ศัตรูในเงามืดเริ่มเคลื่อนไหว

"ลูกธนูอาบยาพิษเจ็ดดอก มาจากทิศตะวันออกเฉียงเหนือ ระยะห่างสามร้อยเมตร ความเร็วของกระแสลมอยู่ที่สี่เมตรต่อวินาที... คาดการณ์ความน่าจะเป็นที่จะพลาดเป้าเป็นศูนย์ครับ" เสียงพึมพำเรียบเรื่อยหลุดออกมาจากริมฝีปากของเรย์ ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิท ภายในห้องพักชั้นสองของโรงเตี๊ยมปลายทาง แม้ภายนอกบรรยากาศจะดูเงียบสงบจนได้ยินเสียงแมลง แต่ดวงตาสสีนิลภายใต้กรอบแว่นสายตากลับสะท้อนภาพโฮโลแกรมสีฟ้าจางๆ ของระบบที่กำลังประมวลผลวิถีกระสุนอย่างแม่นยำราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ เซร่า อัศวินสาวผู้มีเส้นผมสีเงินยาวสลวยนั่งขัดสมาธิอยู่บนเก้าอี้ไม้เนื้อแข็ง มือเรียวบางกำลังลับดาบศักดิ์สิทธิ์ประจำตัว เสียงเหล็กกระทบหินลับมีดดัง *ชวิ้ง... ชวิ้ง...* เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เธอมองชายหนุ่มด้วยหางตา ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้ระลอกคลื่นตามนิสัย "นายรู้ตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ว่าพวกมันซุ่มอยู่ตรงนั้น" "ตั้งแต่เราก้าวเท้าเข้าเมืองนี้เมื่อสามวันก่อนแล้วครับ" เรย์ตอบโดยไม่หันกลับมามอง มือขวาของเขายกขึ้นดันกรอบแว่น "นักฆ่าจากสมาคมเงามืดมักจะมีกลิ่นอายของสมุนไพรดับกลิ่นกายแบบเดียวกันเสมอ แถมการวางกำลังปิดล้อมทางหนีทีไล่แบบนั้น... ต่อให้เป็นทหารฝึกหัดยังดูออกเลยครับว่าจงใจต้อนเราให้เดินเข้ามุมอับ" "แล้วทำไมนายถึงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ เดินกินสตรีทฟู้ด ชิมน้ำตาลปั้น และแวะซื้อชาสมุนไพรมาจนถึงห้องนี้ได้ล่ะ" เซร่าหยุดมือที่กำลังลับดาบ ดวงตาสีฟ้าครามคมกริบราวกับใบมีดหันมาจ้องมองเขาอย่างคาดคั้น "อย่าบอกนะว่านายแค่หิวจนลืมสัญชาตญาณการเอาตัวรอด" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงทุ้มต่ำที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลายท่ามกลางสถานการณ์ตึงเครียด เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ บนพื้นไม้ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนพื้นเบาๆ วงแหวนเวทสีม่วงเข้มพลانแผ่ขยายออกเป็นลวดลายเรขาคณิตซับซ้อน กลิ่นอายความตายอันเยียบเย็นลอยฟุ้งขึ้นมาจางๆ แต่ถูกควบคุมให้อยู่ในขอบเขตอย่างสมบูรณ์แบบ "ก็เพราะว่า... ถ้าผมจัดการพวกมันตั้งแต่กลางถนน เราคงต้องตอบคำถามยาวเหยียดกับกองกำลังรักษาเมืองให้ปวดหัวนะครับ" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตาอัศวินสาว มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย "สู้ปล่อยให้พวกเขาคิดว่าแผนการลอบสังหารสำเร็จลุล่วง แล้วเดินเข้ามาติดกับในพื้นที่ปิดที่เราควบคุมได้เอง... แบบนั้นสะดวกกว่าตั้งเยอะ" เซร่าถอนหายใจยาวเหยียด เธอส่ายหัวเบาๆ ให้กับความเจ้าเล่ห์ที่ถูกห่อหุ้มด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อยของพ่อมดหนุ่มผู้นี้ แม้ปากจะบ่นว่าเขาชอบทำอะไรตามอำเภอใจ แต่ในใจลึกๆ กลับปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ความรอบคอบระดับนี้คือสิ่งที่ทำให้เธอยอมรับในตัวเขา *ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงเหยียบลงบนกระเบื้องหลังคารabเบาหวิว แต่ด้วยประสาทสัมผัสที่ถูกยกระดับด้วยมานา ทำให้ทั้งสองคนรับรู้ได้ทันทีว่า "แขกที่ไม่ได้รับเชิญ" มาถึงตามเวลาที่เรย์คำนวณไว้เป๊ะๆ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันวูบวาบชั่วขณะ หน้าต่างไม้สักถูกกระแทกเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล เงาดำทะมึนสามร่างพุ่งทะยานเข้ามาภายในห้องอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี ปลายดาบอาบยาพิษสะท้อนแสงจันทร์สาดส่องเป็นประกายวาววับ พุ่งตรงไปยังจุดที่เรย์ยืนอยู่ก่อนหน้านี้อย่างไร้ความปรานี *ฉับ!* ร่างของเรย์สลายกลายเป็นควันสีดำจางๆ ภาพติดตาที่เกิดจากการเคลื่อนไหวด้วยความเร็วสูง! "ภาพติดตาเวทมนตร์! ระวังตัวด้วย มันอยู่ข้างหลัง!" หัวหน้ามือสังหารแผדเสียงคำรามลั่นด้วยความตกใจ เมื่อสัญชาตญาณนักฆ่าบอกให้เขารู้ตัวว่ากำลังตกหลุมพราง ทว่า... สายเกินไปเสียแล้ว "ยินดีต้อนรับสู่พื้นที่ส่วนตัวของผมนะครับ" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นแผ่วเบาราวกับเสียงพلมของมัจจุราชที่ข้างหู หัวหน้ามือสังหารสะดุ้งเฮือก รีบตวัดดาบกลับหลังเพื่อป้องกันตัว แต่สิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่คมดาบของศัตรู หากแต่เป็นวงแหวนเวทสีม่วงเข้มสว่างวาบใต้ฝ่าเท้าของลูกน้องทั้งสามคนที่ตามเข้ามา ซากศพของมอนสเตอร์ระดับต่ำที่เรย์สะสมไว้ในมิติเก็บของถูกเรียกออกมาในเสี้ยววินาที ร่างของโครงกระดูกนักรบผุดขึ้นมาจากพื้นไม้ราวกับผุดจากหนองน้ำมืดมิด กรงเล็บกระดูกแห้งกร้านคว้าข้อเท้าของมือสังหารทั้งสามคนไว้แน่นตรึงราวกับคีมเหล็ก ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นقเดียว "อ... อะไรกันเนี่ย! เวทมนตร์อัญเชิญระดับสูงไร้ร่ายคาถา?!" มือสังหารคนหนึ่งเบิกตากว้างด้วยความหวาดกลัว สัมผัสได้ถึงความตายที่คืบคลานเข้ามาเกาะกุมหัวใจ เซร่าลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เส้นผมสีเงินปลิวไสวตามแรงลม ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือส่องแสงสีทองเรืองรอง ขนาบข้างด้วยพลังเนโครแมนเซอร์อันมืดมิดของเรย์ เกิดเป็นภาพลักษณ์ที่ขัดแย้งแต่ทรงพลังอย่างน่าประหลาด—แสงสว่างและAความมืดที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวภายใต้การบัญชาการของชายหนุ่มผู้เยือกเย็น "ผมมีคำถามแค่สามข้อครับ" เรย์ก้าวเท้าเข้าไปใกล้เงาดำเหล่านั้นช้าๆ น้ำเสียงของเขาสุภาพนุ่มนวล แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องลดอุณหภูมิลดลงจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว "ใครจ้างพวกคุณ? ฐานลับของพวกมันซ่อนอยู่ที่ไหน? และ... แผนการขั้นต่อไปคืออะไร?" มือสังหารหัวหน้าหน่วยกัดฟันแน่น เลือดสดๆ ไหลรินจากมุมปาก ดวงตาแดงก่ำด้วยความเคียดแค้น "แกไม่มีทางได้รู้อะไรจากปากพวกเราหรอก เนโครแมนเซอร์สารเลว—!" *แกร๊ก!