กระชากหน้ากากผู้บงการ

“หุบปากของแกซะ เมฆา… ก่อนที่ความจริงจะทำให้แกไม่มีแผ่นดินจะยืน” เสียงของศิลาก้องกังวานไปทั่วโถงประชุมหรูใจกลางเมือง สายตาทุกคู่ของคณะกรรมการบริษัทนับร้อยชีวิตจับจ้องมาที่ชายหนุ่มในชุดสูทเนี้ยบกริบ ที่กำลังยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง เมฆาที่เพิ่งกล่าวจบประโยคดูหมิ่นเหยียดหยามศิลาเรื่องสถานะทางการเงิน ถึงกับชะงักกึก มือที่ถือรีโมทพรีเซนเทชั่นสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก “โอ้โห… ดูสิครับท่านผู้ชม อดีตพนักงานไอทีตกงาน พยายามจะทำตัวเป็นพระเอกหนังฮอลลีวูด?” เมฆาหัวเราะร่วน พลางหันไปทางรินรดาที่ยืนอยู่ข้างศิลา “ริน… ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าอย่าไปเสียเวลากับขยะเปียกแบบนี้ มันไม่มีปัญญาทำอะไรหรอก นอกจากเห่าไปวันๆ” รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอขยับเข้าไปใกล้ศิลามากขึ้นอีกก้าว มือบางกระชับมือหนาของเขาไว้แน่น สายตาของเธอมองตรงไปยังเมฆาด้วยความสมเพชอย่างปิดไม่มิด “คนที่ควรรีบหนีออกไปจากที่นี่ คือคนที่กำลังจะหมดตัวต่างหากค่ะ เมฆา” รินรดากล่าวเสียงเรียบ แต่ทรงพลัง ศิลาคลี่ยิ้มบางๆ เขาไม่ได้โกรธเคืองแม้แต่น้อย เขากลับรู้สึกขบขันราวกับกำลังดูละครตลกราคาถูกที่ฉากจบใกล้เข้ามาทุกที เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบสมาร์ทโฟนรุ่นสั่งทำพิเศษขึ้นมากดเพียงสองสามครั้ง ทันใดนั้น หน้าจอยักษ์กลางห้องประชุมที่ควรจะฉายแผนการยึดครองตึกของเมฆา ก็พลันดับวูบลง ก่อนจะปรากฏเป็นวิดีโอคอลล์จากห้องนิรภัยของธนาคารชั้นนำของโลก “เมฆาครับ… คุณเคยสงสัยไหมว่าทำไมธนาคารถึงอนุมัติเงินกู้ก้อนสุดท้ายให้คุณช้าจัง?” ศิลาเอ่ยถามพลางเดินก้าวเข้าไปหาเมฆาช้าๆ ราวกับพยัคฆ์ที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม “แก… แกทำอะไร!” เมฆาหน้าถอดสี รีบกดรีโมทเพื่อกู้หน้าจอคืน แต่ทุกอย่างกลับกลายเป็นสีดำสนิท ก่อนจะมีเอกสารบัญชีลับๆ จำนวนมหาศาลปรากฏขึ้นบนจอแทนที่ มันคือหลักฐานการยักยอกเงินบริษัท การใช้ชื่อบริษัทค้ำประกันหนี้นอกระบบ และการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐที่ศิลารวบรวมไว้ทั้งหมด “ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ” ศิลาหยุดเดินตรงหน้าเมฆา ก้มลงกระซิบข้างหูอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงสุภาพทว่าเย็นยะเยือก “ผมแค่ 'ซื้อ' หนี้สินทั้งหมดที่คุณก่อเอาไว้… ตอนนี้ ในฐานะเจ้าของหนี้รายใหญ่ที่สุด ผมขอสั่งให้คุณคุกเข่าลง แล้วกราบขอโทษทุกคนในที่นี้ที่แกเอาชื่อเสียงของตึกนี้ไปปู้ยี่ปู้ยำ” “แกไม่มีสิทธิ์! ตึกนี้เป็นของตระกูลฉัน!” เมฆาตวาดลั่น ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัดและหวาดกลัว “ตระกูลคุณงั้นหรือครับ?” ศิลาแค่นหัวเราะ ก่อนจะหยิบเอกสารสิทธิ์ครอบครองฉบับจริงที่มีตราประทับสีทองอร่ามขึ้นมาโชว์กลางอากาศ “ดูให้ชัดๆ นะครับ ว่าชื่อบนโฉนดผืนนี้ คือชื่อของใคร… และถ้าสายตาคุณยังปกติอยู่ คุณน่าจะเห็นว่าผมเพิ่งเซ็นเอกสารไล่คุณออกเมื่อห้านาทีที่ผ่านมานี้เอง” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุม เมฆาเข่าอ่อนทรุดลงกับพื้นทันทีราวกับคนถูกถอดวิญญาณ รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบของคณะกรรมการที่เริ่มหันมาจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์ตัวการใหญ่ที่พวกเขามั่นใจมาตลอดว่าคือ 'ผู้บงการ' ศิลาหันไปหารินรดา เขาส่งยิ้มอบอุ่นที่ทำเอาหญิงสาวหัวใจเต้นผิดจังหวะ “จบเรื่องพวกนี้สักทีนะครับที่รัก... ต่อไปนี้ เราไปหาอะไรอร่อยๆ ทานกันดีกว่า ผมมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณเยอะเลย” ขณะที่ศิลาและรินรดากำลังจะเดินออกจากห้องประชุม ทันใดนั้น เสียงปรบมือที่ดังมาจากมุมมืดของห้องโถงก็ดึงดูดความสนใจของทุกคน ประตูไม้บานยักษ์ค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกเผยให้เห็นชายวัยกลางคนในชุดสูททหารเต็มยศ ที่ดูเหมือนจะไม่ได้มาเพื่อร่วมงานประชุมธรรมดา “เก่งมาก… คุณศิลา” ชายผู้นั้นกล่าวพลางก้าวเข้ามา “แต่คุณลืมไปหรือเปล่า ว่าสิ่งที่เมฆาทำ มันเป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็ง ส่วนของจริงที่อยู่ใต้น้ำน่ะ… กำลังจะพาคุณไปลงนรกในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้แล้ว” เสียงเฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มอยู่เหนือหลังคาตึกเริ่มสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งอาคาร ศิลาหยุดเดินทันที เขาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้มาใหม่ ในขณะที่รินรดาคว้าแขนเขาไว้แน่นด้วยความกังวล “คุณเป็นใคร” ศิลาถามเสียงนิ่ง แม้ในใจจะเริ่มตระหนักได้ว่าศัตรูที่แท้จริงที่เขาตามหามาตลอด ได้ปรากฏตัวออกมาเสียที ชายคนนั้นยิ้มกว้างเผยให้เห็นฟันสีเงินแวววาว “คนที่คุณควรจะรู้จัก ตั้งแต่ตอนที่คุณเริ่มคิดจะขวางทางธุรกิจของพวกเรายังไงล่ะครับ” พร้อมกับสิ้นเสียงนั้น ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องประชุมก็แตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ จากแรงอัดอากาศบางอย่างที่ไม่มีใครคาดคิดมาก่อน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนที่ 23 นี้ด้วยความตื่นเต้นนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!