การตัดสินใจครั้งสุดท้าย

"ไม่เจอกันนานเลยนะ... ลูกศิษย์ตัวน้อยของฉัน" เสียงทุ้มต่ำกังวานก้องไปทั่วห้องโถงโบราณแห่งมหาวิหารใต้ดิน แรงกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเบียทริซ อดีตมหาจอมเวทผู้ล่วงลับที่บัดนี้กลายเป็นร่างอวตารของ "ระบบ" เบื้องหน้าของเรย์และเซร่า เงาของโซ่ตรวนเวทมนตร์สีดำสนิทโยงใยจากพื้นดินพุ่งตรงเข้าตรึงข้อมือของอัศวินสาวจนร่างบางทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นหินเย็นเยียบ เรย์สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ดวงตาคู่คมกวาดตามองหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมานับสิบบานอย่างบ้าคลั่ง เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังระรัวในหัวจนแทบจะระเบิด [แจ้งเตือนระบบหลัก: ตรวจพบความขัดแย้งของโฮสต์] [เงื่อนไขการอัปเดตเวอร์ชัน 3.0: ทำลายล้างเจตจำนงอิสระของเป้าหมาย (เซร่า) เพื่อปลดล็อกพลังเนโครแมนเซอร์ระดับสมบูรณ์แบบ] [หากปฏิเสธ: โฮสต์ (เรย์) และเป้าหมายจะถูกลบข้อมูลออกจากเซิร์ฟเวอร์โลกใบนี้ถาวร] ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้น ไวพริบของอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้รอบคอบประมวลผลสถานการณ์ในเสี้ยววินาที เบียทริซไม่ได้ต้องการแค่พลัง แต่ต้องการใช้ความสัมพันธ์ของเขากับเซร่าเป็นเครื่องมือบูชายانيเพื่อหลุดพ้นจากการเป็นทาสของระบบนี้เช่นกัน "อาจารย์... นี่คือสิ่งที่ท่านวางแผนไว้ตั้งแต่แรกสินะครับ" เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่แฝงไปด้วยคลื่นอารมณ์ที่ยากจะหยั่งถึง มือขวาของเขากำเคียวแห่งความตายแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว เบียทริซแย้มยิ้ม มุมปากโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็นที่ชวนให้ขนลุก "ฉลาดมาก ลูกศิษย์ของฉัน โลกใบนี้เป็นเพียงเกมจำลองที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเศษเสี้ยวโค้ดแห่งความทรงจำ เจ้าก็รู้ดีไม่ใช่เหรอ เรย์? การใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่เจ้าโหยหาน่ะ มันเป็นแค่ภาพลวงตา... จนกว่าเจ้าจะกดปุ่ม 'ยืนยันการทำลายระบบ' ตรงหน้านี้" หน้าต่างโฮโลแกรมสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางอากาศ มันคือทางเลือกสุดท้าย — ปุ่มคำสั่งที่จะลسล้างระบบทั้งหมด ทำให้โลกใบนี้เป็นอิสระและทุกคนได้กลับคืนสู่วิถีชีวิตที่แท้จริง แต่แลกมาด้วยการที่ "เซร่า" ผู้ผูกพันกับระบบผ่านคำสาปจะต้องสูญสลายกลายเป็นละอองข้อมูลไปตลอดกาล "เรย์..." เสียงหวานแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากของเซร่า ดวงตาสีฟ้าครามที่เคยเด็ดเดี่ยวบัดนี้สั่นไหวระริก เธอมองหน้าชายหนุ่มด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งหวาดกลัว เจ็บปวด และ... โหยหา หยาดน้ำใสไหลรินอาบแก้มเนียน "อย่าหันหลังให้โอกาสของตัวเองเพื่อฉันเลยนะ... นายสมควรที่จะได้ใช้ชีวิตสงบสุขตามที่หวังไว้ตั้งแต่แรก... ได้โปรด ทำลายมันซะ" เซร่ากัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอพยายามฝืนแรงดึงดูดของโซ่เวทเพื่อจะผลักเขาให้ออกห่างจากรัศมีอันตราย เรย์นิ่งเงียบ แววตาของเขาไม่ได้มองไปที่หน้าต่างสีทองหรือร่างอวตารของเบียทริซอีกต่อไป