสียจนสัมผัสได้ถึงไออุ่น "ผมไม่ไว้ใจใครทั้งนั้น... ยกเว้นคุณ" อคินตอบกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด สายตาคมกอดรัดดวงตาคู่สวยของรินทร์ไว้อย่างมั่นคง ไม่มีแววลังเลแม้แต่น้อย "แต่ถ้าวิกรมมาที่นี่ แสดงว่าความลับเรื่องไฟล์ลับโปรเจกต์ 'Blackout' รั่วไหลไปถึงมือเขาแล้ว และเป้าหมายเดียวที่มันต้องการ คือทำลายทุกอย่างทิ้ง รวมถึงพวกเราด้วย" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์ก็ยังปรากฏขึ้นมาได้ "ปากหวานแบบนี้... หวังว่าจะรอดไปถึงตอนเช้านะสารวัตร" "ผมพูดจริง ไม่ได้หยอก" อคินขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวของอีกฝ่าย "ถ้าคุณยังอยากรอดไปกวนประสาทผมต่อ คุณต้องส่งไฟล์ทั้งหมดให้ผม... ตอนนี้" รินทร์มองลึกเข้าไปในดวงตาของอคิน เขาเห็นความห่วงใยที่ถูกซ่อนอยู่ภายใต้ความแข็งกระด้าง เห็นความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องคนตรงหน้า และที่สำคัญที่สุด... เขาเห็นความเชื่อใจที่บริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใด มือบางที่ถือไดรฟ์ข้อมูลสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะการตัดสินใจครั้งนี้เดิมพันด้วยชีวิตและความลับทั้งหมดที่เขาใช้เวลาครึ่งชีวิตในการปกป้องมัน "ถ้าผมให้คุณไป..." รินทร์กระซิบ เสียงสั่นพร่าเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ "คุณต้องสัญญา... ว่าจะไม่เอาตัวไปตายแทนใครอีก" อคินนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมไหววับก่อนจะพยักช้าๆ "สัญญาครับ" รินทร์ไม่รอช้า ยื่นไดรฟ์ข้อมูลสีดำสนิทใส่มืออคินทันที นิ้วมือของทั้งสองฝ่ายสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที แต่กระแสความรู้สึกบางอย่างกลับวิ่งพล่านไปทั่วร่างราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ไหลผ่าน อคินรับมันมา กำไว้แน่นในอุ้งมือ ก่อนจะดึงรินทร์ให้เข้ามาหลบหลังแผ่นหลังกว้างของตนเมื่อเสียงฝีเท้าด้านบนหยุดลงตรงเหนือศีรษะพอดี *แอ๊ด... เสียงเปิดฝาท่อระบายอากาศด้านบนดังขึ้นอย่างช้าๆ* ความเงียบงันเข้าปกคลุมเซฟเฮาส์ทันที อคินชักปืนพกสั้นออกจากซองข้างเอวอย่างเงียบเชียบ ปลดเซฟด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ สายตาจ้องเขม็งไปยังบันไดเหล็กที่เชื่อมต่อกับท่อระบายอากาศด้านบน ซึ่งกำลังมีเงาร่างหนึ่งหย่อนขาลงมาอย่างมั่นใจ ทว่า ในวินาทีที่แสงไฟฉายสาดส่องลงมาสะท้อนใบหน้าของชายผู้มาเยือน อคินกลับต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ไม่ใช่เพราะมันคือสารวัตรวิกรมอย่างที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นเพราะคนที่ก้าวลงมาคือคนสนิทที่ควรจะอยู่ที่ฐานทัพลับ... และกำลังเล็งปากกระบอกปืนตรงมาที่หลังของเขา! "ระวัง!" รินทร์กรีดร้องสุดเสียง พร้อมกับพุ่งตัวเข้ากระชากแขนอคินให้หลบวิถีกระสุนในวินาทีเฉียดฉตาย! เสียงปืนดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องแคบๆ พร้อมกับเศษปูนที่แตกกระจายร่วงหล่นลงมา... และก่อนที่ใครจะทันได้ตั้งตัว ประตูเหล็กด้านหน้าเซฟเฮาส์ก็ถูกถีบพังกระเด็นเข้ามา พร้อมกับร่างของศิลาและกำลังเสริมจำนวนมากที่ยกพลเข้ามาปิดล้อมทุกเส้นทางทางออกอย่างไร้ทางหนี! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ...