รอยยิ้มของซาตาน

เสียงปืนนัดสุดท้ายที่ดังสะท้อนมาจากโซน C ของคลังสินค้า ไม่ได้ทำให้ร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่เบื้องหน้าโต๊ะทำงานกระจกใสสั่นสะเทือนแม้แต่น้อย คิมหันต์หมุนแก้วบรั่นดีในมือช้าๆ นัยน์ตาสีสนิมดุดันราวกับพยัคฆ์ร้ายจ้องมองภาพเหตุการณ์ผ่านจอมอนิเตอร์วงจรปิดด้วยความนิ่งสนิท ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับเหยียดขึ้นอย่างเยือกเย็นและน่ากลัวจนแทบหยุดหายใจ "นายครับ... ลูกน้องของเราควบคุมสถานการณ์ไว้ได้หมดแล้วครับ ภาคินมันพาคนมาแค่สิบกว่าคน ตอนนี้ถูกจับตัวไว้ได้ทั้งหมดแล้ว" เสียงรายงานจากบอดี้ガードมือขวาละล่ำละลักดังขึ้น แต่คิมหันต์ไม่ได้สนใจไยดีแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของเจ้าพ่อหนุ่มตวัดกลับมามองร่างบางของหญิงสาวที่นั่งตัวสั่นอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม มัสยาหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก มือเรียวทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่อขาวโพลน หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อได้ยินชื่อพี่ชายแท้ๆ ของตัวเอง ภาคิน... ผู้ชายที่สร้างแต่หายนะและกำลังนำความตายมาสู่ครอบครัวอีกครั้ง "พี่ชายเธอช่างขยันหาเรื่องใส่ตัวเสียจริง มัสยา" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเยียบเย็น ร่างสูงก้าวเท้าเข้ามาใกล้โซฟาช้าๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ "เขากล้าบุกรุกเข้ามาในอาณาจักรของฉัน เพื่อขโมยของ... เธอคิดว่าฉันควรจะจัดการกับคนทรยศคนนี้ยังไงดีล่ะ หืม?" "อย่าทำอะไรเขาเลยนะคะ... คิมหันต์!" มัสยาลุกพรวดขึ้นเผชิญหน้า น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เธอยกมือขึ้นยันแผงอกกว้างของเขาไว้เมื่ออีกฝ่ายก้าวเข้ามาประชิดตัว ร่างกายของเธอบอบบางจนแทบจะจมหายไปในอ้อมแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและพลังอำนาจนั้น "ฉันขอร้อง... ปล่อยเขาไปเถอะ ฉันยอมคุณทุกอย่างแล้วนี่!" คิมหันต์แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนาเอื้อมไปคว้าคางมนของเธอขึ้นบังคับให้สบตา นิ้วโป้งหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่สั่นระริกอย่างถือวิสาสะ "ยอมฉันทุกอย่างงั้นเหรอ?" ดวงตาคมปลาบกวาดมองสำรวจเรือนร่างอรชรที่สั่นเทาด้วยแรงอารมณ์ ความโกรธเกรี้ยวที่เคยมีต่อภาคินเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยไฟปรารถนาอันดิบเถื่อนที่กำลังลุกโชนขึ้นมาในอก "ปากเธอบอกว่ายอม... แต่ใจเธอคอยแต่จะปกป้องไอ้พี่ชายสารเลวคนนั้น มัสยา เธอคิดว่าฉันโง่หรือไง?" "ฉันไม่ได้..." คำปฏิเสธถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อริมฝีปากหนาร้อนระอุโน้มลงมาประทับจูบปิดกลีบปากของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน แต่เป็นการลงทัณฑ์อันดุดันและเร่าร้อน คิมหันต์บดขยี้เรียวปากเธอบนความตื่นตระหนก ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ มือข้างหนึ่งโอบรวบเอวคิ้วคอดเข้ามาแนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่าง