กับดักของบอสลับ

"ถอยหลังหกส้าว... ทางซ้ายมีกลไกแผ่นเหยียบซ่อนอยู่ใต้ชั้นหินปูนแห้ง อย่าใช้เวทมนตร์ธาตุไฟเด็ดขาดเพราะอากาศในห้องนี้ถูกบีบอัดด้วยออกซิเจนบริสุทธิ์ แค่ประกายไฟนิดเดียวพวกเราจะกลายเป็นจุตินรกทันที" เสียงทุ้มต่ำแต่ราบเรียบของเรย์ดังขึ้นทำลายความเงียบงันภายในห้องโถงใต้ดินชั้นลึก แสงจากคบเพลิงเวทมนตร์สีฟ้าครามสะท้อนให้เห็นคราบเหงื่อที่ผุดพรายขึ้นตามขมับของชายหนุ่ม อดีตมนุษย์เงินเดือนผู้รอบคอบกำลังใช้ดวงตาสีดำสนิทกวาดมองแผ่นศิลาโบราณที่สลักลวดลายประหลาดอย่างรวดเร็ว สมองของเขาประมวลผลข้อมูลการเคลื่อนไหวของกับดักนับร้อยรูปแบบในเสี้ยววินาที ข้างกายของเขาคือเซร่า อัศวินสาวผู้ถือดาบศักดิ์สิทธิ์ประจำตัว เธอยืนนิ่งสงบในชุดเกราะเหล็กกล้าที่ส่งเสียงกระทบกันเบาๆ ยามขยับตัว ดวงตาสสีเงินคมกริบมองแผ่นหลังของเนโครแมนเซอร์หนุ่มด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มีทั้งความระแวดระวัง ความเชื่อใจ และ... ความหงุดหงิดเล็กน้อยที่ถูกอีกฝ่ายสั่งการราวกับเด็กน้อยในปกครอง "เจ้ามั่นใจแค่ไหนว่าการคำนวณของเจ้ารอบคอบพอ เรย์?" เซร่าเอ่ยถามเสียงเรียบ ไหล่บางแนบชิดไปกับผนังเย็นเฉียบเพื่อลดพื้นที่เสี่ยง สายตาของเธอเหลือบมองเงาประหลาดที่ไหววูบอยู่ตามซอกเสาหิน "บรรยากาศที่นี่มันแปลกพิสดารเกินกว่าจะเป็นแค่ดันเจี้ยนระดับกลาง พวกเรากำลังเดินเข้าสู่เขตอาคมที่ถูกผนึกมานานนับพันปี และสัญชาตญาณของข้ากำลังกรีดร้องว่าเรากำลังถูกต้อน" "ความมั่นใจเหรอครับ..." เรย์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มฝืนๆ ปรากฏบนใบหน้า "ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ผมคงกล้าพูดว่าร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม แต่เผอิญว่าระบบเจ้ากรรมมันเพิ่งส่งเสียงเตือนแปลกๆ มาเมื่อสามนาทีที่แล้วนี่สิครับ" [แจ้งเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของสถาปัตยกรรมดันเจี้ยน! อัตราความแม่นยำในการคำนวณกับดักของโฮสต์ลดลง 15% เนื่องจากแรงโน้มถ่วงวิญญาณแปรปรวน ขอให้โฮสต์เตรียมรับมือกับเซอร์ไพรส์สุดพิเศษจากบอสลับที่ท่าน... เอ่อ... แอบข้ามขั้นตอนการปลุกเสกมาครับ!] เรย์ลอบถอนหายใจในใจ เขารู้สึกหมั่นไส้เจ้าหน้าจอสีฟ้าใสที่มักจะโผล่มาในเวลาที่เขาต้องการสมาธิที่สุดเหลือเกิน แต่ในสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขาไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับระบบตรรกะเพี้ยนๆ นั่น กึก! เสียงเหยียบแผ่นหินที่ดังขึ้นเบาเกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะสังเกตได้ ทำให้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของเรย์ทำงานทันที *ช้าก่อน... ผมคำนวณพลาดไปหนึ่งก้าว!* พื้นห้องโถงที่ควรจะมั่นคงกลับทรุดฮวบลงในพริบตา แรงดึงดูดมหาศาลจากเบื้องล่างกระชากร่างของเรย์และเซร่าให้ร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดอย่างไร้การควบคุม กลิ่นอายของความตายและความชื้นพุ่งปะทะเข้าใส่ใบหน้าจนแทบหายใจไม่ออก สมองของเรย์แล่นเร็วจี๋ยิ่งกว่าตอนปั่นงบดุลบริษัทในคืนก่อนวันส่งงานสำคัญ "เซร่า! คว้ามือผมไว้!" เรย์ตะโกนก้องพร้อมกับสะบัดมือซ้ายออกไปสุดแขน พลังเนโครแมนเซอร์สายควบคุมโครงกระดูกถูกรีดเร้นออกมาจนสุดขีด ไอสีดำทมิฬพวยพุ่งจากปลายนิ้วกลายเป็นมือเงาคว้าข้อแขนของอัศวินสาวเอาไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงกระชากจากการร่วงหล่นเกือบจะทำให้แขนของเขาหลุดออกจากร่าง แต่ด้วยความอดทนและไหวพริบ เรย์จึงใช้แรงเหวี่ยงนั้นส่งร่างของเซร่าให้พุ่งไปกระแทกกับชะง่อนผาหินด้านข้างที่ยังคงมั่นคง ตูม! ร่างของเซร่ากลิ้งไถไปตามพื้นหิน เธอกระอักเลือดออกมาคำโตด้วยแรงกระแทก แต่สัญชาตญาณนักรบทำให้เธอดิดาบขึ้นค้ำยันพื้นทรงตัวได้อย่างรวดเร็ว ดวงตาสสีเงินเบิกกว้างเมื่อหันกลับมามองภาพเบื้องหน้า เรย์ร่วงหล่นลงไปในใจกลางของห้องโถงชั้นใต้ดิน ซึ่งบัดนี้กลายเป็นลานประลองวงกลมขนาดมหึมา รอบตัวเขาล้อมรอบด้วยเสาหินออสซิเดียนสีดำสนิทที่กำลังส่องแสงเรืองรองสีแดงฉาน บรรยากาศรอบด้านกดทับจนอากาศแทบกลายเป็นของแข็ง "เรย์!" เซร่าส่งเสียงตะโกนสุดเสียง ร่างกายของเธอกำลังจะพุ่งตามลงไปช่วย แต่ทว่า... ครืนนนนน! กำแพงหินมหึมาเลื่อนปิดตัวลงอย่างรวดเร็ว กั้นกลางระหว่างเธอกับเรย์ไว้โดยสมบูรณ์ เหลือไว้เพียงช่องว่างแคบๆ ที่ทำให้เธอยังคงมองเห็นแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนหยัดอยู่ท่ามกลางความมืดมิดเบื้องล่าง "อย่าลงมานะเซร่า!" เรย์ตะโกนกลับไป น้ำเสียงของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แม้ว่าเหงื่อเม็ดโตจะไหลย้อยลงมาตามกรอบหน้าก็ตาม "นี่คือกับดัก... ไม่ใช่สิ มันคือลานประลองเฉพาะตัวที่ถูกออกแบบมาเพื่อต้อนรับเนโครแมนเซอร์โดยเฉพาะ ถ้าคุณดึงดันจะเข้ามา ระบบคงมองว่าเป็นการโกง และบทลงโทษอาจทำให้เราตายคู่!" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหายใจหอบถี่ของเรย์และเสียงหัวใจที่เต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางลานกว้าง ดวงตาสสีดำกวาดมองไปรอบตัวอย่างพินิจพิเคราะห์ การคำนวณพลาดครั้งแรกในรอบหลายเดือนทำให้เขาตระหนักว่า เขากำลังประเมินความสามารถของ "บอสลับ" ตัวนี้ต่ำเกินไปจริงๆ พื้นที่ใต้เท้าของเขาไม่ใช่แค่ห้องธรรมดา แต่เป็นวงแหวนอาคมขนาดใหญ่ที่กำลังสูบฉีดมานาของเขาไปหล่อเลี้ยงบางสิ่งที่หลับใหลอยู่เบื้องล่าง [แจ้งเตือนจากระบบ: โฮสต์ตกอยู่ในสถานการณ์ "กับดักแห่งบรรพกาล" - โฮสต์ไม่สามารถใช้เวทมนตร์อัญเชิญอันเดดภายนอกได้ ต้องใช้ทรัพยากรภายในพื้นที่เท่านั้นเพื่อเอาชีวิตรอด!] [คำเตือน: บอสลับ "ราชาโครงกระดูกทมิฬ - มัลโกธ" กำลังจะตื่นจากการหลับใหลในอีก 10 วินาที...] "ให้ตายเถอะ... เล่นบังคับให้สู้แบบเดี่ยวๆ แถมยังตัดกำลังพลอีกเหรอครับเนี่ย ระบบนรกนี่มันใจร้ายเป็นบ้าเลย" เรย์บ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นที่มุมปาก แทนที่จะหวาดกลัว เลือดนักสู้ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์มนุษย์เงินเดือนผู้รักความสงบกลับสูบฉีดอย่างรุนแรง ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาก็ต้องใช้สมองและไหวพริบทั้งหมดที่มีพลิกสถานการณ์นี้ให้ได้ เรย์ย่อตัวลงต่ำ มือขวาแตะลงบนพื้นหินเย็นเฉียบ พลังเนโครแมนเซอร์แผ่ขยายออกไปเป็นวงกว้างเพื่อค้นหาซากกระดูกหรือเศษซากพลังงานที่หลงเหลืออยู่ในห้องนี้ ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังสะเทือนมาจากพื้นดินเบื้องล่าง ดวงตาสีดำของเรย์เปล่งประกายคมกราบราวกับสัตว์นักล่าที่รอคอยเหยื่อ ครืนนนน! พื้นหินตรงหน้าแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ พร้อมกับแรงกดดันระดับมหาศาลที่แผ่พุ่งออกมาจนทำให้เรย์ต้องก้าวถอยหลังไปหนึ่งส้าว ดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาคู่หนึ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของหลุมลึกเบื้องหน้า พร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นระทึกราวกับเสียงคำรามของฟ้าผ่า ตอนต่อไปจะอัปเดตเร็วๆ นี้ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามกันมาโดยตลอดนะครับ