การสูญเสียที่ไม่มีใครคาดฝัน

"ถอยไป!" เสียงตะโกนของเซร่าดังลั่นแข่งกับเสียงคำรามกึกก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของอัศวินสาวเปล่งแสงสีขาวเจิดจ้าจนแสบตา ทว่าแสงนั้นกลับริบหรี่ลงทันทีเมื่อเผชิญหน้ากับคลื่นพลังสีม่วงอมดำที่พวยพุ่งขึ้นมาจากหลุมลึกเบื้องหน้า พื้นหินแกรนิตโบราณใต้ฝ่าเท้าของพวกเราแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ แรงกดดันระดับมหาศาลนี้ไม่ใช่สิ่งที่สิ่งมีชีวิตทั่วไปจะแบกรับไว้ได้ มันหนักอึ้งเสียจนเรารู้สึกราวกับมีภูเขา 
ทั้งลูกมากกดทับอยู่บนบ่า ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดไม่ได้มองมาที่เรา แต่มันกำลังจับจ้องไปยัง 'เป้าหมาย' ที่อยู่เหนือกว่านั้น *ครืนนน—!* เศษซากปรักหักพังลอยเคว้งคว้างขึ้นไปในอากาศด้วยแรงโน้มถ่วงที่ผิดเพี้ยน เรย์ก้าวถอยหลังตามสัญชาตญาณ สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ค่ามานาน่าในร่างกายลดฮวบลงอย่างน่าใจหายเพียงแค่ยืนอยู่รัศมีห้าเมตรจากปากหลุม บอสตัวนี้ไม่ใช่แค่มอนสเตอร์ระดับภัยพิบัติทั่วไป แต่มันคือสิ่งมีชีวิตที่ถูกผนึกไว้ด้วยกลไกโบราณบางอย่าง และตอนนี้... ผนึกนั้นกำลังจะแตกสลาย "เซร่า สถานการณ์นี้กำลังเกินขีดจำกัดที่เราประเมินไว้ตอนแรก ค่าความต้านทานเวทมนตร์ของมันสูงเกินไป เราร่นถอยไปยังจุดยุทธศาสตร์ชั้นนอกก่อนเถอะครับ" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงแม้จะยังคงความสุขุมเยือกเย็นตามแบบฉบับของอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้ผ่านสมรภูมิงานด่วนมาโชกโชน แต่เม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นตามไรผมก็ฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังเครียดจัด "ถอยไม่ได้หรอกเรย์..." เซร่าหันกลับมามองเล็กน้อย ใบหน้าที่มักจะเรียบเฉยและเปี่ยมด้วยความมั่นใจบัดนี้กลับซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ชุดเกราะสีขาวสะอาดตาเต็มไปด้วยรอยขูดขีดจากภารกิจก่อนหน้า "ถ้าเราถอยตอนนี้ พลังงานความมืดเบื้องล่างจะทะลักขึ้นไปถึงเขตชุมชนชั้นนอก ประชาชนนับหมื่นคน... จะไม่รอด" คำพูดนั้นทำให้เรย์ชะงักไป ดวงตาภายใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย ระบบเวรตะไลนี่... ตั้งแต่เข้ามาอยู่ในโลกแฟนตาซีต่างโลกนี้ มันไม่เคยปล่อยให้เขาได้ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ตามที่วาดฝันไว้เลยสักครั้ง จากพนักงานออฟฟิศที่แค่อยากเลี้ยงโครงกระดูกไว้เป็นเพื่อนแก้เหงาในบ้านสวนริมป่า ตอนนี้เขากลับต้องมายืนเผชิญหน้ากับบอสระดับหายนะเพื่อปกป้องคนนับหมื่น [ติ๊ง! ตรวจพบสถานการณ์วิกฤตระดับ SSS] [ภารกิจเสริมฉุกเฉิน: 'โล่แห่งศรัทธา' - สนับสนุนอัศวินศักดิ์สิทธิ์เซร่าในการปิดผนึกรอยแยกแห่งความมืด] [เงื่อนไขความสำเร็จ: ห้ามให้เซร่าได้รับความเสียหายถึงชีวิต] [บทลงโทษหากล้มเหลว: สูญเสียความทรงจำบางส่วนของโลกเดิม