ขณะที่มืออีกข้างสอดเข้าใต้เส้นผมสลวย บังคับองคาพยพของเธอให้รับรสจูบอันป่าเถื่อนที่สูบฉีดวิญญาณออกจากร่าง มัสยาครางอือในลำคอ สมองขาวโพลน ร่างกายที่เคยขัดขืนอ่อนปวกเปียกยามเมื่อสัมผัสร้อนแรงของเขาแผดเผาผิวเนื้อ ความโกรธ ความกลัว และความเกลียดชัง ถูกหลอมรวมจนกลายเป็นความวาบหวามที่เธอไม่อาจปฏิเสธ มือเรียวที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เมื่อถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง คิมหันต์จ้องมองใบหน้าหวานที่แดงก่ำและหอบสะั่นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความแค้นเคืองเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงประกายไฟแห่งความเสน่หาอันลุ่มลึกและครอบครอง เขาไม่ได้มองเธอเป็นแค่ตัวประกันหรือเครื่องมือแก้แค้นอีกต่อไปแล้ว... ร่างบางตรงหน้าคือสิ่งเสพติดที่เขากำลังพ่ายแพ้ "จำใส่หัวเอาไว้ มัสยา..." กระซิบพร่าชิดริมหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอระหงจนเธอน้ำตาคลอ "พี่ชายเธอรอดตาย... แต่แลกกับการที่เธอจะต้องชดใช้ให้ฉันทั้งคืนนี้" ไม่รอให้เธอได้ทันปฏิเสธ ร่างสูงก็ช้อนอุ้มร่างบางขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว มัสยาหวีดร้องเบาๆ ด้วยความตกใจ ซบหน้าลงกับแผงอกกว้างขณะที่ถูกพาเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องพักส่วนตัวด้านในที่ไร้ทางหนี ประตูห้องถูกปิดล็อกลงด้วยความหนักแน่น พร้อมๆ กับไฟปรารถนาที่กำลังจะแผดเผาทุกกฎเกณฑ์ให้มอดไหม้ คิมหันต์วางเธอลົງบนเตียงนอนนุ่มกว้างอย่างทะนุถนอมผสมผสานกับความดิบเถื่อน ร่างหนาทาบทับลงมา กักขังเธอไว้ใต้ร่างด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง ดวงตาคมปลาบจับจ้องเรือนร่างใต้ร่มผ้าด้วยความกระหายหิว "มองฉันสิ... มัสยา" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ขณะที่มือหนาเริ่มปลดกระดุมเสื้อของเธอออกทีละเม็ดอย่างช้าๆ เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว "จากนี้ไป... เธอจะไม่มีวันได้หนีไปไหนจากเงื้อมมือของซาตานคนนี้อีกแล้ว" ริมฝีปากร้อนประทับจูบลงบนลาดไหล่เนียน ไล้ลงมายังซอกคอหอมกรุ่นที่เธอพยายามเบี่ยงหนีแต่มันไร้ผล ความวาบหวามแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายเมื่อสัมผัสจากมือและริมฝีปากของเขาปลุกเร้าทุกอณูความรู้สึก มัสยาหลับตาลงรับความหวามไหวที่เขาหยิบยื่นให้ พร้อมกับหัวใจที่เต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ยอมจำนนต่อพันธนาการแห่งสวาทที่เขาขีดเส้นเอาไว้ด้วยความเต็มใจและไร้ทางหลีกหนี ทว่า... ในวินาทีที่สติสัมปชัญญะของเธอกำลังจะหลุดลอยไปกับห้วงเสน่หา เสียงทุบประตูด้านนอกห้องพักส่วนตัวก็ดังขึ้นอย่างเร่งรีบ พร้อมกับเสียงตะโกนกระหืดกระหอบของบอดี้การ์ดที่พังทลายบรรยากาศอันเร่าร้อนลงในพริบตา "นายครับ! แย่แล้วครับ... คุณเรมิยา... คุณเรมิยาเธอบุกเข้ามาในคาสิโน และตอนนี้เธอกำลังเดินตรงมาที่ห้องพักส่วนตัวของคุณคิมแล้วครับ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับแรงปรารถนาอันดุเดือดนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!