กลิ่นอายความหึงหวง

"คิดถึงฉันเหรอคะ... คุณคิม?" น้ำเสียงหวานหยาดเยิ้มปนเปด้วยความเย้ายوانของเรมิยา ดังแทรกผ่านความเงียบงันเข้ามาในห้องนอนหรูหรา ร่างระหงในชุดเดรสผ้าไหมสีแดงเพลิงก้าวเข้ามาอย่างไร้มารยาท ดวงตากลมโตคู่สวยกวาดมองสภาพอันยุ่งเหยิงบนเตียงกว้าง ก่อนจะมาหยุดนิ่งที่ร่างเปลือยเปล่าครึ่งท่อนของมัสยาที่ถูกบดบังไว้ใต้แผงอกกว้างของมาเฟียหนุ่ม บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที คิมหันต์ชะงักกึก กล้ามเนื้อทุกมัดบนแผ่นหลังกว้างเกร็งเครียดขึ้นมาทันที ดวงตาคมกริบที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยไฟสวาทแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดุจใบมีดโกน เขาไม่ได้ลุกขึ้นทันที แต่กลับก้มลงกระซิบชิดริมใบหูของมัสยาด้วยน้ำเสียงต่ำพร่าที่สั่นระริกด้วยโทสะ "อย่าขยับ... อยู่เฉยๆ ใต้ร่างฉัน" มัสยาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและอับอาย เธอกำผ้าปูที่นอนแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เมื่อครู่เธอกับเขากำลังจะหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้ห้วงเสน่หาอันเร่าร้อน แต่ตอนนี้... อดีตคู่หมั้นผู้เพียบพร้อมของเขากลับยืนจ้องมองความสัมพันธ์อันน่าอดทนนี้ด้วยสายตาริษยา "เรมิยา ใครอนุญาตให้เธอเข้ามา?" คิมหันต์ผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและร่องรอยข่วนจากเล็บของมัสยาปรากฏเด่นชัด เขาใช้ความสูงตระหง่านกดข่มผู้มาเยือน แววตาดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายที่ถูกรบกวนเวลากินเหยื่อ เรมิยาเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความไม่พอใจ ดวงตาคู่คมฉายแววตัดพ้อแต่ก็ซ่อนความกระหายใคร่รู้ไว้ไม่มิด เธอก้าวเข้าไปใกล้เตียงนอนมากขึ้น ปรายตามองมัสยาที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน "เรมแค่มารับของๆ เรมคืนค่ะ คุณคิมหายหน้าไปจากคฤหาสน์หลายวัน แถมยังมาขลุกอยู่กับผู้หญิงขายตัว... เอ๊ย ผู้หญิงขัดดอกคนนี้เนี่ยนะคะ? น่าเสียดายที่รสนิยมของคุณคิมตกต่ำลงทุกวัน" คำว่า 'ผู้หญิงขัดดอก' กรีดแทงลงกลางใจของมัสยาจนเจ็บแปลบ เธอกัดริมฝีปากจนได้กลิ่นคาวเลือด พยายามจะดันตัวเองลุกขึ้นเพื่อสวมใส่เสื้อผ้าและหนีออกไปจากนรกขุมนี้ แต่ทว่า... พรึบ! มือหนาราวกับคีมเหล็กของคิมหันต์คว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวเล็กของเธอไว้เสียก่อน แรงบีบนั้นหนักหน่วงจนกระดูกแทบร้าว แต่แววตาที่เขามองเธอกลับไม่ได้เย็นชาเหมือนตอนที่หันไปมองเรมิยา มันคือประกายไฟสีเพลิงที่ลุกโชนไปด้วยความหึงหวงและโทสะที่ไร้การควบคุม "ฉันบอกให้เธออยู่เฉยๆ ไง มัสยา!" เขากดเสียงต่ำลอดไรฟัน ตวัดสายตากลับไปหาเรมิยาด้วยความเกรี้ยวกราดที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "ออกจากห้องของฉันไปซะ! ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนแล้วสั่งให้คนลากเธอโยนออกนอกคฤหาสน์!" เรมิยาผงะไปเล็กน้อยเมื่อเจอสายตาดุดันและน้ำเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่าของชายหนุ่ม เธอไม่เคยเห็นคิมหันต์เกรี้ยวกราดใส่เธอถึงเพียงนี้มาก่อน ยิ่งเห็นเขายืนบังมัสยาไว้ราวกับจงอางหวงไข่ ความริษยาและแค้นเคืองก็ยิ่งแผดเผาอกอิ่มจนเธอต้องจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเอง "คุณคิมไล่เรมเพราะผู้หญิงไร้ค่าคนนี้เนี่ยนะคะ? ผู้หญิงที่พี่ชายเอามาเร่ขายใช้หนี้เนี่ยนะ ที่ทำให้คุณคิมหลงหัวปักหัวปำถึงขนาดไล่เรมตะเพิด!" เรมิยาแผדเสียงแหลมด้วยความเหลืออด ก้าวเท้าพรวดพราดเข้ามาใกล้เตียงนอนหมายจะกระชากผ้าห่มที่คลุมกายมัสยาออก แต่มีหรือที่พยัคฆ์ร้ายจะยอมให้ใครมาล้ำเส้น! คว้าหมับ! คิมหันต์พุ่งตัวเข้ามาขวางไว้ รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด มือหนาบีบเข้าที่ต้นแขนของเรมิยาอย่างแรงจนหญิงสาวกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แรงบีบนั้นไม่มีความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น