และค่าประสบการณ์ทั้งหมดลดลงครึ่งหนึ่ง] ให้ตายเถอะ... นี่มันบังคับกันชัดๆ! เรย์พ่นลมหายใจยาวเหยียดออกทางจมูก ก่อนจะสะบัดมือเรียกเคียวแห่งความตายสีดำสนิทออกมาจากมิติเก็บของ พลังงานเนโครแมนเซอร์สีครามไหลเวียนเข้าสู่ปลายนิ้ว ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านช่วยเรียกสติให้กลับคืนมาอย่างรวดเร็ว ในเมื่อเลือกทางเดินนี้ไม่ได้ สิ่งเดียวที่ทำได้คือการบริหารจัดการทรัพยากรที่มีอยู่ให้มีประสิทธิภาพสูงสุด "เข้าใจแล้วครับ ถ้าอย่างนั้น... ผมจะคุมพื้นที่แนวหลังและสนับสนุนมานาน่าให้คุณเอง แต่อย่าหักโหมจนเกินไปนะเซร่า ชีวิตของคุณไม่ได้มีไว้เพื่อแลกกับความประมาทของใครหน้าไหนทั้งนั้น" เซร่าชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แววตาที่แข็งกร้าวอ่อนลงวูบหนึ่ง ก่อนที่เธอจะพยักหน้ารับอย่างหนักแน่น "ระวังตัวด้วยล่ะ เรย์" สิ้นเสียงของอัศวินสาว ร่างเพรียวบางในชุดเกราะก็พุ่งทะยานออกไปราวกับดาวตก ดาบในมือฟาดฟันเข้าใส่กลุ่มควันสีดำที่พยายามก่อตัวเป็นรูปร่าง คลื่นดาบศักดิ์สิทธิ์ปะทะกับกรงเล็บมหึมาจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วทั้งถ้ำใต้ดิน เสียงกรีดร้องโหยหวนของภูตผีระดับสูงดังระงม เรย์ไม่รอช้า เขาปักเคียวลงกับพื้น ร่ายอาคมอัญเชิญ 'กองกำลังโครงกระดูกเงา' ขึ้นมานับสิบตัวเพื่อสร้างแนวป้องกันและคอยระดมยิงศรวิญญาณสกัดกั้นการโจมตีระยะไกลจากบอส ทุกอย่างควรจะเป็นไปตามแผน... แผนการที่คำนวณความเสียหายและอัตราการฟื้นฟูมาอย่างดิบดีแล้ว ทว่า ความผิดพลาดมักเกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีที่เราประมาทที่สุด รอยแยกเบื้องล่างไม่ได้มีแค่ตัวเดียว พื้นดินที่พวกเขาคิดว่ามั่นคงกลับยุบตัวลงอย่างกะทันหัน แรงระเบิดสีม่วงเข้มพุ่งทะลวงขึ้นมาจากจุดอับสายตา มันไม่ใช่การโจมตีทางกายภาพ แต่เป็น 'คลื่นกระแทกจิตวิญญาณ' ที่ออกแบบมาเพื่อทำลายล้างสติปัญญาโดยตรง "ระวัง...!" เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาสสีดำมหึมาพุ่งทะยานสวนทางขึ้นมาอย่างรวดเร็วกว่าที่คำนวณไว้ มันพุ่งเป้าไปที่จุดบอดของเซร่าที่กำลังกลางม่านพลังปกป้องแนวหลัง เซร่าหันกลับมาตามเสียงเตือน แต่ทว่า... มันสายเกินไปแล้ว *ตูมมมม—!* ร่างของอัศวินสาวถูกกระแทกเข้าอย่างจังจนลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังหินผาอย่างรุนแรง แรงปะทะนั้นรุนแรงเสียจนเกราะเวทมนตร์แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เลือดสีสดสาดกระเซ็นย้อมผนังถ้ำสีเทาให้กลายเป็นสีชาด กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปกับกลิ่นอายความตายที่ลอยอบอวล "เซร่า...!" เรย์ตะโกนชื่อนั้นออกไปด้วยน้ำเสียงที่หลุดจากความสุขุมเยือกเย็นปกติเป็นครั้งแรก หัวใจของเขาหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขาทั้งสองข้างพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต