อัปเลเวลแบบก้าวกระโดด

"นั่นไม่ใช่รอยร้าวธรรมดา... เรย์" เสียงของเซร่ากระซิบเบาหวิวท่ามกลางความเงียบงันในหอสมุดเก่าแก่ของสถาบัน เธอวางมือบนกำแพงหินที่ดูเหมือนจะสั่นไหวได้ราวกับมีชีวิต ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับไอเย็นเยียบที่พุ่งพล่านออกมาจากรอยแยกรูปวงแหวนนั่น ผมขยับแว่นสายตาพลางหรี่ตามองภาพตรงหน้า ระบบคลั่งรักในหัวของผมกำลังส่งเสียงแจ้งเตือนรัวจนปวดขมับ แต่มันไม่ใช่เสียงเตือนภัยธรรมดา มันคือเสียงสั่นสะเทือนของฟังก์ชัน 'สำรวจพื้นที่ต้องห้าม' ที่หลับใหลมาตลอดสิบสองตอน "อย่าเพิ่งแตะมันครับ" ผมคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แม้จะรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่พยายามจะฉุดกระชากให้เราก้าวเข้าไป "นี่ไม่ใช่เหตุบังเอิญ ระบบของผมไม่เคยแจ้งเตือนถึงความหนาแน่นของมานาที่บิดเบี้ยวขนาดนี้ถ้าไม่มีอะไรซ่อนอยู่" เซร่าหันกลับมามองผม แววตาของอัศวินศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้มักจะดูเฉยเมยต่อโลกภายนอก แต่ในวินาทีนี้ ผมกลับเห็นประกายความตื่นเต้นที่เธอพยายามซ่อนไว้ เธอไม่ใช่แค่คู่หูที่ถูกคำสาปผูกมัด แต่นี่คือหญิงสาวที่มีความอยากรู้อยากเห็นไม่แพ้จอมเวทคนไหน "ถ้าเราไม่เปิดมัน... เจ้าก็จะเป็นแค่เนโครแมนเซอร์ที่นั่งจิบชาไปวันๆ งั้นหรือ" เธอหยอกเย้า แต่จังหวะการหายใจของเธอกลับหนักขึ้น ผมยิ้มรับ มืออีกข้างหยิบกระดูกกะโหลกขนาดจิ๋วขึ้นมา พึมพำคาถาเนโครแมนซีเบาๆ เพื่อส่งไอมานาสีหม่นเข้าไปพิสูจน์โครงสร้างกำแพง ทันใดนั้น รอยร้าวนั้นก็ขยายตัวออกเป็นวงกลมเรืองแสงสีม่วงอมดำ ลมกรรโชกแรงพัดเอาฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่วห้องสมุด ก่อนที่ทางเดินลับที่ระบบไม่เคยระบุตำแหน่งจะปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันไม่ใช่ห้องลับธรรมดา แต่มันคือช่องว่างระหว่างมิติที่สถาบันนี้ตั้งใจปิดตายไว้ "เอาล่ะครับเซร่า... ผมว่าเราคงไม่ได้กลับไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ในเย็นนี้แล้วล่ะ" เราก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป บรรยากาศภายในเปลี่ยนจากห้องสมุดเก่าไปสู่โถงกว้างที่เต็มไปด้วยผลึกมานาโปร่งแสงลอยละล่องเหมือนหิ่งห้อย สิ่งที่น่าตกใจไม่ใช่ความสวยงามของสถานที่ แต่คือ 'ศิลาอัปเลเวล' ที่ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้อง มันเป็นวัตถุโบราณที่หายสาบสูญไปนานนับพันปี และการที่ผมมายืนอยู่ตรงนี้... ระบบในหัวก็เริ่มทำงานผิดปกติ [แจ้งเตือน: ตรวจพบ 'แดนสังหารระดับพระเจ้า' ที่ถูกระบบซ่อนไว้เพื่อทดสอบศักยภาพเนโครแมนเซอร์รุ่นใหม่] [ภารกิจกึ่งบังคับ: สังหารผู้พิทักษ์ทวิลักษณ์ภายใน 30 นาที เพื่อปลดล็อกเลเวลข้ามขีดจำกัด!] "เรย์... ดูนั่น" เซร่าชักดาบออกมาทันที แสงสีทองจากตราอัศวินของเธอสว่างวาบขัดกับความมืดมิดของสถานที่นี้ จากเงาในผนัง ร่างสองร่างที่สวมชุดเกราะสีดำทมิฬค่อยๆ ก่อตัวขึ้น พวกมันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีเลือดที่จ้องมองมายังพวกเรา นี่คือบททดสอบที่โหดหินที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา การอัปเลเวลแบบก้าวกระโดดที่ระบบมอบให้ ไม่ได้มาพร้อมกับความง่ายดาย แต่มันคือความตายที่วางเดิมพันด้วยศักดิ์ศรี "เซร่า คุ้มกันด้านซ้าย ผมจะดึงความสนใจของมันเอง!" ผมร่ายเวทอัญเชิญซากศพทหารโบราณขึ้นมาเป็นเกราะกำบัง การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ผมใช้ไหวพริบในการคำนวณวิถีการโจมตีของผู้พิทักษ์ที่ดูเหมือนจะล่วงรู้กระบวนท่าของผมทุกอย่าง ทุกครั้งที่ดาบของมันฟาดฟัน ผมต้องอาศัยการสะท้อนพลังงานมานาเพื่อหน่วงเวลาให้เซร่าเข้าประชิดจุดอ่อนของมัน เหงื่อกาฬไหลซึมตามกรอบหน้า ความตึงเครียดทำให้หัวใจผมเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอก นี่ไม่ใช่เกมที่ผมเคยเล่น แต่มันคือความเป็นความตายที่ผมต้องกุมชะตาชีวิตของทั้งตัวเองและหญิงสาวข้างกาย "จบเรื่องนี้เมื่อไหร่ คุณต้องเลี้ยงข้าวผมนะ!" เซร่าตะโกนขณะกระโดดขึ้นไปบนอากาศและฟาดดาบลงบนเกราะของผู้พิทักษ์จนเกิดประกายไฟ ในวินาทีที่ผู้พิทักษ์ร่างหนึ่งทรุดตัวลง ผลึกมานาในมือผมก็ส่องแสงจ้า ระบบเริ่มคำนวณค่าประสบการณ์ที่ไหลทะลักเข้ามาจนตัวเลขสถานะบนหน้าจอแทบจะระเบิดออก 1... 5... 10 เลเวล! การอัปเลเวลที่รวดเร็วเกินไปจนร่างกายผมเริ่มรับไม่ไหว มันเจ็บปวดแต่น่าหลงใหล เหมือนมีสายธารแห่งพลังงานมหาศาลกำลังชะล้างตัวตนเก่าของผมออกไป ทว่า ในขณะที่ศัตรูตัวสุดท้ายกำลังจะสลายไป เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ไม่ได้มาจากตัวแทนของระบบ กลับดังสะท้อนขึ้นจากความมืดลึกเข้าไปในโถงนั้น ไม่ใช่เสียงของสัตว์ประหลาด... แต่มันคือเสียงก้าวเดินของมนุษย์ "ไม่เลวนี่ ที่สามารถเปิดทางลับของสถาบันนี้ได้โดยที่สภานักเวทไม่รู้ตัว" เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากเงามืด เขาคือชายในชุดคลุมสีเงินที่ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้ผมชะงักไปคือ 'ไอเทม' ที่เขาสวมใส่ มันคือเข็มกลัดประจำตระกูลที่ผมเห็นในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก่อนที่ผมจะมาเกิดใหม่ที่นี่ มันคือสัญลักษณ์ของคนที่ฆ่าตัวเอกคนก่อน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มาโดยตลอดนะครับ!