รูดบัตรดำให้แม่ยายดู

"ห้าหมื่นบาท! แกเอาปัญญาที่ไหนมาจ่าย! อย่ามาทำเป็นโอ้อวดไอ้คนกระจอก!" เสียงแหลมสูงของ ‘คุณนายปราณี’ แม่ยายตัวดีของศิลาดังลั่นไปทั่วห้องรับแขกของหอพักเก่าคร่ำคร่า มือที่สวมแหวนทองวงโตชี้หน้าศิลาอย่างไม่ไว้หน้า ในขณะที่รินรดายืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ กัดริมฝีปากจนห้อเลือด เธอพยายามดึงแขนแม่ให้หยุด แต่กลับถูกสะบัดออกอย่างแรง ศิลายืนนิ่งสงบ แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวไปกับความกักขฬะตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย ในสมองของเขามีเพียงตัวเลขและสถานะทางการเงินที่เพิ่งอัปเดตผ่านระบบลึกลับที่เพิ่งผูกติดกับชีวิตเขาเมื่อคืนนี้ "คุณแม่ครับ... เรื่องที่ผมค้างค่าเช่าห้องห้าหมื่นบาท มันเป็นเรื่องระหว่างผมกับเจ้าของตึก ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณแม่เลยนะครับ" ศิลาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยความเย็นชาที่ทำเอาคุณนายปราณีชะงักไปครู่หนึ่ง "ธุระไม่เกี่ยวรึ! ลูกสาวฉันต้องมาลำบากเพราะแก! ถ้าไม่มีปัญญาจ่ายวันนี้ ก็เก็บเสื้อผ้าไสหัวไปซะ! ริน... แกจะเอาผัวกระจอกแบบนี้ไปทำไม หอบผ้าหอบผ่อนกลับบ้านกับแม่เดี๋ยวนี้!" รินรดาน้ำตาคลอเบ้า เธอเงยหน้ามองศิลาด้วยความรู้สึกผิด "พี่ศิลา... เรา... เราย้ายเถอะค่ะ รินไม่อยากให้พี่ต้องโดนดูถูกแบบนี้อีกแล้ว" ศิลาหันไปมองรินรดา รอยยิ้มบางๆ ที่ดูอ่อนโยนปรากฏบนใบหน้าเขา เขาวางมือบนไหล่ของเธออย่างมั่นคง "รินครับ... เชื่อใจพี่นะครับ วันนี้เราจะไม่ย้ายไปไหนทั้งนั้น เพราะตึกนี้... ต่อไปนี้ผมจะเป็นคนดูแลเอง" "บ้า! ประสาท! แกเพ้อเจ้ออะไร!" คุณนายปราณีหัวเราะร่วนเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต "แกคิดว่าแกเป็นใคร? เจ้าของตึกนี้เป็นมหาเศรษฐีที่เพิ่งซื้อโครงการนี้ไปเมื่อเช้า แล้วแก... ไอ้พนักงานตกงานอย่างแกเนี่ยนะ?" ศิลาไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจา เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเปิดแอปพลิเคชันจัดการทรัพย์สินของตึกที่เขาเพิ่งได้รับสิทธิ์การครอบครองมาหมาดๆ ไม่กี่นาทีต่อมา เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกลุ่มคนในชุดสูทสีดำก็ดังขึ้นที่หน้าห้อง 'ตึก ตึก ตึก' ชายวัยกลางคนในชุดสูทภูมิฐานเดินนำเข้ามา เขามองไปรอบห้องที่ดูโทรมๆ ก่อนจะโค้งคำนับศิลาอย่างนอบน้อมจนคุณนายปราณีหน้าซีดเผือด "ท่านประธานศิลาครับ... ผมนำสัญญาและเอกสารสิทธิ์การบริหารตึกมาให้ท่านตรวจสอบตามที่สั่งครับ" ศิลาหยิบเอกสารขึ้นมาอ่านผ่านๆ ก่อนจะหันไปหาคุณนายปราณีที่ยืนแข็งเป็นหิน "คุณแม่ครับ เมื่อกี้คุณแม่บอกว่าอยากให้ผมจ่ายค่าเช่าห้าหมื่นบาทเพื่อจะได้อยู่ที่นี่ต่อใช่ไหมครับ?" เขาหยิบ ‘บัตรเครดิตสีดำสนิท’ ที่มีลวดลายเป็นเอกลักษณ์เฉพาะออกมาจากกระเป๋า บัตรใบนี้ไม่ใช่แค่บัตรธรรมดา แต่มันคือบัตรที่ไร้ขีดจำกัดวงเงิน และมีเพียงไม่กี่คนในโลกเท่านั้นที่ครอบครองได้ ศิลาเดินไปที่โต๊ะทำงานของเจ้าของตึก (ที่เจ้าหน้าที่เตรียมมาติดตั้งให้ชั่วคราว) เขารูดบัตรผ่านเครื่องรูดแบบไร้สาย ท่ามกลางสายตาอึ้งตะลึงของแม่ยายที่ปากอ้าค้างจนกรามแทบหลุด 'ติ๊ด! รายการอนุมัติ: ยอดชำระค่าเช่าและค่าปรับรวม 50,000 บาท เรียบร้อยแล้ว' เสียงจากเครื่องรูดบัตรดังชัดเจนกังวานไปทั่วห้อง คุณนายปราณีเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า มือไม้ของนางสั่นเทาด้วยความตกใจและคาดไม่ถึง "ระ... รูดผ่าน? มันเป็นไปไม่ได้! แกเอาเงินมาจากไหน!" ศิลาขยับเนกไทเล็กน้อย สายตาเขามองตรงไปยังคุณนายปราณีด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีใครกล้าสบตา "เงินของผมครับคุณแม่ และตอนนี้ในฐานะที่ผมเป็นเจ้าของตึกคนใหม่... ผมขอแจ้งให้ทราบว่า ผมจะเพิ่มค่าเช่าในห้องที่ติดกับห้องผม... ซึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องที่พวกชอบเอาเรื่องชาวบ้านไปนินทาอยู่บ่อยๆ" เขายิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ "และดูเหมือนว่าวันนี้ ผมจะเพิ่งมีคำสั่งไล่ที่คนบางคนออกไปนะครับ" ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของเมฆาก็ดังขึ้นแทรกเข้ามา มันเป็นสายตรงจากผู้จัดการใหญ่บริษัทอสังหาฯ คู่แข่งที่เพิ่งขายตึกนี้ให้ศิลาไป เมฆาที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางโอ้อวดกลับต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นสภาพการณ์ตรงหน้า "ศิลา! แกมาทำอะไรที่นี่... แล้วไอ้พวกชุดสูทพวกนี้มันใคร!" เมฆาตวาดลั่น แต่เขายังพูดไม่ทันจบ เสียงจากปลายสายโทรศัพท์ที่เขาถืออยู่ก็ตะโกนออกมาจนคนทั้งห้องได้ยินชัดเจน "คุณเมฆาครับ! จบกันแล้ว! ตึกที่คุณถือหุ้นอยู่ถูกกว้านซื้อผ่านบัญชีลับไม่ระบุตัวตน แต่ตอนนี้เราเพิ่งรู้แล้วว่าคนซื้อคือศิลา! และเขากำลังสั่งอายัดทรัพย์สินคุณทั้งหมดในโครงการนี้!" ใบหน้าของเมฆาเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที ขณะที่ศิลาก้าวเดินตรงเข้าไปหาเมฆาพร้อมกับบัตรดำในมือ ก่อนจะฟาดมันลงบนโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวดังสนั่นหวั่นไหวอยู่เหนือหลังคาตึก เตรียมพร้อมที่จะพาศิลาไปจัดการเรื่องการโอนกรรมสิทธิ์ครั้งใหญ่ในลำดับถัดไป ศิลาเหลือบมองเมฆาด้วยสายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม "เสียใจด้วยนะเมฆา วันนี้คนที่จะต้องเก็บของออกไป... ไม่ใช่ผม แต่เป็นแก" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามความสะใจในครั้งนี้นะครับ!