ปาร์ตี้ไฮโซที่กลายเป็นงานศพของศักดิ์ศรี

เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นมหาเศรษฐีที่กดต่ำลงจนกระจกหน้าต่างห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหรูสั่นสะเทือน เป็นตัวทำลายบรรยากาศการเยาะเย้ยถากถางของเหล่าไฮโซกำมะลอได้อย่างราบคาบในพริบตาเดียว เมฆาชะงักแก้วไวน์ราคาแพงในมือ รอยยิ้มเหยียดหยามที่กำลังปั้นแต่งไว้บนใบหน้าแข็งค้าง ขณะที่แขกเหรื่อหลายสิบคนในงานต่างหันขวับไปมองยังลานจอดเฮลิคอปเตอร์บนดาดฟ้าที่เชื่อมต่อกับระเบียงกระจกใส รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่เบื้องหลังศิลา ปลายนิ้วของเธอยังคงสั่นเทาขณะกำชายเสื้อของชายหนุ่มแน่น ความหวาดกลัวและคำเตือนจากอดีตกำลังถาโถมเข้ามาในอก เพราะเงาร่างที่ก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ "คุณหญิงลลินา" แห่งตระกูลอภิมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของประเทศ และผู้หญิงที่ก้าวตามหลังมาติดๆ คือ "นภัสสร" อดีตคู่หมั้นสาวไฮโซผู้เคยประกาศกร้าวขอถอนหมั้นศิลาอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสามปีก่อน ในวันที่เขากลายเป็นแค่ไอทีตกงานที่ถังแตก "ฮ่าๆๆๆ ดูท่าทางวันนี้จะมีแขกวีไอพีระดับประเทศมาร่วมงานวันเกิดผมด้วยสินะครับเนี่ย!" เมฆาหัวกลบเกลื่อนความประหลาดใจด้วยเสียงดังฟังชัด เขายืดอกปรับสูทแบรนด์ดังให้เข้าที่ด้วยความมั่นใจเต็มร้อย เพราะในวงสังคมระดับสูงนี้ มีเพียงตระกูลของเขาและไม่กี่ตระกูลเท่านั้นที่มีสิทธิ์ต้อนรับคนระดับตลุกลลินา เมฆาก้าวฉับๆ เข้าไปต้อนรับที่ริมระเบียงพร้อมรอยยิ้มกว้างที่สุดในชีวิต "ยินดีต้อนรับครับท่านคุณหญิงลลินา และคุณนภัสสร! ผมเมฆาจาก..." ทว่า คุณหญิงลลินากลับกวาดสายตาผ่านหน้าเมฆาไปอย่างไม่แยแส ราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นละอองบนพื้นรองเท้า นภัสสรผู้เป็นลูกสาวก็เบือนหน้าหนีด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ตั้งแต่แรกเห็น ฝีเท้าอันทรงพลังและน่าเกรงขามของตระกูลผู้ดีเก่าก้าวตรงดิ่งผ่านกลุ่มไฮโซที่พากันหลบทางให้ด้วยความตื่นตะลึง ปลายทางของพวกเธอไม่ใช่เมฆา... แต่หยุดลงตรงหน้าชายหนุ่มชุดสูทเรียบง่ายที่ยืนไขว้มือมองวิวเมืองอยู่เงียบๆ ต่างหาก ความเงียบสงบราวกับป่าช้าเข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยงทันที เสียงเพลงบรรเลงเบาๆ ถูกกลบด้วยเสียงหัวใจของทุกคนในงานที่เต้นรัวเร่ง "ศิลา... ลูกแม่" เสียงของคุณหญิงลลินาสั่นเครือเล็กน้อยยามเอ่ยเรียกชื่อนั้น สตรีผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศลดตัวลงโค้งศีรษะให้ชายหนุ่มรุ่นลูกอย่างนอบน้อมที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ เมฆาอ้าปากค้างจนแทบหลุดจากเบ้า สมองของเขาประมวลผลไม่ทัน *ลูกแม่? แม่ของศิลาคือใครกัน? ไม่ใช่ว่ามันเป็นแค่เด็กกำพร้าตกอับที่เกาะผู้หญิงกินหรอกหรือ?!* นภัสสรกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ดวงตาของเธอมองศิลาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเสียดาย ความละอาย และความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ภาพของชายหนุ่มที่เธอเคยเหยียบย่ำและทิ้งขว้างอย่างไร้ค่าเมื่อสามปีก่อน บัดนี้กลับยืนอยู่ ณ จุดที่สูงเสียดฟ้าจนเธอเอื้อมไม่ถึง ศิลาค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับผู้เป็นแม่บุญธรรมและอดีตคู่หมั้น ใบหน้าของเขานิ่งสนิทไร้รอยยิ้ม ดวงตาคู่คมกวาดมองผู้คนที่เคยหัวเราะเยาะเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนทีละคนด้วยความเย็นชา "ผมบอกแล้วไงครับว่าอย่าเพิ่งรีบมา... ผมกำลังสนุกกับการดูละครสัตว์อยู่พอดี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กลับทรงพลังราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจของทุกคนในห้อง เมฆากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ขาทั้งสองข้างเริ่มสั่นเทาเมื่อตระหนักได้ถึงความผิดพลาดมหันต์ที่ตนเองเพิ่งก่อขึ้น ศิลาไม่ได้เป็นแค่ผู้ชายธรรมดา... แต่เขาคือทายาทตัวจริงเสียงจริงของผู้กุมอำนาจเศรษฐกิจทั้งหมดที่เขากำลังพยายามเข้าไปเลียแข้งเลียขาอยู่! รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังกว้างของศิลาที่มีออร่าของความยิ่งใหญ่แผ่ซ่านออกมาอย่างชัดเจน ความกังวลทั้งหมดมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความภาคภูมิใจที่เอ่อล้นจนขอบตาร้อนผ่าว "ศิลา... ลูกรัก แม่รู้ว่าลูกโกรธเรื่องเมื่อสามปีก่อน..." คุณหญิงลลินาเอ่ยเสียงอ่อน "พอเถอะครับคุณแม่" ศิหายยกมือขึ้นห้ามปรามด้วยท่าทีสุภาพแต่เด็ดขาด "ในเมื่อพวกเขากำลังสนุกสนานกับการต้อนรับผมในฐานะ 'แขกไร้ค่า' ผมก็ไม่อยากขัดจังหวะความสุขของพวกเขาหรอกครับ... จริงไหมครับ คุณเมฆา?" สายตาดุดั่งพญาอินทรีหันขวับมาจ้องมองเมฆาที่ตอนนี้หน้าซีดเผือดราวกับศพไร้ญาติ เมฆาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นพรมราคาแพงโดยไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ อีกต่อไป หยาดเหงื่อกาฬไหลโทรมกายจนเปียกชุ่มปกเสื้อสูท "คะ... คุณศิลาครับ... ผม... ผมไม่รู้..." เมฆาลนลานละล่ำละลักพูดไม่ออก น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบฟังไม่เป็นภาษา ศิลาโน้มตัวลงเล็กน้อย มองดูศัตรูตัวฉกาจที่เคยเหิมเกริมกำลังซบหน้าลงกับพื้นแทบเท้าของตนเอง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที "จำตึกที่คุณบอกว่าจะไล่ผมออกได้ไหมครับ?" ศิลาเอ่ยเสียงนุ่มนวล แต่เย็นเยียบจนคนฟังขนหัวลุก "ตอนนี้... ผมซื้อหุ้นทั้งหมดของโรงแรมนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว และในฐานะ 'เจ้าของใหม่' ผมคิดว่า..." ศิลาหยิบการ์ดสีดำสนิท ไร้ลวดลาย แต่เรืองแสงโลโก้ตระกูลลับเบาๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น ก่อนจะโยนมันลงไปตรงหน้าเมฆาที่กำลังตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "เชิญคุณเก็บกระเป๋าแล้วไสหัวออกไปจากตึกของผม... ภายในสามวินาทีนี้ครับ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