ตบหน้าด้วยตัวเลขในบัญชี

"เจ็ดหลัก... หรือว่าตาฝาดวะ?" เสียงพึมพำจากลูกน้องคนสนิทของเมฆาหลุดลอดออกมาด้วยความสั่นเทา บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของตึกเอ็มไพร์ทาวเวอร์ที่เคยคลาคล่ำไปด้วยเสียงหัวเราะเยาะหยัน บัดนี้กลับเงียบสงบลงราวกับป่าช้า ทุกสายตาต่างเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอโปรเจคเตอร์ขนาดใหญ่ที่ฉายยอดตัวเลขจากแอปพลิเคชันธนาคารสีดำสนิท—บัตรเครดิตระดับ Ultra Black Card ที่มีวงเงินไร้ขีดจำกัดและมีผู้ถือครองเพียงไม่กี่คนในประเทศไทย ศิลาหุบยิ้มทันที แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความจริงจังขั้นสุด เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปรับสูทเนื้อดีที่เพิ่งสั่งตัดราคาเหยียบแสนให้เข้าที่อย่างใจเย็น ท่วงท่าของเขาในยามนี้ไม่ได้หลงเหลือเค้าโครงของชายหนุ่มไอทีตกงานผู้เนื้อตัวมอมแมมเมื่อสัปดาห์ก่อนแม้แต่น้อย รัศมีแห่งอำนาจและความเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังกางกรงเล็บตะปบทเหยื่อ เมฆาหน้าซีดเผือด ริมฝีปากที่เคยเหยียดยิ้มเยาะสั่นระริก ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก มือไม้เริ่มสั่นเทาจนต้องรีบไขว้หลังเพื่อซ่อนความหวาดกลัว เขาพยายามหัวกลบเกลื่อนความไร้สาระนี้ด้วยการแค่นเสียงหัวเราะแห้งๆ ออกมา "ฮ... ฮ่าๆๆ! แอปปลอม! พวกนายดูสิ มันคงจ้างคนเขียนแอปพลิเคชันปลอมขึ้นมาเพื่อหลอกพวกเราสินะ? คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะทำให้ฉันกลัวได้งั้นเหรอ ศิลา นายมันก็แค่ไอ้กระจอกที่วันๆ นั่งหน้าจอคอมพิวเตอร์ จะเอาปัญญาที่ไหนมามีเงินหลักร้อยล้านในบัญชี!" เมฆากรอกเสียงใส่ร้ายด้วยความร้อนรน เพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา ทว่าลูกน้องรอบข้างกลับไม่มีใครกล้าหัวเราะตาม ทุกคนต่างจ้องมองตัวเลขเก้าหลักที่แสดงผลแบบเรียลไทม์ พร้อมกับยอดเงินคงเหลือที่ถูกยืนยันผ่านระบบบล็อกเชนของธนาคารชั้นนำระดับโลก ไม่มีทางที่แอปพลิเคชันปลอมจะสามารถเชื่อมต่อกับเกตเวย์การชำระเงินระดับนี้ได้ ศิลาไม่โต้เถียง เขาเพียงแค่ก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้าไปหาเมฆาที่ถอยหลังกรูดโดยไม่รู้ตัว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง "ก๊อก... ก๊อก..." ราวกับเสียงเคาะโลงศพของนักธุรกิจหนุ่มผู้โอ้อวด "แอปปลอมอย่างนั้นเหรอครับ คุณเมฆา..." ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าเย็นเยียบเสียจนคนฟังต้องขนหัวลุก "ถ้ามันเป็นของปลอม งั้นเรามาลองทำธุรกรรมของจริงกันดูสักตั้งไหมครับ? ไหนๆ คุณก็บอกว่าตึกนี้ราคาถูกจนคุณกว้านซื้อได้ทั้งชั้น... งั้นผมขอซื้อตึกนี้ทั้งหมด ในราคาที่สูงกว่าที่คุณเสนอสามเท่า... ด้วยเงินสดในบัญชีนี้ ณ 1 นาทีนี้เลย ดีไหมครับ?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางวันแสกๆ รินรดาที่ยืนมองอยู่ด้านหลังแอบอมยิ้มอย่างภาคภูมิใจ ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างของศิลาด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและปลอดภัย ผู้ชายคนนี้ไม่เคยคุยโม้เกินจริง เขามักจะใช้การกระทำและตัวเลขในบัญชีตบหน้าพวกปากดีจนหันไปไม่ถูกเสมอ "มะ... ไม่ ican't believe it! นายไม่มีทางมีเงินขนาดนั้นหรอก!" เมฆากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากสูทแบรนด์เนมชุ่มไปด้วยความเครียด เขาหันไปตะคอกใส่ผู้จัดการฝ่ายสินเชื่อของธนาคารที่ยืนตัวสั่นอยู่มุมห้อง "เฮ้ย! เช็คซิ! เช็คเดี๋ยวนี้เลยว่ามันจริงหรือหลอก!" ผู้จัดการธนาคารหน้าซีดเป็นไก่ต้ม รีบยกแท็บเล็ตขึ้นมาตรวจสอบข้อมูลอย่างลุกลี้ลุกลน นิ้วเรียวสั่นเทาจนแทบกดหน้าจอไม่ถูก เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา ใบหน้าของผู้จัดการก็ซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เขาหันมามองศิลาด้วยสายคาราวกับกำลังมองพระเจ้าผู้กำหนดความเป็นความตาย "ก... กราบเรียนท่านประธาน... ยอดเงินในบัญชีได้รับการยืนยันจากสำนักงานใหญ่แล้วครับ... ถูกต้อง... และสถานะบัตรคือ 'Black Infinite' วงเงินสามารถเบิกถอนได้ทันทีอย่างไร้เงื่อนไขครับ!" สิ้นเสียงประกาศของผู้จัดการ ห้องประชุมทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันสนิท เมฆ่าทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนไม่สามารถพยุงร่างตัวเองไว้ได้ ความมั่นใจ ความหยิ่งทะนง และอำนาจที่เขาเคยมี พังทลายลงภายในพริบตาเดียวด้วยตัวเลขบนหน้าจอ ศิลาก้มมองเมฆาที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างสุภาพ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เชือดเฉือดหัวใจ "ทีนี้... คุณยังอยากจะไล่ผมออกจากตึกของผมเองอยู่อีกไหมครับ?" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความทางมือถือของศิลาก็สั่นขึ้นมาเบาๆ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็นข้อความจากเลขานุการส่วนตัวคนใหม่ที่ระบบเพิ่งจัดหามาให้ *“ท่านประธานครับ เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวของท่านร่อนลงจอดบนดาดฟ้าตึกเรียบร้อยแล้วครับ และตอนนี้... มีแขกคนสำคัญอีกคนกำลังเดินทางมาถึงห้องประชุมเพื่อเซ็นสัญญาโอนกรรมสิทธิ์ทั้งหมดครับ”* ศิลาอ่านข้อความนั้นจบก็เงยหน้าขึ้นสบตากับเมฆาที่กำลังหน้าซีดสั่นระริกด้วยความสิ้นหวัง ทว่าก่อนที่ใครจะได้พูดอะไร ประตูห้องประชุมบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างคุ้นเคยในชุดสูทสีขาวหรูหราที่เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชา... ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและเป็นกำลังใจให้นักเขียน "ฮาไม่จำกัด" เสมอมานะครับ!