รุ่งอรุณหลังสงคราม

กลิ่นอายคาวเลือดของมหาสงครามได้จางหายไปจากหน้าประวัติศาสตร์ทวีปเอลเทรียแล้ว แทนที่ด้วยกลิ่นอายของกระดาษและหมึกพิมพ์ราคาแพงในห้องทำงานของสภาสูง “ถ้าท่านเซร่าทรงกวาดพระเนตรผ่านรายงานงบประมาณฟื้นฟูมหาวิหารอีกสักรอบ ข้าพเจ้าเกรงว่าดวงเนตรคู่นั้นอาจจะพร่ามัวก่อนที่ท่านจะได้สวมชุดพิธีการในวันพรุ่งนี้นะครับ” เรย์เอ่ยขึ้นพร้อมกับเลื่อนถ้วยชาคาโมมายล์อุ่นๆ ไปบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊กตัวใหญ่ เขาถอนหายใจเบาๆ พลางหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุหนังฝั่งตรงข้าม ในฐานะอดีตมนุษย์เงินเดือนผู้เชี่ยวชาญการบริหารจัดการทรัพยากร มนุษยชั่วโมงกว่าสามร้อยชีวิตที่รอดพ้นจากเงื้อมมือของเทพเจ้าแห่งความหายนะถูกผลักภาระมาให้เขาจัดระเบียบใหม่ทั้งหมด และดูเหมือนว่า "วิถีชีวิตสโลว์ไลฟ์" ที่เขาพยายามไขว่คว้ามาตลอด จะยังคงเป็นเพียงภาพฝันอันเลือนรางบนกระดาษ A4 เซร่า อัศวินสาวผู้เคยสวมเกราะเหล็กกล้าโชกเลือด บัดนี้อยู่ในชุดคลุมยาวสีขาวบริสุทธิ์ของผู้นำกองอัศวินศักดิ์สิทธิ์คนใหม่ เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ปลายนิ้วเรียวสวยวางปากกาขนนกกลายลง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเรย์ ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววอ่อนล้า แต่กลับมีความอบอุ่นเจืออยู่ลึกๆ อย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น “รายงานพวกนี้... ถ้าเทียบกับภาระที่นายต้องแบกรับไว้เบื้องหลังม่านพิธีการ มันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อยไม่ใช่หรือไง เรย์” เสียงของเธอนุ่มนวลกว่าปกติ เป็นความผูกพันที่หล่อหลอมขึ้นผ่านความเป็นความตายและคำสาปของระบบที่ผูกพันวิญญาณทั้งสองเข้าด้วยกัน เรย์ยิ้มบางๆ มือขวายกขึ้นเกาแก้มแก้เก้อตามนิสัยเวลาเจอคำพูดจริงจัง “อย่าเรียกว่าแบกรับเลยครับ ผมแค่จัดระเบียบความวุ่นวายให้มันเข้ารูปเข้ารอย... อีกอย่าง ถ้าผมไม่ทำ ใครจะคอยดูแลท่านอัศวินผู้เลอโฉมแต่ไม่ยอมกินข้าวเที่ยงคนนี้ล่ะครับ” บรรยากาศในห้องทำงานเงียบสงบลงชั่วขณะ เป็นความเงียบที่ไม่ได้อึดอัด แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจอันลึกซึ้ง โลกใบนี้รอดพ้นจากการล่มสลาย ประชาชนต่างยกย่องให้เรย์เป็น “เนโครแมนเซอร์แห่งรุ่งอรุณ” วีรบุรุษผู้พลิกผันความตายให้กลายเป็นปาฏิหาริย์แห่งชีวิต ทว่า... ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า เบื้องหลังความสงบสุขนี้ ระบบที่เคยเงียบหายไปนาน กลับกำลังทำงานอยู่ด้วยกลไกที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนใสๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นในโสตประสาทของเรย์ รอยยิ้มบนใบหน้าของชายหนุ่มแข็งค้างไปชั่วเสี้ยววินาที [ยินดีด้วย... โฮสต์ได้ปลดล็อก "พื้นที่นอกเหนือบทละคร"] [และ ณ บัดนี้... มีผู้เล่นคนที่สาม กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซสชันของคุณแล้ว] เรย์ขมวดคิ้วมุ่น สัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่ถูกขัดเกลามาจากโลกเก่าและโลกแฟนตาซีร้องเตือนภัยดังลั่น อากาศรอบตัวในห้องทำงานเริ่มบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีดำสนิท ราวกับกระจกที่กำลังถูกทุบให้แตกละเอียด กลิ่นอายความกดดันระดับที่กดทับให้มิติทั้งมวลต้องสั่นสะเทือนแผ่ซ่านออกมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า “เรย์... เกิดอะไรขึ้น?” เซร่าผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ดาบศักดิ์สิทธิ์ที่วางอยู่ข้างโต๊ะสั่นระริกตามสัญชาตญาณการต่อสู้ เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนขึ้นบังเธอไว้โดยอัตโนมัติ “เซร่า... ถอยไปข้างหลังครับ” เรย์เอ่ยเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองความผิดปกติเบื้องหน้า สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ที่ถูกเขียนไว้ในโค้ดของโลกใบนี้ และไม่ใช่บอสลับที่หลงเหลือจากสงคราม จากรอยแยกมิติที่ค่อยๆ ฉีกกว้างออก ร่างของใครบางคนก้าวเท้าเหยียบลงบนพื้นพรมของห้องทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดัง *ก๊อก... ก๊อก...* เป็นจังหวะที่เยือกเย็นและทรงอำนาจเกินกว่ามนุษย์คนใดจะครอบครอง เงาร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งบนถูกปกกว้างด้วยหน้ากากโลหะลึกลับ ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเรย์กระตุกวูบ คือหน้าต่างสถานะโปร่งแสงสีแดงฉานที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของผู้มาเยือน... หน้าต่างสถานะที่มีสิทธิ์เข้าถึงระบบสูงกว่าเขาถึงสามระดับ [ผู้เล่นคนที่สาม: "ผู้ดูแลระบบนอกรีต" กำลังซิงโครไนซ์ข้อมูลโลก... 10%... 50%...] “ยินดีที่ได้พบกันนะ... รุ่นน้อง” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากาก “นายทำผลงานในเซสชันนี้ได้ดีเกินคาดทีเดียว... แต่น่าเสียดาย ที่กฎของเกมนี้ระบุไว้ชัดเจนว่า... โลกที่นายสร้างขึ้นใหม่ จะต้องถูกรีเซ็ตเพื่อรองรับแพตช์ถัดไป” เรย์กำหมัดแน่นในกระเป๋าเสื้อ ความโกรธและความเย็นชาพุ่งพล่านขึ้นมาบรรจบกัน เขาอุตส่าห์ดิ้นรนจนได้ใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์กับคนที่เขารัก แต่ไอ้เวรนี่กลับโผล่มาบอกว่าจะรีเซ็ตทุกอย่างอย่างงั้นหรือครับ? ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากโต้ตอบ รอยแยกมิติด้านหลังผู้มาเยือนก็ระเบิดออกพร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปทั้งทวีป... และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนับร้อยก็พร่างพรูลงมาปิดกั้นทัศนียภาพทั้งหมด พร้อมกับข้อความสะพรึงกลัวที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า: [คำเตือนระดับวิกฤต: เซสชันหลักกำลังล่มสลาย...] [และเป้าหมายการกำจัดลำดับที่หนึ่ง... ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว ณ จุดสิ้นสุดของโลก] --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!