ทิ้งทุกหลักการคำนวณและสถิติความปลอดภัยไว้เบื้องหลัง ร่างของเซร่าร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดสีสดไหลรินออกมาจากมุมปากและรอยแตกของชุดเกราะ ลมหายใจของเธอแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนแทบจะสัมผัสไม่ได้ ดวงตาที่เคยเปล่งประกายความเด็ดเดี่ยวบัดนี้ปิดสนิท "แย่ล่ะสิ... ชีพจรต่ำมาก มานาน่าในตัวเธอกำลังย้อนกลับเข้าทำลายอวัยวะภายใน" เรย์คุกเข่าลงข้างๆ มือสั่นเทาเล็กน้อยขณะที่รีบหยิบขวดโพชั่นระดับสูงออกมาจากช่องเก็บของแล้วกรอกใส่ปากเธออย่างเร่งรีบ ทว่าบาดแผลที่เกิดจากพลังงานความมืดระดับบอสนั้นไม่ใช่สิ่งที่โพชั่นธรรมดาจะรักษาได้ ความเงียบงันเข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ มีเพียงเสียงคำรามต่ำๆ ของบอสที่กำลังค่อยๆ ก้าวขึ้นมาจากหลุมลึกเพื่อเตรียมปิดฉากเหยื่อที่เหลือ เรย์ช้อนร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของเซร่าขึ้นมาแนบอก ความอบอุ่นที่เคยมีค่อยๆ เลือนหายไปแทนที่ด้วยความเย็นเฉียบ เขาเงยหน้าขึ้นมองเงาสีดำมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมทั่วท้องฟ้าจำลองใต้ดิน แววตาสีดำสนิทของเนโครแมนเซอร์หนุ่มไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวอีกต่อไป แต่มันกลับลุกโชนไปด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกดทับไว้ภายใต้ความใจเย็นมาตลอด [แจ้งเตือนระบบ: สมาชิกปาร์ตี้ 'เซร่า' เข้าสู่สถานะ 'บาดเจ็บสาหัสใกล้ตาย'] [ระบบตรวจพบความโกรธแค้นระดับวิกฤตของโฮสต์ ทำการปลดล็อกทักษะลับ: 'เขตแดนแห่งความตายที่แท้จริง' เป็นการชั่วคราว] [คำเตือน: การใช้งานทักษะนี้จะทำให้โฮสต์สูญเสียสติสัมปชัญญะหากไม่สามารถจัดการเป้าหมายได้ภายใน 3 นาที] เรย์ค่อยๆ วางร่างของเซร่าลงพิงกับผนังหินอย่างทะนุถนอม เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะหยิบเคียวแห่งความตายขึ้นมาถือไว้มั่น บรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ความเย็นชาแบบมนุษย์เงินเดือนผู้รอบคอบถูกแทนที่ด้วยรังสีอำมหิตที่แม้แต่ภูตผีปีศาจยังต้องสั่นสะท้าน "แก... ทำให้เสื้อผ้าของฉันเปื้อนฝุ่น และที่สำคัญที่สุด..." เรย์ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พื้นหินใต้ฝ่าเท้าแหลกละเอียดเป็นผุยผงด้วยแรงกดดันที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ดวงตาสีดำสนิทจับจ้องตรงไปยังอสูรกายเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก "...แกทำให้คนที่ฉันต้องปกป้อง... ต้องเจ็บตัว" *เปรี้ยง—!* ท่ามกลางความมืดมิดที่กำลังกลืนกินทุกสิ่ง แสงสีครามสว่างวาบขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะต่ำๆ ของเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดที่เพิ่งตัดสินใจโยนกฎเกณฑ์ทั้งหมดทิ้งไปในวินาทีนี้เอง --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เรย์และเซร่ามา ณ ที่นี้นะครับ