* เรย์ไม่ได้โต้เถียง เขาเพียงแค่ยกปลายนิ้วขึ้นขยับเล็กน้อย โครงกระดูกนักรบเพิ่มแรงบีบที่ข้อเท้าจนเสียงกระดูกแตกดังลั่น พร้อมกับที่ระบบหน้าจอสีฟ้าฉายข้อมูลเจาะลึกเกี่ยวกับจิตใจของเป้าหมายขึ้นมาทันที [ติ๊ง! ระบบประเมินจิตวิทยาทำงาน: เป้าหมายมีแนวโน้มจะใช้ 'ยาพิษสลายชีพ' ซ่อนไว้ที่ฟันกรามซี่ที่สี่ เพื่อฆ่าตัวตายในอีก 3 วินาทีข้างหน้า] เรย์ถอนหายใจเบาๆ สีหน้าฉายแววระอานิดๆ "ผมเตือนด้วยความหวังดีแล้วนะครับ..." สิ้นเสียงของเรย์ เซร่าพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็วแสง ปลายดาบกระแทกเข้าที่ขากรรไกรของหัวหน้ามือสังหารอย่างแม่นยำจนยาพิษเม็ดเล็กกระเด็นหลุดออกจากปาก ในขณะเดียวกัน เรย์ก็ดีดนิ้วเป๊าะ โซ่ตรวนมานาสีดำสนิทพุ่งรัดร่างของมือสังหารทั้งสามคนไว้แน่นหนาจนขยับไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว การลอบโจมตีที่ถูกคำนวณไว้ล่วงหน้าจบลงภายในเวลาไม่ถึงสี่สิบวินาที ไม่มีเสียงกรีดร้องโหยหวน ไม่มีร่องรอยความเสียหายรุนแรงภายนอกห้อง ทุกอย่างถูกควบคุมไว้ในกำมือของชายหนุ่มอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้รักความสงบอย่างสมบูรณ์แบบ เซร่าเก็บดาบเข้าฝัก หันมามองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความทึ่งปนระอาเล็กน้อย "นายเนี่ย... บางครั้งก็ทำให้ฉันรู้สึกว่า การเป็นศัตรูกับนายคงเป็นความผิดพลาดที่น่ากลัวที่สุดในชีวิต" "ชมเกินไปแล้วครับเซร่า" เรย์ยิ้มรับบางๆ ก่อนจะก้มลงมองหน้าจอระบบโฮโลแกรมที่ปรากฏขึ้นมาขวางหน้ากะทันหัน สีหน้าของเขาที่เคยผ่อนคลายมาตลอด กลับเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความตัวอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้น [แจ้งเตือนด่วนจากระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานปริศนาขนาดมหึมา กำลังมุ่งหน้าเข้าสู่พิกัดปัจจุบันด้วยความเร็วสูง] [คำเตือน: เป้าหมายไม่ใช่กลุ่มมือสังหาร แต่เป็น 'ผู้ใช้มนตราโบราณ' ระดับภัยพิบัติที่ถูกส่งมาเก็บกวาดพยาน] [ภารกิจลับระดับ SSS: "เงาแห่งบรรพกาลตื่นจากหลับไหล" ถูกกระตุ้นอัตโนมัติ! เงื่อนไข: เอาชีวิตรอดจากการโจมตีระลอกแรกภายใน 60 วินาที!] ทว่า... ยังไม่ทันที่เรย์จะได้เอ่ยปากเตือนอัศวินสาว พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงระเบิดมหาศาลซัดร่างทั้งสองกระเด็นถอยหลัง พร้อมกับม่านหมอกสีดำทมิฬที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ราวกับประตูสู่ขุมนรกกำลังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ... --- (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด" มาโดยตลอดนะครับ!)