เข้าสู่โหมดเอาจริงของเนโครแมนเซอร์

กลิ่นอายความตายไม่ได้หอมหวานเหมือนดอกไม้พิษ แต่มันให้ความรู้สึกคุ้นเคยราวกับบ้านหลังเก่า... แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่ซ่านออกจากร่างของเรย์ จนพื้นศิลาโบราณของห้องโถงชั้นใต้ดินสั่นสะเทือน เสียงแตกราวนับร้อยสายพาดผ่านเบื้องล่างราวกับใยแมงมุม ความร้อนระอุจากลาวาใต้พิภพที่เคยคุกรุ่นถูกกดทับด้วยความเย็นยะเยือกของมิติแห่งความตาย จนอุณหภูมิรอบกายดิ่งฮวบลงต่ำกว่าจุดเยือกแข็งในพริบตา "เรย์... พลังงานนี่มันอะไรกัน?" เซร่าถอยหลังไปสามก้าว ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือสั่นระริก เปลวเพลิงสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยลุกโชนบนคมดาบอัศวินบัดนี้หรี่แสงลงราวกับหวาดกลัวต่อบางสิ่ง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกยามมองแผ่นหลังของชายหนุ่มผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า ร่างของเรย์ไม่ได้ถูกห่อหุ่มด้วยชุดคลุมสีดำธรรมดาอีกต่อไป โครงสร้างเวทมนตร์สีครามเข้มไหลทะลักออกจากรอยแยกมิติโดยตรง ก่อตัวเป็นอาภรณ์แห่งความตาย—ลองก์โค้ตสีดำสนิทปักลวดลายอักขระโบราณที่เรืองแสงสีม่วงเข้ม ทุกครั้งที่เขาขยับตัว มิติรอบกายจะบิดเบี้ยวราวกับกระจกแตกร้าว [ระบบแจ้งเตือน: เงื่อนไขลับครบถ้วน] [กำลังดำเนินการเชื่อมต่อกับแก่นแท้แห่งยมทูต...] [คำเตือน: นี่คือการปลดล็อกร่างอวตารยมทูต 'ครั้งแรก' ผู้ใช้โปรดรักษาสติและควบคุมจิตใจให้อยู่ในความสงบ] เสียงแจ้งเตือนของระบบดังรัวอยู่ในหัวของเรย์ แต่มันไม่ได้สร้างความรำคาญใจให้เขาเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... สติปัญญาของเขากลับเฉียบคมขึ้นเป็นร้อยเท่า ความเหนื่อยล้าจากการต่อสู้อย่างยาวนานมลายหายสิ้น ถูกแทนที่ด้วยพลังงานดิบที่หมุนวนอยู่ในกระแสเลือด ทุกทัศนวิสัยเปลี่ยนเป็นสีเทาดำ เขาเห็นเส้นใยแห่งวิญญาณนับพันเส้นลอยล่องอยู่ในอากาศ เห็นจุดอ่อนของอสูรกลายพันธุ์ตรงหน้าชัดเจนราวกับมองภาพสามมิติ "ไม่ต้องกังวลไปครับ เซร่า..." เรย์เอ่ยปาก น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันทุ้มลึก กังวาน และทรงอำนาจจนสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถง "ผมยังควบคุมมันได้ดี... อย่างน้อยก็ในตอนนี้" เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ 'ราชาอสูรกลายพันธุ์' บอสประจำชั้นที่ถูกย้อมด้วยพลังความมืดขั้นสูง ร่างกายของมันใหญ่โตมหึมาคล้ายภูเขาเนื้อที่มีดวงตานับสิบคู่จ้องมองมาด้วยความกระหายเลือด มันคำรามลั่นจนเพดานถ้ำถล่มลงมาเศษหินขนาดมหึมาตกลงมาปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมด แต่ก่อนที่ก้อนหินเหล่านั้นจะกระทบพื้น เรย์ก็โบกมือเพียงครั้งเดียว *พรึบ!* กลุ่มควันสีดำสนิทพวยพุ่งขึ้นมารับก้อนหินเหล่านั้นไว้ ก่อนจะสลายพวกมันให้กลายเป็นผงธุลีในเสี้ยววินาที นี่คือพลังของ 'ร่างอวตารยมทูต'—การยืมอำนาจบางส่วนจากผู้ดูแลมหานครแห่งความตายมาใช้ในโลกมนุษย์ เรย์ก้าวเท้าเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ รองเท้าหนังกระทบพื้นศิลาเกิดเสียงก้องกังวานน่าสะพรึงกลัว ราชาอสูรกลายพันธุ์ที่เคยดุร้ายและทรงพลังกลับหยุดชะงัก มันส่งเสียงครางต่ำในลำคอด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบของมันกรีดร้องเตือนภัยว่าสิ่งมีชีวิตตรงหน้าไม่ใช่เหยื่อ แต่เป็น 'ผู้พิพากษา' ที่สามารถปลิดวิญญาณมันได้ด้วยการสะดุดลมหายใจ "เจ้า... เจ้ามนุษย์... นั่นมันกลิ่นอายอะไรกัน..." เสียงคำรามของราชาอสูรเต็มไปด้วยความสั่นเครือ "กลิ่นอายของจุดจบไงครับ" เรย์ตอบเรียบๆ สายตาคมกริบมองตรงไปยังแก่นกลางวิญญาณของศัตรู เขาไม่ได้พึ่งพาดาบหรือเวทมนตร์โจมตีแบบเดิมอีกต่อไป เรย์เพียงแค่ยกมือซ้ายขึ้นแล้วแบฝ่ามือออก ไอความเย็นยะเยือกพวยพุ่งรวมตัวกันบนฝ่ามือ ก่อเกิดเป็นเคียวแห่งความตายขนาดยักษ์ ยาวกว่าสามเมตร ใบมีดโค้งมนเปล่งประกายแสงสีเงินยวดยวงผสมผสานกับออร่าสีดำทมิฬ เซร่ามองภาพนั้นด้วยความทึ่งและความรู้สึกซับซ้อนในอก หัวใจของเธอดำดิ่งและเต้นระรัวในเวลาเดียวกัน เธอคือนักล่าอสูรผู้ใช้พลังศักดิ์สิทธิ์ แต่บัดนี้เธอกลับรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดเมื่ออยู่เบื้องหลังเงาของเนโครแมนเซอร์ผู้ใช้พลังแห่งความตาย "เรย์... ระวังด้วย พลังงานในร่างของคุณมันสูงเกินขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไปแล้วนะ!" เซร่าตะโกนเตือนด้วยความห่วงใย แม้ปากจะบอกว่าระวัง แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องแผ่นหลังนั้นไม่วางตา "ผมรู้ครับ เซร่า... และเพราะมันสูงนี่แหละครับ เราถึงต้องรีบจบเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด" เรย์พุ่งทะยานออกไป ร่างของเขาเคลื่อนที่เร็วจนทิ้งภาพติดตาไว้เบื้องหลัง ราชาอสูรพยายามพ่นลำแสงแห่งความมืดเข้าใส่ แต่เรย์กลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ราวกับเขารู้ล่วงหน้าว่ากระแสพลังงานจะพุ่งไปทางไหนก่อนที่มันจะถูกปล่อยออกมาเสียอีก *ฉับ!* เงาสີดำพาดผ่านร่างมหึมาของราชาอสูรกลายพันธุ์ เคียวในมือของเรย์ตัดผ่านเกราะอภินิหารของมันราวกับตัดเต้าหู้ เลือดสีดำทะลักทลายออกมาจากแผลฉกรรจ์ แต่ไม่มีหยดไหนตกลงโดนตัวเรย์เลยแม้แต่น้อย เนื่องจากม่านพลังงานรอบกายปัดเป่ามันออกไปทั้งหมด ราชาอสูรกำลังจะกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แต่เรย์ไม่ให้โอกาสมันได้ทำเช่นนั้น เขากระโดดขึ้นไปประจันหน้ากับดวงตานับสิบคู่ของมันในระดับสายตา เคียวในมือถูกเงื้อขึ้นสุดแขน อักขระโบราณทั่วร่างเรืองแสงเจิดจ้าจนสว่างวาบไปทั่วทั้งชั้นใต้ดิน "จงหลับใหลไปซะครับ" *ฉับพลัน!* คลื่นพลังวิญญาณระเบิดออกเป็นวงกว้าง ตัดผ่านร่างของราชาอสูรกลายพันธุ์จนขาดเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตาเดียว ร่างมหึมาสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำที่ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของเรย์ตามกลไกของระบบ [ระบบแจ้งเตือน: กำจัด 'ราชาอสูรกลายพันธุ์' สำเร็จ] [ท่านได้รับแต้มประสบการณ์จำนวนมหาศาล] [ระดับเลเวลของท่านเพิ่มขึ้นจาก 78 สู่ระดับ 92] [ปลดล็อกทักษะติดตัวขั้นสูง: 'อาณาเขตยมทูต' (Death Domain)] เสียงแจ้งเตือนรัวระรัวในหัว แต่เรย์ไม่ได้สนใจตัวเลขเลเวลที่พุ่งกระฉูดนั้น สายตาของเขากลับกวาดมองไปรอบห้องโถงที่บัดนี้กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ร่างอวตารยมทูตค่อยๆ จางหายไป เปลี่ยนกลับเป็นชุดคลุมสีดำปกติ ลมหายใจของเรย์หอบถี่เล็กน้อยเนื่องจากการใช้พลังงานเกินขีดจำกัดชั่วขณะ เซร่ารีบวิ่งเข้ามาหา ประคองแขนของเขาไว้ด้วยความเป็นห่วง "คุณไหวไหม เรย์?" "สบายมากครับ..." เรย์หันไปยิ้มบางๆ ให้เธอ "แค่รู้สึกว่าระบบคงไม่ปล่อยให้เราได้พักผ่อนตามใจชอบง่ายๆ แน่" พูดไม่ทันขาดคำ พื้นดินใต้เท้าของพวกเขาก็สั่นสะเทือนขึ้นมาอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่แรงสั่นจากการต่อสู้... มันคือแรงสั่นสะเทือนที่มาจากใจกลางมิติที่ถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับเชิญ! รอยแยกสีแดงฉานปรากฏขึ้นกลางอากาศเหนือซากศพของราชาอสูร กลิ่นอายโบราณที่เก่าแก่และชั่วร้ายยิ่งกว่าตัวไหนๆ แผ่พุ่งออกมาจนเซร่าต้องเบือนหน้าหนีด้วยความอึดอัด [ระบบแจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ SSS!] [ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'ผู้บัญชาการแห่งแดนสนธยา' — ตัวตนระดับภัยพิบัติโลกกำลังเชื่อมต่อเข้ามายังพิกัดนี้] [ภารกิจบังคับ: รอดชีวิตจากเงื้อมมือของ 'ผู้มาเยือนจากมิติที่ศูนย์' ภายในเวลา 180 วินาที] เรย์หรี่ตาลง มองรอยแยกสีแดงที่ค่อยๆ ฉีกกว้างขึ้น พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังลอดออกมาจากความมืดมิดเบื้องหลังมิติ "ดูเหมือนว่า... เราเพิ่งจะเปิดประตูต้อนรับแขกที่ไม่ได้รับเชิญเข้าบ้านซะแล้วล่ะครับ เซร่า" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และเซร่ามา ณ ที่นี้นะครับ