อ้อมกอดในยามวิกฤต

กลิ่นคาวดินปืนและคราบเขม่าสีดำยังคงคละคลุ้งอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ทว่าสิ่งที่รุนแรงยิ่งกว่าคือเสียงหัวใจที่เต้นรัวรากับกลองศึกของคิมหันต์ ร่างสูงใหญ่ที่เคยเยือกเย็นดั่งภูตผีในความมืด บัดนี้กำลังสั่นเทา—สั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อนในชีวิต เศษกระจกที่แตกกระจายเกลื่อนพื้นเพนต์เฮาส์หรูคือเครื่องเตือนใจว่า มัจจุราชเพิ่งเฉียดผ่านพวกเขาไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร หากกระสุนนัดนั้นเบี่ยงเบนกว่านี้อีกนิดเดียว... มัสยาคงกลายเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณนอนจมกองเลือดต่อหน้าต่อตาเขา "มัส..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยทรงอำนาจและเยียบเย็น บัดนี้แหบพร่าจนแทบขาดใจ คิมหันต์กระชากร่างบางเข้ามาแนบอกด้วยแรงทั้งหมดที่มี ราวกับจะหลอมรวมเธอกลับเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของลมหายใจ ร่างกายของเขาร้อนผ่าวดั่งเปลวเพลิงที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่งที่กล้าเข้ามาแตะต้องผู้หญิงในอ้อมแขน "คุณคิม... ฉันหายใจไม่ออกค่ะ" มัสยาครางแผ่วเบา มือเรียวเล็กพยายามดันแผงอกกว้างที่กำยำนั้นไว้ แต่แรงสะท้านในน้ำเสียงของเขาทำให้เธอนิ่งงัดไป ความเย่อหยิ่งและศักดิ์ศรีที่เธอใช้เป็นเกราะกำบังมาตลอดพังทลายลงในวินาทีที่รับรู้ว่า มาเฟียผู้ยิ่งใหญ่คนนี้กำลังร้องไห้—ไม่ใช่ด้วยน้ำตา แต่ด้วยความตื่นตระหนกที่เกือบจะสูญเสียเธอไปชั่วนิรันดร์ "เงียบซะ... อย่าพูดว่าหายใจไม่ออก ในเมื่อฉันกำลังคลั่งตายอยู่แล้วเพราะเธอยังอยู่ตรงนี้!" คิมหันต์คำรามต่ำในลำคอ ใบหน้าคมคายฝังลงซอกคอหอมกรุ่น สัมผัสจากริมฝีปากร้อนจัดกดจູບลงบนผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างเอาแต่ใจและโหยหา ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนมัสยาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ความดุดันและดิบเถื่อนที่เธอคุ้นเคยถูกแทนที่ด้วยความเปราะบางอย่างประหลาด แรงกอดรัดที่แน่นแฟ้นจนกระดูกแทบจะบด นี่ไม่ใช่ความรุนแรงเพื่อการลงทัณฑ์ แต่มันคือการยึดครอง... การยืนยันการมีอยู่ของเธอในโลกที่มืดมนของเขา "คุณเกือบจะตาย... เธอเกือบจะตายไปต่อหน้าฉัน มัสยา" คิมหันต์เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบสีนิลกาฬวาวโรจน์ไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นและแรงปรารถนาอันบ้าคลั่ง สันจَมูกโด่งคมก้มลงซุกไซ้แก้มเนียนอย่างไร้ความปรานี ริมฝีปากหยักลึกประกบจูบกลีบปากอิ่มสีระเรื่ออย่างดุดัน รสจูบที่ทั้งดلดเดือดและเว้าวอน รุกรานจนลมหายใจของหญิงสาวขาดห้วง สมองขาวโพลนไร้ซึ่งแรงต่อต้าน มัสยาเผยอริมฝีปากออกอย่างไร้เรี่ยวแรง ปล่อยให้เรียวลิ้นร้อนล้ำลึกเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาโหยหา ความเร่าร้อนที่แผดเผาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวคอดกิ่วผ่านเนื้อผ้าบางเบaอย่างลืมตัว นิ้วแกร่งสอดแทรกเข้าไปใต้สาบเสื้อ สัมผัสผิวเนื้อนุ่มเนียนที่สะท้านเยือกทันทีที่ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ "คุณคิม... หยุดก่อน..." เธอกลืนคำปฏิเสธลงคอเมื่อเขาพลิกร่างเธอให้แนบชิดติดกับผนังห้องกระจกเย็นเฉียบ โดยมีร่างกายกำยำของเขาทาบทับกักขังไว้ทุกด้าน แววตาของคิมหันต์ในยามนี้ดุร้ายราวกับพยัคฆ์หนุ่มที่กระหายเหยื่อ และเหยื่อชิ้นนั้นก็คืองดงามที่สุดในโลก "ไม่... ฉันไม่มีทางหยุด ฉันจะทำให้เธอกลืนกินความกลัวนี้เข้าไปพร้อมกับฉัน" น้ำเสียงแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะบดจูบลงมาอีกครั้งอย่างหนักหน่วง เร่าร้อน และลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิม สัมผัสที่ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในกายให้ตื่นขึ้น ความหวาดกลัวต่อความตายเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยเพลิงสวาทที่ร้อนแรงจนแผดเผาทุกลมหายใจ ชุดเดรสตัวสวยถูกมือหนากระชากจนกระดุมหลุดลุ่ยเผยให้เห็นหัวใจที่กำลังเต้นระส่ำระสายอยู่ใต้ร่มผ้า คิมหันต์ฝังใบหน้าลงกับเนินอกอวบอิ่ม ริมฝีปากร้อนผ่าวครอบครองยอดปทุมถันอย่างหิวกระหาย เสียงครางหวานหูหลุดรอดจากริมฝีปากของมัสยา พร้อมกับมือเรียวที่จิกทึ้งเส้นผมสีดำสนิทของเขาไว้แน่นเพื่อระบายความเสียวซ่านที่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลัง ความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยแรงปะทะและทิฐิ บัดนี้หลอมรวมเข้าด้วยกันในค่ำคืนที่เฉียดตายอย่างลึกซึ้งและไร้ทางหลีกหนี เนิ่นนานท่ามกลางความเงียบงันและแสงไฟระยิบระยับของเมืองหลวงเบื้องล่าง ร่างกายทั้งสองร่างยังคงเกี่ยวพันแนบแน่นอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ ร่องรอยแห่งความเร่าร้อนฝังอยู่ทุกตารางนิ้วบนผิวเนื้อ มัสยาหอบหายใจถี่กระชั้น ซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างที่มีรอยแผลเป็นจางๆ ของเขา ปล่อยให้ปลายนิ้วอุ่นเกลี่ยปอยผมที่ชุ่มเหงื่อออกจากหน้าผากอย่างอ่อนโยน ทว่า... ความเงียบสงบนั้นอยู่ได้ไม่นาน *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูด้านนอกดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ ทว่ามันกลับทำให้คิมหันต์ผุดลุกขึ้นนั่งทันที นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งนักล่าในพริบตา เขาดึงเสื้อคลุมมาสวมทับร่างกายเปลือยเปล่าอย่างลวกๆ ก่อนจะส่งสัญญาณมือห้ามมัสยาไม่ให้ขยับ "นายครับ..." เสียงลูกน้องคนสนิทดังลอดเข้ามาผ่านบานประตู พร้อมกับเอกสารซองสีน้ำตาลที่ถูกสอดเข้ามาด้านใน "สายของเรามารายงานเพิ่มแล้วครับ... คนที่อยู่เบื้องหลังการลอบสังหารวันนี้ ไม่ใช่แค่คนของเรมิยาอย่างที่เราคิด..." คิมหันต์ก้มลงหยิบซองเอกสารขึ้นมาเปิดช้าๆ สายตากวาดมองรูปถ่ายและข้อความด้านในเพียงแวบเดียว เส้นเลือดที่ขมับก็เต้นตุบด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด เมื่อเงยหน้าขึ้นมองมัสยาที่กำลังดึงเสื้อผ้าปกปิดร่างกายด้วยความตกใจ แววตาสีมรกตของมาเฟียหนุ่มก็ฉายประกายอันตรายที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกชีวิตให้เป็นจุล "พี่ชายตัวดีของเธอ..." คิมหันต์แค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นจนน่ากลัว "มันไม่ได้แค่เอาเธอมาขัดดอก... แต่มันขายหัวเธอให้กับศัตรูของฉัน ตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้แล้ว!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างความเร่าร้อนและดาร์กโรมานซ์บทนี้เสมอนะคะ