แววตาของเขาเหี้ยมเกรียมจนเรมิยาหน้าซีดเผือด "จำใส่สมองของเธอเอาไว้ เรมิยา..." น้ำเสียงของเขาแหบพร่า ทว่าทรงอำนาจและเยือกเย็นจนน่ากลัว "ผู้หญิงคนนี้เป็นของฉัน ต่อให้เธอจะเป็นแค่ผู้หญิงขัดดอกตามที่เธอพูด แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว! ไสหัวออกไปจากห้องของฉันเดี๋ยวนี้!" เรมิยาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเจ็บใจและอับอาย เธอมองหน้าคิมหันต์สลับกับมัสยาที่มองมาด้วยแววตาสับสน ก่อนจะสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมแล้ววิ่งหนีออกจากห้องไปพร้อมกับเสียงปิดประตูดังสนั่นหวั่นไหว ปัง! ความเงียบงันกลับคืนสู่ห้องนอนอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศกลับอึดอัดและร้อนระอุยิ่งกว่าเดิม ลมหายใจหอบกระชั้นของคิมหันต์สะท้อนความกรุ่นโกรธที่ยังไม่มอดดับ เขากลับหันมาหาร่างบางที่นั่งตัวสั่นอยู่บนเตียง ดวงตาคมกริบจ้องมองเธอเขม็ง ราวกับต้องการจะกลืนกินเธอลดลงไปทั้งตัวเพื่อล้างภาพความอัปยศเมื่อครู่ "ปล่อยฉันค่ะ..." มัสยาเอ่ยเสียงสั่น พยายามดึงแขนตัวเองออกจากอุ้งมือหนา "ในเมื่อคุณ... มีคู่หมั้นมารออยู่แล้ว จะมาสนใจฉันทำไมอีก ปล่อยฉันกลับห้องไปเถอะค่ะ" คำพูดตัดพ้อและท่าทีผลักไสของเธอยิ่งเติมเชื้อเพลิงลงในกองเพลิงโทสะ คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและดิบเถื่อนจนมัสยาต้องผวาถอยหลังหนีจนแผ่นหลังชนกับหัวเตียง "หึ... คิดจะหนีฉันไปหาใครอีก?" ร่างหนาก้าวเข้าประชิด ทาบทับลงมาคร่อมร่างเธอไว้อีกครั้งด้วยความรวดเร็ว กลิ่นกายบุรุษผสมกลิ่นอายความดุดันโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง จนมัสยาแทบไม่มีอากาศหายใจ "ปล่อยนะ... อื้อ!" ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงมาปิดปากอิ่มทันทีอย่างไร้ความปรานี เป็นจูบที่ดุดัน รุนแรง และเต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวไม่ยอมรับ มัสยาพยายามทุบตีแผงอกกว้างเพื่อประท้วง แต่เรียวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงอารมณ์ของมาเฟียหนุ่มได้ เขาขบเม้มริมฝีปากเธอก่อนจะสอดแทรกเรียวลิ้นร้อนร้ำเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนลงมาบีบเค้นเอวบางและสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าบางเบา ปลุกเร้าไฟสวาทที่เพิ่งมอดลงให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่อย่างรุนแรง คิมหันต์ถอนริมฝีปากออกมาชั่วครู่ ปล่อยให้หญิงสาวได้หอบหายใจโกกอากาศเข้าปอด ขณะที่ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววตัดพ้อและเย้ายวนในเวลาเดียวกัน นิ้วแกร่งเกลี่ยไล้ริมฝีปากบวมเจ่อของเธออย่างเบามือขึ้นอย่างหลงใหล "จำเอาไว้ มัสยา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน "เธอเป็นของฉัน... ตัวและหัวใจของเธอไม่มีสิทธิ์มองใครอื่น แม้แต่จะคิดหนี ฉันก็ไม่ยอม!" มัสยาหัวใจเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ร่างกายสั่นเทาด้วยแรงปรารถนาและอารมณ์ที่เขากำลังปั่นป่วน เธอหลับตาลงรับสัมผัสร้อนแรงที่เขากำลังปรนเปรอให้ ท่ามกลางห้วงเสน่หาที่ลึกซึ้งและยากจะถอนตัว ทว่า... ในวินาทีที่คิมหันต์กำลังจะก้มลงประทับรอยจูบอันเร่าร้อนลงบนซอกคอขาวผ่องอีกครั้ง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงรายงานของบอดี้ว่านมือขวาที่ดังทะลุเข้ามาด้วยความร้อนรน "นายครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ภาคิน พี่ชายของคุณมัสยา แอบลักลอบเข้ามาในเขตคาสิโน และตอนนี้กำลังถูกคนของเราจับตัวไว้ได้ครับ!" คิมหันต์ชะงักกึกทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมถึงขีดสุด ส่วนมัสยาเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อได้ยินชื่อพี่ชายตัวปัญหาของตนเอง! กุหลาบอาบแสงจันทร์ ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