ค่ำคืนใต้แสงจันทร์

กระจกบานใหญ่ทอดเงาสะท้อนภาพของผืนน้ำระยิบระยับยามค่ำคืน สะพานกระจกเงียบสงัดที่ทอดยาวออกสู่ทะเลสาบส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลคิมหันต์ แสงจันทร์นวลตาเคลือบไล้เรือนร่างบอบบางที่สั่นสะท้านด้วยแรงปรารถนาอันปะทุขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ มัสยาไม่ได้ถอยหนีอีกต่อไปแล้ว... กำแพงทิฐิและศักดิ์ศรีที่เธอเคยใช้ปกป้องตัวเองถูกหลอมละลายจนหมดสิ้น ภายใต้เงื้อมมือของซาตานร้ายผู้ทรงอิทธิพลคนนี้ "มองฉันสิ มัส... มองตาฉัน" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมหูกลิ่นไอบุหรี่จางผสมฟีโรโมนบุรุษเพศแผ่ซ่านจนคนฟังแทบขาดใจ คิมหันต์กักขังร่างของเธอไว้ระหว่างแผงอกกว้างและราวระจกเย็นเฉียบ นัยน์ตาดิบเถื่อนคู่นั้นไม่ได้มีความเย็นชาหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงเปลวไฟแห่งความกระหายหิวที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งให้มอดไหม้ มัสยาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกลิ่นอายราตรี มือกดแนบอยู่บนลาดไหล่กว้างที่มีรอยข่วนจางๆ จากอารมณ์เมื่อครู่ นิ้วเรียวสั่นเทาแต่กลับจิกเกร็งลงบนผิวเนื้อแกร่งอย่างเว้าวอน "คุณคิม... คุณทำให้ฉันไม่มีทางไปไหนได้อีกแล้วนะคะ" "ฉันไม่เคยคิดจะปล่อยเธอไปตั้งแต่แรกอยู่แล้ว มัสยา..." ริมฝีปากร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบในครานี้ไม่ได้ดุดันดิบเถื่อนเหมือนทุกครา แต่กลับลึกซึ้ง เร่าร้อน และกินรวบทุกความรู้สึกจนเธอแทบสำลักอากาศ ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือหนาปัดป่ายไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดราตรีเนื้อบางเบาที่ตอนนี้หลุดลุ่ยจนแทบไม่เหลือทรง แรงบีบเคล้นหนักหน่วงที่สะโพกมนและแผ่นหลังเนียนนุ่มเรียกเสียงครางผ่าวหลุดรอดจากลำคอระหง สัมผัสของเขาดั่งเหล็กเผาไฟที่ลากผ่านผิวเนื้อ ทำให้ทุกอณูรูขุมขนของมัสยาสั่นสะท้าน เธอแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเต็มใจ ความเจ็บปวดจากอดีต ความหวาดกลัวต่อพี่ชายตัวปัญหาอย่างภาคิน และความชิงชังต่อเรมิยา ถูกปัดเป่าหายไปในความมืดมิด เหลือเพียงเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเป็นกลองศึก ร่างบางถูกอุ้มลอยขึ้นเหนือพื้นโดยไม่ต้องเอ่ยคำขอ คิมหันต์ก้าวเดินพาเธอเข้ามายังเตียงนอนขนาดใหญ่กลางห้องชุดที่รายล้อมด้วยม่านผ้าไหมสีเข้ม แสงจันทร์สาดส่องผ่านกระจกบานสูงอาบไล้เรือนร่างเปลือยเปล่าที่แนบชิดกันจนไม่เหลือช่องว่าง ผิวเนื้อกระทบผิวเนื้อ ความเร่าร้อนแผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวร้อนระอุยิ่งกว่าเตาไฟ คิมหันต์ทาบทับลงมาดั่งพยัคฆ์ร้ายที่ตะครุบเหยื่ออันโอชะ แต่นัยน์ตากลับทอประกายความลุ่มหลงอย่างถึงที่สุด มือใหญ่วาดลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนสวย บังคับให้เธอเปิดทางรับสัมผัสอันล้ำลึกที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน "อ๊ะ... คุณคิม... เบา..." เสียงหวานขาดห้วงเมื่อความวาบหวามพุ่งทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างกายของมัสยาโค้งแอ่นรับสัมผัสอันหนักหน่วงและเร่าร้อนที่เขาโหมกระหน่ำเข้าใส่ ไม่มีความลังเล ไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงแรงอารมณ์ที่โถมซัดเข้าหากันดั่งคลื่นใต้น้ำวน ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความดิบเถื่อนแต่นุ่มนวลในคราวเดียวกัน ลมหายใจที่ขาดห้วง เสียงครางกระือนเบาๆ เคล้าคลอไปกับเสียงคลื่นกระทบฝั่งด้านนอก ริมฝีปากหนาพรมจูบซับหยาดเหงื่อบริเวณซอกคอ ไหปลาร้า และยอดอกอวบอิ่มที่กระเพื่อมไหวตามแรงหอบ สะโพกสอบโหมกระหน่ำจังหวะเข้าหาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ดึงพวกเขาทั้งสองดิ่งลึกสู่ห้วงมหาสมุทรแห่งความสุขสมที่ไร้ทางออก ความรuนแรงแห่งรักหลอมรวมทั้งสองเข้าเป็นหนึ่งเดียว ท่ามกลางคืนอันเงียบงันและแสงจันทร์เป็นพยาน มัสยาจิกมือลงบนแผ่นหลังของเขาแน่น ปล่อยให้ความหอมหวานและแรงปรารถนาครอบงำทุกลมหายใจ จนกระทั่งร่างกายกระตุกเกร็งรับคลื่นความสุขระลอกสุดท้ายที่ซัดสาดเข้ามาพร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของหัวใจและโซ่ตรวนของเธอ ร่างทั้งสองนอนหอบหายใจรดกันอยู่บนเตียงกว้าง ความอบอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดช่วยบรรเทาความเหนื่อยล้า คิมหันต์ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนของหญิงสาว มือหนากระชับกอดร่างอิ่มเอิบเข้ามาแนบอกแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปกับอากาศยามรุ่งสาง "ทีนี้... เธอหนีฉันไม่พ้นอีกแล้วนะ มัสยา" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับจูบหนักหน่วงที่ขมับบาง มัสยาแย้มยิ้มน้อยๆ ทั้งน้ำตาแห่งความตื้นตัน เปลือกตาเริ่มหนักอึ้งจากความอ่อนเพลีย เธอกำลังจะเคลิ้มหลับไปในอ้อมกอดที่ปลอดภัยที่สุดในชีวิต... ทว่า ท่ามกลางความเงียบงันและบรรยากาศอันแสนหวาน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังดังขึ้นอย่างเร่งรีบที่หน้าประตูห้องนอนใหญ่ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปัง! และเสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความเกรี้ยวกราดที่ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา "คุณคิมหันต์ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... คุณเรมิยาบุกเข้ามาในคฤหาสน์ พร้อมกับตำรวจชุดใหญ่!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!