ประกาศไล่ต้อนพวกปากดี

แรงลมมหาศาลจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นแบล็กฮอกAeroX พัดกระโชกจนเอกสารบนโต๊ะประชุมหรูหราของบริษัท 'ไพรม์ คอร์ปอเรชั่น' ปลิวว่อนกระจายกลางอากาศ เสียงเครื่องยนต์คำรามก้องสะเทือนไปถึงกระจกกันกระสุนหนาเตอะ รินรดาถึงกับต้องยกมือขึ้นปัดป้องเศษกระดาษที่ลอยเคว้งคว้าง ขณะที่เมฆาและเหล่าคณะกรรมการบริษัทต่างหน้าตาตื่นตระหนกด้วยความตกใจสุดขีด ชายในชุดเครื่องแบบทหารยศนายพลอากาศเอกก้าวลงมาจากบันไดเชือกอย่างสง่างาม รองเท้าคอมแบตหนังขัดมันวาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าต่างกระจกใสบานยักษ์ที่ถูกเปิดออก ก่อนที่เขาจะทำความเคารพอย่างแข็งขันต่อชายหนุ่มที่ยืนสงบนิ่งอยู่กลางห้อง "ท่านประธานศิลาครับ! กองกำลังรักษาความปลอดภัยทางอากาศและหน่วยสนับสนุนพิเศษ พร้อมปฏิบัติตามคำสั่งของท่านแล้วครับ!" เสียงประกาศก้องกังวานนั้นทำเอาบรรยากาศในห้องประชุมอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เมฆาที่เมื่อครู่ยังลอยหน้าลอยตาด่าทอศิลาด้วยถ้อยคำดูถูกเหยียดหยาม ตอนนี้ใบหน้ากลับซีดเผือดราวกับกระดาษ สีหน้าที่เคยหยิ่งยโสบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว ดวงตาเบิกโพงจ้องมองชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นอดีตแฟนเก่าของพนักงานต๊อกต๋อยที่เขาเพิ่งจะเซ็นไล่ออกจากตึก ศิลายกมือขึ้นปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นบนเสื้อสูทราคาแพงของตนเองอย่างใจเย็น เขากวาดสายตามองหน้าบรรดาผู้บริหารและเมฆาด้วยแววตาเรียเฉย ทว่ากลับทรงพลังและกดดันจนทุกคนแทบไม่กล้าหายใจแรง "มาได้เวลาพอดีเลยนี่ครับ" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "ผมกำลังเบื่อเสียงเห่าหอนของสุนัขบางตัวแถวนี้พอดี" เมฆากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือที่ถือแฟ้มเอกสารสั่นเทาเล็กน้อย เขาพยายามฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความกลัวแล้วหัวเราะแห้งๆ ออกมา "ทะ... ทำเป็นเล่นใหญ่ไปได้นะศิลา! แกก็แค่ไอ้หนุ่มไอทีตกงานที่คิดจะเช่าเฮลิคอปเตอร์ปลอมมาหลอกพวกเราใช่ไหมวะ? คิดว่าทำแบบนี้แล้วฉันจะกลัวรึไง!" ศิลาไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแต่หันไปพยักหน้ารับทนายความส่วนตัวที่เพิ่งเดินตามเข้ามาพร้อมกับเอกสารกองโต ทนายความวัยกลางคนก้าวออกมาข้างหน้า เปิดแฟ้มหนังสีดำสนิทด้วยท่าทีขึงขัง ก่อนจะเอ่ยวาจาประกาศิตที่ทำให้ทุกคนในห้องถึงกับเข่าทรุด "ในฐานะตัวแทนฝ่ายกฎหมายของ 'ตระกูลวรกุล' ผู้ถือหุ้นใหญ่และเจ้าของกรรมสิทธิ์ที่ดินผืนนี้ทั้งหมดแต่เพียงผู้เดียว... ผมขอแจ้งให้ทราบว่า สัญญาเช่าพื้นที่ทั้งหมดของบริษัท 'ไพรม์ คอร์ปอเรชั่น' ถูกยกเลิก ณ วินาทีนี้ครับ!" เพล้ง! แก้วกาแฟในมือของหนึ่งในคณะกรรมการร่วงหล่นแตกกระจายลงกับพื้น เมฆาหน้าถอดสี รีบก้าวเข้าไปหาทนายความทันทีด้วยท่าทีลนลาน "จะ... จะยกเลิกได้ยังไง! พวกเราทำสัญญาเช่าระยะยาวสามปีนะเว้ย! อีกอย่าง ตึกนี้มันเป็นของบริษัทอสังหาฯ ยักษ์ใหญ่ต่างหาก ไม่ใช่ของแก!" ศิลาย่างสามขุมเข้าไปหาเมฆาอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา คู่นั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเด็ดขาด มือหนาควักการ์ดสีดำสนิทขอบทองคำแท้ที่ฝังชิปพิเศษออกมาก드เล่นอย่างสบายอารมณ์ "บริษัทอสังหาฯ ที่นายว่า... ฉันเพิ่งซื้อกิจการควบรวมมันไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วนี่เองครับ เมฆา" ศิลาโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหูของคู่ปรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "และตึกที่นายยืนอยู่นี้ รวมถึงห้องประชุมหรูๆ ที่นายใช้ประกาศไล่คนอื่น... มันเป็นทรัพย์สินส่วนตัวของฉันแต่เพียงผู้เดียว" เมฆาร่างกายชาดิก สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก ความจริงอันโหดร้ายกระแทกเข้าใส่หน้าอย่างจังจนเจ็บแปลบไปหมด เขานึกถึงคำพูดถูดถูกเหยียดหยามที่เขาเคยป(ล่อยใส่ศิลา ทั้งไล่ออก ทั้งดูแคลนเรื่องเงินทอง แต่ตอนนี้... คนที่กำลังจะกลายเป็นขอทานไร้ที่ซุกหัวนอน กลับไม่ใช่ศิลา แต่เป็นตัวเขาเองและบริษัทของพรรคพวกต่างหาก! "นะ... นายโกหก! เรื่องแบบนี้มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน!" เมฆาแผดเสียงร้องออกมาอย่างคนเสียสติ เขาหันไปมองรินรดาที่ยืนอยู่เคียงข้างศิลาด้วยแววตาเวทนาและเด็ดเดี่ยว รินรดาในตอนนี้ไม่ได้ดูน่าสงสารหรือต่ำต้อยอีกต่อไป เธอยืนหยัดอย่างสง่างาม เคียงบ่าเคียงไหล่กับชายผู้กุมอำนาจสูงสุดของตึกแห่งนี้ "คุณศิลาคะ..." รินรดาเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มให้ชายหนุ่ม "เอกสารการย้ายออกของพนักงานชุดเก่า พร้อมให้จัดการหรือยังคะ?" "เรียบร้อยแล้วครับที่รัก" ศิลาหันไปตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แตกต่างจากตอนที่คุยกับเมฆาอย่างสิ้นเชิง ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองหน้าเมฆาที่ตอนนี้ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง "พวกคุณมีเวลาสามสิบนาทีในการเก็บข้าวของออกไปจากตึกของผม... ถ้าเกินจากนั้น ผมจะให้หน่วยรบพิเศษโยนพวกคุณลงไปจากชั้นดาดฟ้าเองครับ" ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องประชุม ไม่มีใครกล้าปริปากเถียงแม้แต่ครึ่งคำ ทุกสายตาจับจ้องไปยังศิลาด้วยความหวาดกลัวและยำเกรงถึงขีดสุด ความสะใจแผ่ซ่านไปทั่วหัวใจของรินรดา ขณะที่ศิลากำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องเพื่อปล่อยให้พวกปากดีรับกรรมในสิ่งที่ตัวเองก่อ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของเขาก็แผדเสียงดังขึ้น ศิลาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์ปริศนาที่ไม่ได้บันทึกไว้ แต่กลับมีรหัสผ่านความปลอดภัยระดับสูงปรากฏขึ้น เขากดรับสายโดยไม่ลังเล และเสียงปลายสายที่ดังลอดออกมาจากลำโพง ทำเอาศิลาถึงกับชะงักฝีเท้าลงทันที "ท่านประธานครับ... ระบบตรวจพบการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติจากห้องนิรภัยใต้ดินชั้นใต้ดินระดับ 3 ของตึกนี้... มีบุคคลปริศนากำลังพยายามแฮกข้อมูลลับสุดยอดของตระกูลเราครับ!" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมสะใจไปกับความเด็ดขาดของท่านประธานศิลาด้วยกันนะครับ!