คำสารภาพของพยัคฆ์ร้าย

"คุณพูดอะไรออกมารู้ตัวไหมคะ... คิมหันต์!" เสียงหอบสะท้านของมัสยาเจือปนด้วยความตื่นตระหนก ร่างบางแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างที่กำลังกระเพื่อมไหวด้วยแรงอารมณ์อันดุเดือด แววตาคู่คมของมาเฟียหนุ่มไม่ได้ฉายแววหยอกเย้าเลยแม้แต่น้อย มันมืดมน ลุ่มลึก และเต็มไปด้วยความอัดอั้นที่ถูกกัก เก็บไว้ภายใต้หน้ากากแห่งความเย็นชามาเนิ่นนาน คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความหยันเย้ยตัวเอง มือหนาข้างหนึ่งที่เคยบีบเค้นเรียวปากของเธอ เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคว้าข้อมือเล็กทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยแรงมหาศาล บังคับให้เธอต้องแหงนเงยใบหน้าขึ้นรับสบตากับเขาอย่างไร้ทางหลีกหนี "รู้สิ... ฉันรู้ดีกว่าใครทั้งหมด มัสยา" น้ำเสียงของเขาแหบพร่าราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้ายที่เหนื่อยล้าจากการไล่ล่าเหยื่อ "ตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอก้าวเข้ามาในห้องทำงานของฉัน วันที่พี่ชายสารเลวของเธอเอาตัวเธอมาจำนองไว้เพื่อแลกกับเงินก้อนโต... ภาพแรกที่ฉันเห็นคือผู้หญิงอวดดีที่พยายามซ่อนความหวาดกลัวไว้หลังแววตาแข็งกระด้าง" ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดอยู่เหนือริมฝีปากที่บวมเจ่อจากรสจูบก่อนหน้า มัสยาสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อความจริงถูกกระชากออกมาจากปากของซาตานร้าย "คุณ... คุณโกหก ถ้าคุณรักฉัน ทำไมคุณถึงทำร้ายฉัน ทำไมถึงหยิบยื่นความอัปยศพวกนั้นให้ ตั้งแต่คืนแรกที่คุณฉุดฉันลงสู่นรก... จนถึงตอนนี้!" น้ำตาร้อนผ่าวเอ่อคลอหน่วยตาคู่สวย ความเจ็บปวดและแค้นเคืองปะปนกันจนแทบหายใจไม่ออก "เพราะความแค้นยังไงล่ะ!" คิมหันต์คำรามลั่น ดวงตาสสีเข้มวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง ร่างหนาโถมทับเข้าหาร่างบางจนแนบชิดไปทุกสัดส่วน "ตระกูลของเธอ... พี่ชายของเธอ มันทำลายครอบครัวฉัน! พ่อของฉันต้องตายเพราะความโลภของพี่ชายเธอ! เธอก็รู้ดี มัสยา! ตอนที่ฉันเห็นหน้าเธอครั้งแรก สิ่งเดียวในหัวฉันคือการแก้แค้น ฉันอยากให้เธอเจ็บปวด อยากให้เธอดำดิ่งลงไปในความทรมานเหมือนที่ฉันเคยเจอ!" น้ำคำดิบเถื่อนและจริงจังนั้นกรีดลึกลงไปในหัวใจของมัสยา หญิงสาวสะอื้นไห้ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่ประเดประดังเข้ามา หัวใจดวงน้อยแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เมื่อความจริงเปิดเผยว่าทุกสัมผัส ทุกค่ำคืนอันเร่าร้อน และทุกถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม ล้วนมาจากไฟแค้นที่แผดเผา แต่กระนั้น... แววตาของคิมหันต์ในยามนี้กลับไม่ได้มีความสะใจหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความร้าวรานและความพ่ายแพ้ที่ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด "แต่ฉันมันโง่..." เสียงของเขาอ่อนลง กลายเป็นเสียงกระซิบที่สั่นเครืออย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน หน้าผากกว้างกดซบลงกับลาดไหล่เนียนของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ตรงซอกคอระหง "ยิ่งฉันพยายามทำลายเธอมากเท่าไหร่... ยิ่งฉันพยายามเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้จมดินมากเท่าไหร่ หัวใจเฮงซวยนี่มันก็ยิ่งโหยหาเธอ... ยิ่งรักเธอจนแทบคลั่ง มากขึ้นทุกวัน" มัสยาชะงักงัน ลมหายใจสะดุดกึก ความโกรธเกลียดที่เคยมีพลلนพร่าเลือนลงไปชั่วขณะเมื่อสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำตาอุ่นๆ ที่ร่วงหล่นลงกระทบลาดไหล่ของเธอ มาเฟียผู้ทรงอิทธิพล ผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหน กำลังร้องไห้... ร้องไห้ให้กับผู้หญิงที่เขาเกลียดชังนักหนา "ปล่อยฉัน..." เธอพยายามเปล่งเสียงปฏิเสธ แต่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะขัดขืน "ไม่... ไม่มีวัน" คิมหันต์ผงกศีรษะขึ้น แววตาคู่คมเปลี่ยนเป็นความดุดันและกระหายหิวในชั่วพริบตา มือหนาละจากการตรึงข้อมือ เลื่อนลงมาโอบกระชับเอวคอดกิ่วเข้าหาตัวจนไร้ช่องว่าง รอยจูบที่ดุดัน ร้อนแรง และเต็มไปด้วยความโหยหาถูกทาบทับลงมาอีกครั้ง บดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลบเลือนความเจ็บปวดทั้งหมดด้วยไฟสวาทที่ไม่มีวันดับมอด มัสยาเผยริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้มและจำนนต่อสัมผัสที่คุ้นเคย ลิ้นร้อนเกี่ยวพันตวัดตักตวงความหวานล้ำอย่างตะกละตะกราม เสียงครางฮัมในลำคอของชายหนุ่มบ่งบอกถึงความคลั่งไคล้ที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ ร่างกายของทั้งคู่ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าภายใต้ชุดเดรสเนื้อบาง ปลุกเร้าทุกอณูผิวให้ตื่นตัวและโหยหาการเติมเต็มจากเขา คิมหันต์อุ้มร่างบางขึ้นแนบกายโดยไม่ยอมปล่อยให้ริมฝีปากหลุดออกจากกันแม้แต่น้อย เขาก้าวเดินไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้องอย่างมั่น and ดุดัน แรงอารมณ์ที่อัดอั้นมานานนับเดือนระเบิดออกมาเป็นสัมผัสที่ทั้งดิบเถื่อน นุ่มนวล และลึกซึ้งจนลมหายใจขาดห้วง เสื้อผ้าหลุดร่วงลงทีละชิ้นท่ามกลางแสงจันทร์สลัวที่สาดส่องเข้ามาทางกระจกใส ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วดั่งกลองศึก คิมหันต์ทาบทับลงบนร่างนุ่มด้วยความทะยานอยากที่เปี่ยมล้น ดวงตาคมกริบมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สะท้อนใต้แสงจันทร์ราวกับงานศิลปะชั้นยอด "มองฉัน มัสยา... มองแค่ฉันคนเดียว" เขาคำรามชิดริมฝีปาก ก่อนจะประทับรอยจูบซับซ้อนไล่เรื่อยลงไปตามซอกคอ ไหปลาร้า และยอดอกสีหวานที่ชูชันท้าทายสายตา หญิงสาวแอ่นอกรับสัมผัสวาบหวามนั้นด้วยความเสียวซ่าน มือเรียวขยุ้มเส้นผมหยักศกของเขาแน่น ระบายความซ่านสยิวด้วยเสียงครางหวานหูที่หลุดลอดออกมาจากริมฝีปากบวมเจ่อ ความโกรธเคืองและแค้นใจก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณดิบแห่งเสน่หาที่ดึงดูดทั้งสองให้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เมื่อความเร่าร้อนดำเนินมาถึงขีดสุด คิมหันต์สอดประสานตัวตนเข้าหาความคับแน่นนุ่มลุ่มลึกในคราวเดียว เสียงครางผสานกันดังระคนความสุขสมอันล้น ปรี่ จังหวะการเคลื่อนไหวหนักหน่วงและเร่าร้อนดั่งพายุฝนกลางฤดูร้อน แต่มันกลับแฝงไว้ด้วยความทะนุถนอมและโหยหาอย่างสุดซึ้ง ทุกสัมผัส ทุกหยาดเหงื่อ และทุกเสียงหอบหายใจ ล้วนตอกย้ำถึงพันธะแห่งรักและแค้นที่ไม่มีวันตัดขาด ผ่านพ้นค่ำคืนอันยาวนานและเร่าร้อน ร่างกายของทั้งคู่นอนแนบชิดกันอยู่บนเตียงกว้าง มัสยาซบหน้าลงกับอกแผงแกร่ง หลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ขณะที่มือหนาของคิมหันต์ยังคงลูบไล้เส้นผมยาวสลวยของเธออย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าเธอจะหายวับไปกับอากาศ ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมห้องนอนหรู เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทุบประตูดังสนั่นจากด้านนอกก็ทำลายบรรยากาศลงในพริบตา! "นายใหญ่ครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... เรมิยาพังห้องโถงเข้ามา พร้อมกับตำรวจชุดปฏิบัติการพิเศษ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