ขอโทษทีครับ พอดีผมเป็นเจ้าของตึกที่คุณกำลังจะไล่ผมออก•ตอนที่ 3

รถหรูคันใหม่กับความเงิบของอดีตแฟน

ผลงานโดย ฮาไม่จำกัด
เสียงกรีดร้องของยางรถยนต์ราคาแพงที่เสียดสีกับพื้นผิวแอสฟัลต์ดังสนั่นหวั่นไหว ลานจอดรถวีไอพีหน้าห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองในช่วงเวลาเร่งด่วนกลายเป็นเวทีประลองสายตาโดยปริยาย ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวลงมาจากรถซูเปอร์คาร์สัญชาติอิตาลีสีแดงเพลิงคันงาม เครื่องยนต์ V12 คำรามทุ้มต่ำราวกับพยัคฆ์ร้ายที่กำลังแยกเขี้ยวใส่ฝูงชนที่ยืนออด้วยความตื่นตะลึง "นั่น... รถของใครวะ? คันละไม่ต่ำกว่าสามสิบล้านแน่ๆ!" เสียงซุบซิบดังขึ้นระงม เมฆาที่เพิ่งก้าวลงมาจากรถซีดานหรูราคาแปดหลักของตัวเองถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่า รัศมีและความสนใจทั้งหมดถูกแย่งชิงไปในเสี้ยววินาที ยิ่งไปกว่านั้น ร่างที่ก้าวออกมาจากรถคันหรูนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือศิลา ชายหนุ่มที่เขาเพิ่งประกาศกร้าวว่าจะเขี่ยให้พ้นทางเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน รินรดาที่ยืนเคียงข้างศิลาในชุดเดรสเรียบหรูแต่นั่งสะกดสายตาผู้คน เธอยกมือขึ้นจัดปกเสื้อให้ชายหนุ่มอย่างเบามือ สายตาคู่นั้นทอดมองเขาด้วยความรักและความภูมิใจอย่างปิดไม่มิด "คุณดูดีมากเลยครับ... เอ่อ หมายถึง ชุดนี้กับรถคันนี้เข้ากันมากเลยค่ะ" เธอเกือบหลุดคำลงท้ายแบบเดิม แต่สายตาที่ศิลาส่งยิ้มให้อย่างอ่อนโยนทำให้เธอต้องรีบปรับน้ำเสียงในใจ "ขอบคุณครับริน... สำหรับกำลังใจที่ไม่เคยทิ้งผมไปไหน" ศิลาเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าสายตาคมกริบกลับหันไปมองกลุ่มคนที่กำลังเดินตรงเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เมฆากัดฟันกรอด สันกรามปูดโปนด้วยความเคียดแค้น เขากวาดสายตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าของศิลา เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่ไม่อาจประเมินราคา นาฬิกาข้อมือเรือนทองคำขาวที่สะท้อนแสงแดดจนแสบตา และกุญแจรถซูเปอร์คาร์ที่ถูกคีบไว้ด้วยปลายนิ้วอย่างไม่ใส่ใจ ภาพของอดีตพนักงานไอทีไส้แห้งที่เขาเคยเหยียบย่ำได้มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงชายหนุ่มผู้กุมอำนาจและความมั่งคั่งที่พร้อมจะบดขยี้เขาให้แหลکคราบ "ไง... ศิลา นายไปเอาเงินที่ไหนมาซื้อรถคันนี้? อย่าบอกนะว่าไปกู้หนี้ยืมสินใครมาเพื่อหน้าตาทางสังคม!" เมฆาพยายามเค้นเสียงเยาะเย้ยเพื่อกู้หน้าต่อหน้าผู้คนและพนักงานรักษาความปลอดภัยที่เริ่มล้อมวงเข้ามาดูเหตุการณ์ ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยอำนาจทำให้เมฆาถึงกับผะเผดถอยหลังไปครึ่งก้าว ชายหนุ่มก้าวเข้าไปใกล้คู่ปรับช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงแค่ก้าวเดียว จนเมฆารับรู้ได้ถึงแรงกดดันอันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวของศิลา "กู้เหรอครับ เมฆา?" ศิลาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มุมปากช่างเย็นเยียบ "สำหรับคุณ การจะได้อะไรมาสักอย่างคงต้องใช้วิธีสกปรกและการกู้ยืมสินเชื่อดอกเบี้ยโหด... แต่สำหรับผม แค่ปลายนิ้วกวาดตาดูบัญชีทรัพย์สินเล่นๆ ตึกที่คุณยืนเหยียบอยู่ตอนนี้ รวมถึงห้างสรรพสินค้าที่คุณกำลังจะเดินเข้าไปช้อปปิ้ง มันก็โอนเข้ามาเป็นชื่อของผมเรียบร้อยแล้วล่ะครับ" ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะเยาะของพนักงานต้อนรับบางคนจะหลุดออกมาเบาๆ เมฆาหน้าซีดเผือด สลับกับแดงก่ำด้วยความโกรธจัด "โกหก! แกมันก็แค่ไอ้กระจอก! ตึกนั่นเป็นของตระกูลมหาเศรษฐีตระกูลใหญ่ต่างหาก แกไม่มีทางเป็นเจ้าของหรอก!" ศิลาไม่ตอบคำโต้เถียงไร้สารៈนั้น เขายกข้อมือซ้ายขึ้นช้าๆ กดปุ่มสมาร์ทโฟนเพียงครั้งเดียว ประตูห้องโดยสารของซูเปอร์คาร์คันงามก็เปิดยกขึ้นอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบ *"การทำธุรกรรมของคุณศิลา วงเงินไม่จำกัด (Black Obsidian Tier) ได้รับการยืนยันแล้วครับ..."* รินรดากลั้นหายใจ เธอเหลือบมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจของศิลา หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่เคยถูกเหยียดหยามมาตลอดหลายเดือนถูกชำระล้างจนหมดสิ้นด้วยการกระทำอันเด็ดขาดของชายหนุ่มข้างกาย ศิลาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเมฆาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นไม่มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่ มีเพียงความว่างเปล่าที่น่ากลัวราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง "ถ้าคุณยังไม่อยากหมดตัวและโดนไล่ออกจากเก้าอี้กรรมการบริหารในอีกสามนาทีข้างหน้า..." ศิลาโน้มตัวเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงแค่สองคน ทว่ากลับก้อง ังในโสตประสาทของเมฆา "คุกเข่าลงแล้วขอโทษรินซะ... แล้วผมจะพิจารณาไว้ชีวิตธุรกิจครอบครัวของคุณ" เมฆาสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ขาสجทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวน สายตานับร้อยคู่ที่รายล้อมอยู่รอบตัวกำลังจดจ้องมาที่เขา รอคอยดูจุดจบของคนที่เคยหยלหมิ่นผู้อื่น ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเมฆาก็แผדเสียงแหลมสูงขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ของประธานกรรมการใหญ่ ซึ่งก็คือพ่อแท้ๆ ของเขาเอง เมฆาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือโทรศัพท์สั่นเทาจนแทบจะถือไม่อยู่ ขณะที่ศิลายืนกอดอกรอคอยคำตอบด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาที่สุดในชีวิตของเขา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับความสะใจในบทนี้ด้วยนะครับ
สารจากนักเขียน (ฮาไม่จำกัด)
ดูโปรไฟล์ →

"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ขอโทษทีครับ พอดีผมเป็นเจ้าของตึกที่คุณกำลังจะไล่ผมออก นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"

ความคิดเห็น (0)

ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์

ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้

เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!

บ่มเพาะไข่ไดโนเสาร์60%