การเสียสละเพื่อชัยชนะ

“ถอยไป เรย์... นี่ไม่ใช่คำสั่ง แต่เป็นความต้องการของฉัน” เสียงของเซร่าสั่นเครือเล็กน้อย แต่นัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นกลับแน่วแน่ราวกับถูกหล่อหลอมด้วยเหล็กกล้า เธอก้าวเท้าไปข้างหน้า ทิ้งระยะห่างจากผมเพียงไม่กี่นิ้ว แต่ช่องว่างระหว่างเรากลับกว้างใหญ่ด้วยภาระหน้าที่และชะตากรรมที่ระบบสารเลวนี่หยิบยื่นให้ เบื้องหน้าของเรา... ‘จักรพรรดิมารคาร์เธาส์’ กำลังรวบรวมไอสีดำทมิฬที่บิดเบี้ยวชั้นบรรยากาศ แรงกดดันมหาศาลจนทำให้พื้นดินรอบตัวเราแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ผมกำดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด พยายามคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในหัว แต่ไม่ว่าสูตรไหน ผลลัพธ์ก็มีเพียงศูนย์ “เซร่า คุณเสียสติไปแล้วหรือไง? ถ้าคุณใช้ท่า ‘พิพากษาแห่งแสงนิรันดร์’ ในสภาพที่พลังเวทเหลือไม่ถึงสามส่วนแบบนี้ คุณจะไม่ได้แค่บาดเจ็บนะ แต่นั่นหมายถึงการเผาผลาญ ‘ตัวตน’ ของคุณจนหมดสิ้น!” ผมตะคอกกลับ เสียงของผมแหบพร่าจากอาการบาดเจ็บภายใน เธอไม่ได้หันมามอง แต่รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากทำให้หัวใจผมกระตุกวูบ “นั่นคือทางเดียวที่จะเปิด ‘ช่องว่าง’ ในโล่ป้องกันของมันได้ไม่ใช่หรือครับ?” เธอทวนคำพูดของผมด้วยน้ำเสียงล้อเลียนปนเอ็นดู “ในฐานะอัศวินศักดิ์สิทธิ์ หน้าที่ของฉันคือการเป็นโล่ให้คุณ... และในฐานะคนที่... ยืนอยู่ข้างคุณมาตลอด นี่คือการตัดสินใจของฉันเอง” ไม่รอให้ผมได้คัดค้าน เซร่าพุ่งทะยานออกไป ร่างของเธอเปรียบเสมือนดาวตกสีขาวที่แหวกว่ายเข้าไปในความมืดมิดของกองทัพมาร เธอควบแน่นพลังศักดิ์สิทธิ์ทั้งหมดที่มีเข้าสู่ปลายดาบ ออร่าสีทองสว่างจ้าจนผมต้องยกแขนขึ้นบังตา แสงนั้นไม่ได้อบอุ่น แต่มันรุนแรงและเด็ดขาด *ตู้ม!* แรงระเบิดจากการปะทะกระจายออกไปรอบทิศทาง ผมเห็นร่างของเธอปลิวถอยหลังเหมือนตุ๊กตาที่ถูกกระชากด้วยแรงมหาศาล โล่ป้องกันของจักรพรรดิมารแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนแก้วที่ถูกทุบด้วยค้อนเหล็ก ในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนช้าลง ผมเห็นเลือดที่ไหลซึมจากมุมปากของเซร่า และแววตาที่มองตรงมายังผม—แววตาที่บอกลาอย่างอ่อนโยน “เรย์... ตอนนี้แหละ!” เสียงตะโกนของเธอดังแทรกผ่านเสียงหูอื้ออึง ผมไม่ได้ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอยไป ผมรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดที่มี กองทัพโครงกระดูกที่ผมอัญเชิญมาค่อยๆ สลายไปเพื่อเปลี่ยนเป็นมานามาหล่อเลี้ยงทักษะสุดท้าย ‘หัตถ์แห่งเนโครแมนเซอร์: พันธนาการวิญญาณพิฆาต’ ผมพุ่งตัวเข้าหาจุดอ่อนที่เซร่าสร้างไว้ด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของร่างกาย นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อความสงบสุข หรือการทำตามเควสต์บ้าๆ ของระบบอีกต่อไป แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิตของคนที่ผมเพิ่งจะตระหนักว่า... ขาดไปไม่ได้ ดาบของผมจมลึกเข้าไปในทรวงอกของจักรพรรดิมาร ในเสี้ยววินาทีที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินทุกอย่าง ระบบก็เด้งข้อความสีแดงฉานขึ้นมาตรงหน้า [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบสภาวะวิกฤตของคู่หู ‘เซร่า’] [ภารกิจลับระดับ SSS: ‘พันธสัญญาแห่งการเสียสละ’ เริ่มต้นขึ้น] [ทางเลือก: 1. ปล่อยให้เซร่าสละชีวิตเพื่อชัยชนะ (ได้รับพลังระดับตำนานและจบภารกิจหลัก) / 2. ย้อนเวลาถอยหลัง 10 วินาที (แลกด้วยการสูญเสียระดับเลเวลทั้งหมดของท่านและติดสถานะ ‘สาปแช่งชั่วนิรันดร์’)] หัวใจของผมกระตุกวาบ นิ้วมือสั่นเทาขณะที่มองดูร่างของเซร่าที่กำลังร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่าเบื้องล่าง ความมืดมิดรอบตัวเริ่มบีบอัดเข้ามา ผมมีเวลาเพียงแค่เศษเสี้ยววินาทีในการตัดสินใจว่า... ระหว่าง ‘ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่’ กับ ‘ผู้หญิงที่เชื่อใจผมจนถึงลมหายใจสุดท้าย’ สิ่งไหนคือสิ่งที่เนโครแมนเซอร์ธรรมดาๆ อย่างผมจะเลือก ผมไม่ได้ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ผมกดเลือกตัวเลือกที่สองทันที! ทว่า... ในวินาทีที่ผมกดปุ่มนั้น ท้องฟ้าเหนือปราสาทมารกลับฉีกขาดออกเป็นช่องโหว่สีคราม และเสียงที่ไม่คาดฝันก็ดังสะท้อนก้องไปทั่วสมรภูมิ “น่าประทับใจจริงๆ เนโครแมนเซอร์ตัวน้อย... แต่ดูเหมือนว่า ‘เวลา’ ของเจ้า จะไม่ใช่ของเจ้าคนเดียวอีกต่อไป” ร่างในชุดคลุมสีเงินยาวลากพื้นก้าวออกมาจากช่องว่างนั้น ใบหน้าภายใต้หน้ากากสีขาวเรียบเฉยทว่าแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายของเทพเจ้าที่ผมไม่เคยพบเห็นมาก่อน มันยื่นมือมาขวางหน้าผมและเซร่าที่กำลังร่วงหล่นลงมา “เจ้าจะเลือกทางไหนก็ได้... แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือว่า ระบบนี้... ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นโดยมนุษย์?” --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเคียงข้างเรย์และเซร่ามาจนถึงบทนี้นะครับ หากพร้อมที่จะไปต่อในบทสรุปสุดท้าย โปรดกดรอตอนถัดไปไว้ให้ดี เพราะเรื่องราวกำลังจะพลิกผันไปในแบบที่แม้แต่ผมยังคาดไม่ถึงเลยครับ! เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด ครับ