เขาก้าวเท้าช้าๆ เดินเข้าไปหาอัศวินสาวที่กำลังสั่นเทา ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของมหาจอมเวทผู้เป็นอาจารย์ "นายกำลังทำอะไร เรย์? ถอยออกมา! นั่นคือทางรอดเดียวนะ!" เบียทริซส่งเสียงเตือนด้วยความเกรี้ยวกราดเมื่อเห็นการกระทำที่นอกเหนือจากบทบาท เรย์ย่อตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งต่อหน้าเซร่า มืออุ่นของเขาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของเธอไว้แน่นสัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้ร่างของอัศวินสาวสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ "คุณเคยบอกผมใช่ไหมครับ เซร่า... ว่าหน้าที่ของอัศวินคือการปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุด" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ผ่านศึกมานับ "ทะ... ทําไม..." เซร่าพูดไม่ออก หัวใจของเธอเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความรู้สึกอุ่นซ่านแผ่ขยายเข้า "ผมเป็นเนโครแมนเซอร์ก็จริง... แต่ผมไม่ได้สนใจไอ้ระบบบ้าคลั่งนี่ตั้งแต่แรกแล้วครับ สิ่งเดียวที่ผมต้องการในต่างโลกใบนี้... ไม่ใช่พลังอำนาจ ไม่ใช่การเป็นฮีโร่กอบกู้โลก..." เรย์สบตาเธอนิ่ง ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนภาพใบหน้าของหญิงสาวที่เขารักอย่างชัดเจน "...แต่คือการได้ตื่นมาดื่มชาอุ่นๆ ในตอนเช้า และมีคุณนั่งอยู่ข้างๆ ต่างหากล่ะครับ" เปรี้ยง! สิ้นเสียงคำพูดของเรย์ หน้าต่างระบบสีทองและสีแดงรอบตัวเริ่มสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง รอยร้าวสีขาวปรากฏขึ้นกลางอากาศราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด เบียทริซเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อพลังงานมหาศาลไหลย้อนกลับเข้าสู่ตัวระบบเอง [คำเตือน! โฮสต์กำลังฝ่าฝืนกฎพื้นฐานของเกม] [ระบบกำลังเข้าสู่ภาวะวิกฤต — ทำการรีเซ็ตตัวเองใน... 3... 2...] เรย์ไม่ได้สนใจเสียงเตือนนั้นอีกต่อไป เขาดึงร่างของเซร่าเข้ามากอดไว้แนบอก อ้อมแขนที่อบอุ่นและมั่นคงทำให้ความหวาดกลัวทั้งหมดในใจของหญิงสาวมลายหายไปในพริบตา เซร่าซบหน้าลงกับไหล่กว้างของเขา ปล่อยให้น้ำตาแห่งความโล่งอกไหลรินออกมา พร้อมกับวงแขนเรียวที่โอบกอดตอบเขาแน่นไม่แพ้กัน "ถ้าโลกนี้มันสร้างขึ้นมาจากโค้ดปลอมๆ ล่ะก็..." เรย์กระซิบข้างใบหูของเธอ เสียงของเขานุ่มนวลแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับทุกสิ่ง "...งั้นผมก็จะใช้พลังเนโครแมนเซอร์ของผมเนี่ยแหละ... เขียนเรื่องราวของเราขึ้นมาใหม่ด้วยมือของตัวเอง" ณ วินาทีที่เขากดมือข้างซ้ายลงบนพื้นดิน พร้อมกับระเบิดพลังมานาสีครามเข้มข้นออกมารอบทิศทางเพื่อตัดขาดการเชื่อมต่อกับเซร่าอย่างสมบูรณ์ แสงสว่างเจิดจ้าสีขาวโพลนก็กลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างจนขาวโพลนไปหมด ... และความมืดมิดก็เข้าปกคลุมชั่วขณะ... ก่อนที่เสียงกระซิบอันแผ่วเบาจะดังขึ้นข้างหูของเรย์ในความเงียบงัน [ยินดีด้วย... โฮสต์ได้ปลดล็อก "พื้นที่นอกเหนือบทละคร"] [และ ณ บัดนี้... มีผู้เล่นคนที่สาม กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซสชันของคุณแล้ว] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!