เงาแค้นเบื้องหลัง

กลิ่นนิคอีนเจือจางผสมกับกลิ่นกายบุรุษอันคุ้นเคยคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของห้องทำงานส่วนตัว คิมหันต์ไม่ได้เปิดไฟสักดวง ปล่อยให้แสงนีออนจากป้ายโฆษณาด้านนอกอาคารทอดผ่านม่านมู่ลี่ สาดส่องเป็นริ้วลายกระด้างลงบนสันกรามคมสันและแผ่นอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยข่วนจากเล็บของหญิงสาวเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ดวงตาคมกริบดั่งพยัคฆ์ร้ายจดจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตในมือ ข้อมูลการเคลื่อนไหวทางการเงินของศัตรูตัวฉกาจอย่าง ‘เสี่ยเกรียงไกร’ กำลังถูกส่งตรงมาเป็นระลอก แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้กล้ามเนื้อใต้ผิวหนังของเขาเกร็งกระตุกด้วยความเดือดดาล... ข้อความแจ้งเตือนจากบอดี้การ์ดหน้าห้องต่างหาก ที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง *“มีคนพยายามเข้าหาคุณมัสยาที่ร้านดอกไม้... และมันไม่ใช่คนของเราราคาถูก”* “หึ...” เสียงหัวדรามต่ำในลำคอของมาเฟียหนุ่มดังขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม นิ้วแกร่งบีบขอบแท็บเล็ตจนแทบร้าว ปลายเล็บจิกเข้าหากันด้วยความกรุ่นโกรธ มัสยาคือจุดอ่อนเดียวที่เขาอุตส่าห์ซ่อนไว้ในกรงทองแห่งนี้อย่างมิดชิด แต่พวกมัน... กลับกล้าพอที่จะใช้เธอบังหน้าเพื่อเล่นสงครามประสาทกับเขา ในขณะเดียวกัน ที่ห้องนอนกว้างขวางอีกฟากหนึ่งของคฤหาสน์ มัสยากำลังยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ร่างระหงสั่นสะท้านเล็กน้อยยามที่ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนรอยสีุ่กหลาบช้ำที่ลำคอขาวผ่อง ร่องรอยหลักฐานจากบทรักอันดิบเถื่อนและเร่าร้อนเมื่อคืนยังคงเด่นชัด ราวกับจะย้ำเตือนว่าเธอกลายเป็นเชลยสวาทของเขาโดยสมบูรณ์แบบแล้ว ทั้งร่างกายและหัวใจที่ดื้อรั้น ไม่เคยมีวินาทีไหนเลยที่เธอจะต้านทานแรงดึงดูดอันตรายของผู้ชายคนนั้นได้ แอ๊ด... เสียงเปิดประตูแผ่วเบาทำให้นางเอกสาวสะดุ้งสุดตัว ก่อนที่เอวบางจะถูกรวบเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแกร่งจากด้านหลังอย่างไร้สุ้มเสียง ลมหายใจอุ่นร้อนที่รดรินอยู่ตรงซอกคอระหงทำให้ขนกายลุกชัน คิมหันต์ฝังใบหน้าลงกับลาดไหล่เนียนสูดดมกลิ่นกายหอมหวานที่เขากลายเป็นเสพติดไปเสียแล้ว "ปล่อยนะ... คนฉวยโอกาส" มัสยาเอ่ยเสียงสั่น พยายามบิดตัวหนีสัมผัสที่จาบจ้วง แต่มือหนากลับยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับคีมเหล็กที่ไร้ความปรานี "คิดจะหนีไปไหน หืม... เด็กน้อย" เสียงทุ้มต่ำพร่ากระซิบแนบใบหู ร้อนผ่าวจนมัสยารู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง คิมหันต์พลิกตัวเธอกลับมาเผชิญหน้า บังคับให้ดวงตากลมโตสบประสานกับนัยน์ตาดุดันที่เต็มไปด้วยเพลิงอารมณ์ "จำไม่ได้หรือไง ว่าเมื่อคืนเธอร้องครางเรียกชื่อฉันว่ายังไงบ้าง..." "คุณคิม! หยุดพูดจาลามกแบบนั้นเดี๋ยวนี้นะคะ" ใบหน้าหวานแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความอับอายและโกรธขึง เธอยกมือขึ้นดันแผ่นอกแกร่งที่เต็มไปด้วยหยาดเหงื่อบางๆ แต่มีหรือที่แรงอันน้อยนิดจะสั่นคลอนภูผาเหล็กอย่างเขาได้ คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ มือใหญ่เลื่อนลงมาบีบปลายคางมนให้เชิดขึ้น บังคับให้เธอยอมรับความจริงที่ไม่อาจหลีกหนี "ปากดีแบบนี้สินะ... ถึงได้น่าลงทัณฑ์ให้เข็ดหลาบนัก" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาอย่างไร้ความปรานี บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความเร่าร้อน ดิบเถื่อน และเปี่ยมด้วยแรงปรารถนาที่ปะทุขึ้นมาอีกครั้ง รสจูบที่ทั้งดุดันและวาบหวามทำให้สมองของมัสยาขาวโพลน ความโกรธขึงเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความหวามไหวที่วิ่งพล่านไปทั่วเส้นประสาท ร่างกายของเธอยอมจำนนต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าละอาย เรียวลิ้นร้อนล้ำที่เกี่ยวพันตักตวงความหวานทำให้เธอต้องเผลอจิกมือลงบนลาดไหล่กว้างเพื่อยึดเหนี่ยว ท่ามกลางห้วงเสน่หาอันเร่าร้อนที่กำลังหลอมละลายพวกเขาทั้งคู่ให้เป็นเนื้อเดียวกัน คิมหันต์ผละริมฝีปากออกช้าๆ ปล่อยให้หญิงสาวหอบหายใจโกยกอบโกยอากาศเข้าปอดอย่างน่าสงสาร นัยน์ตาคมกริบจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดน้ำใสๆ ของเธอ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มร้ายกาจ "เตรียมตัวให้ดี... มัสยา คืนนี้เรายังมีเรื่องต้องสะสางกันอีกยาว" คำพูดนั้นไม่ได้หมายถึงเรื่องบนเตียงเพียงอย่างเดียว... แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาจากภายนอก ครืนนน... เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของคิมหันต์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงสั่นสะครืน ทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในเสี้ยววินาที มาเฟียหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ ก่อนจะผละกายออกจากร่างนุ่มนิ่มอย่างเสียดาย แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายด้วยใบหน้าเรียบตึง "ว่าไง..." เสียงทุ้มเอ่ยลอดไรฟัน *(นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ร้านดอกไม้ของคุณมัสยาถูกคนร้ายลอบวางเพลิงเมื่อสิบนาทีที่แล้ว ตอนนี้ไฟลามไหม้เสียหายทั้งหมด และ...)* ลูกน้องคนสนิทรายงานด้วยน้ำเสียงร้อนรนจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ *(พวกมันทิ้งสัญลักษณ์ไว้... เป็นตราสัญลักษณ์ของ 'เสี่ยเกรียงไกร' ครับ!)* เพล้ง! แก้วน้ำคริสตัลบนโต๊ะข้างเตียงร่วงหล่นลงกระทบพื้นแตกกระจายละเอียดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทันทีที่ดวงตาคู่คมของคิมหันต์หันกลับมามองมัสยา รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างหนาราวกับพยัคฆ์ร้ายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่งที่ขวางหน้าเป็นจุล มัสยาหน้าถอดสีลงทันทีเมื่อเห็นแววตาที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาจากผู้ชายคนนี้ "มันกล้าดียังไง..." คิมหันต์คำรามลอดไรฟันด้วยความโกรธเกรี้ยวถึงขีดสุด มือแกร่งกระชากแขนเรียวของมัสยาเข้ามาประชิดตัวแน่นจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บ "เกมนี้... พวกมันเป็นคนเริ่มเอง!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและดำดิ่งไปในห้วงเสน่หาอันตรายนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!