บทพิสูจน์ความบริสุทธิ์

ปลายดาบเคลือบออร่าสีเงินยวงหยุดอยู่ห่างจากลำคอของเรย์เพียงไม่ถึงมิลลิเมตร แรงกดดันมหาศาลจากชนชั้นอัศวินระดับสูงแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว ทว่าชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีเข้มกลับไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายังคงยืนไขว่ห้างพิงเสาหินอ่อนหน้าสถาบันเวทมนตร์หลวงด้วยท่าทีผ่อนคลายราวกับกำลังชมการแสดงละครสัตว์ริมทาง "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ... ที่คุณดันรู้มากเกินไปเสียแล้ว เรย์" น้ำเสียงของเควิน สภาการสอบสวนกลางผู้เรืองอำนาจ ดังลอดไรฟันด้วยความเหี้ยมเกรียม รอบบริเวณลานกว้างหน้าสถาบันในยามนี้ถูกปิดตายด้วยบาตรเวทสีคราม เหล่านักเรียนและอาจารย์นับร้อยชีวิตต่างยืนออกันอยู่หลังแนวเขตด้วยความตื่นตระหนก ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่คนเดียวเมื่อเห็นว่าเป้าหมายของการกวาดล้างในวันนี้คือสามัญชนผู้เคยสร้างชื่อเสียงจากการกอบกู้เมืองชายแดน เรย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ดวงตาสตรอว์เบอร์รีบลอนด์ใต้ฮู้ดกวาดมองคราบเขม่าเวทมนตร์ที่จงใจจัดฉากขึ้นรอบตัว หลักฐานเท็จเหล่านี้ถูกสร้างขึ้นอย่างลวกๆ เพื่อยัดข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกองทัพอันเดดให้แก่เขา ช่างเป็นวิธีสกปรกที่คาดเดaได้ไม่ยากสำหรับพวกขุนนางที่กลัวการสูญเสียอำนาจ "คุณเควินครับ ผมว่าคุณควรเช็ดเหงื่อบนหน้าผากเสียหน่อยนะอากาศไม่ได้ร้อนขนาดนั้น... หรือว่าคุณกำลังกลัวว่าเอกสารลับในกระเป๋าเสื้อของคุณจะร่วงออกมากันแน่ครับ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล รอยยิ้มสุภาพถูกประดับไว้บนใบหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่ากลับสร้างความสะท้านเยือกให้แก่ผู้ฟัง เควินหน้าถอดสีไปวูบหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว "สามหัน! เจ้าพวกเดรัจฉานแห่งความตายมักมีลิורเป็นพิษ จับตัวมันไว้! ใครขัดขวางถือเป็นกบฏ!" สิ้นเสียงคำราม อัศวินเกราะหนักสนายศนับสิบพุ่งทะยานเข้าหาเรย์พร้อมกัน คมดาบและหอกเวทสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา ในสายตาของคนทั่วไป นี่คือจุดจบที่ไม่มีทางรอดสำหรับเนโครแมนเซอร์ฝึกหัดผู้นี้ ทว่า... เรย์ไม่ได้ขยับเขยื้อน *ติ๊ง!* [ระบบตรวจพบความตั้งใจร้ายระดับรุนแรง] [เปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว: "เกียรติยศแห่งเนโครแมนเซอร์" - สะท้อนความเสียหายทางจิตวิทยาและสร้างอาณาเขตป้องปราม] เปรี้ยง! คลื่นพลังสีม่วงอมดำระเบิดออกจากร่างของเรย์ในเสี้ยววินาที แรงปะทะมหาศาลซัดเหล่าอัศวินแถวหน้ากระเด็นลอยละลิ่วไปคนละทิศละทาง เกราะเหล็กกล้าชั้นดีแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดที่ดังระงับทั่วลานกว้าง ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ผู้คนต่างอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงพรึงเพริด ไม่มีใครคาดคิดว่าการโจมตีระดับนั้นจะถูกสลายด้วยการยืนหายใจเฉยๆ ของเป้าหมาย "บ้าน่า... แค่แรงกดดันอย่างเดียวเนี่ยนะ?!" อาจารย์อาวุโสท่านหนึ่งอุทานออกมาด้วยเสียงสั่นเทา ในความเงียบงันที่เข้าปกคลุม มีเสียงฝีเท้าหนักแน่นคู่หนึ่งดังขึ้นแหวกกลุ่มควัน เซร่า ในชุดเกราะอัศวินสีขาวบริสุทธิ์ประดับตรากางเขนศักดิ์สิทธิ์ ก้าวเดินออกมาด้วยใบหน้าเรียบเฉย แววตาของเธอนิ่งสนิทแต่แฝงไปด้วยประกายคมปลาบ ดาบประจำกายยังคงอยู่ในฝัก แต่บรรยากาศรอบตัวเธอกลับทำให้แม้แต่เควินยังต้องถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "ท่านเซร่า! ดีเลย! ช่วยจัดการเนโครแมนเซอร์นอกรีตคนนี้-" "หุบปากซะ เควิน" อัศวินสาวเอ่ยตัดบทด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบ เธอกวาดสายตามองหลักฐานปลอมบนพื้นด้วยความรังเกียจ ก่อนจะหันมาสบตากับเรย์ ชั่วขณะหนึ่ง มุมปากของเธอกระตุกขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มบางเบาที่ถูกสงวนไว้ให้คนเพียงคนเดียวเท่านั้น "ท่านเซร่า นี่ท่านกำลังปกป้องกบฏงั้นหรือ?!" เควินตะโกนลั่นด้วยความหวาดระแวง เซร่าไม่ตอบคำถามนั้น เธอดึงม้วนกระดาษหนังแก้วประทับตราลับออกมาจากอกเสื้อแล้วชูขึ้นให้ทุกคนได้เห็นชัดเจน "สภาอัศวินศักดิ์สิทธิ์ได้ตรวจสอบข้อเท็จจริงทั้งหมดแล้ว... ผู้ที่ใช้วิชามารบิดเบือนหลักฐานและลักลอบติดต่อกับกองทัพปีศาจที่แท้จริง คือสภาการสอบสวนกลาง นำโดยเควินต่างหาก" เสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นยิ่งกว่าเดิม เหล่านักเรียนและอาจารย์ต่างหันไปมองเควินเป็นตาเดียว ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในตอนแรกบัดนี้ใบซีดเผือด เหงื่อกาฬไหลท่วมกรอบหน้า "ไม่จริง! พวกมันกุเรื่องขึ้น! ฆ่าพวกมันซะ!" เควินสติแตก ชักดาบประจำตัวพุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยความคลุ้มคลั่ง หมายจะปิดปากพยานปากเอกในเสี้ยววินาทีสุดท้าย เรย์ยังคงยืนนิ่ง เขามองการพุ่งเข้ามาของอีกฝ่ายด้วยแววตาเรียบเฉย นิ้วเรียวยาวขยับวาดกลางอากาศเบาๆ ราวกับกำลังบรรเลงเปียโน *แคว่ก!* พื้นดินเบื้องหน้าเควินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ เงาร่างนับสิบผุดขึ้นมาจากความมืดมิดใต้พื้นปูน ศิลาวิญญาณระดับสูงส่องแสงสีฟ้าเรืองรอง กองทัพโครงกระดูกอัศวินในชุดเกราะโบราณปรากฏตัวขึ้นพร้อมเพรียงกัน พวกมันไม่ได้เข้าโจมตี แต่ใช้โล่เหล็กหนาเข้าประสานกันเป็นกำแพงมนุษย์ รับร่างของเควินที่พุ่งเข้ามาชนเข้าอย่างจังจนกระเด็นกลับไปนอนกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ ความเงียบสงัดกลับมาเยือนลานกว้างอีกครั้ง เรย์ก้าวเท้าเดินผ่านซากปรักหักพังเข้าไปหาเควินที่กำลังดิ้นรนบนพื้น เขาย่อตัวลงเล็กน้อย ส่งยิ้มสุภาพที่เป็นเอกลักษณ์ให้ชายผู้พ่ายแพ้ "ผมเตือนคุณแล้วนะครับ... ว่าอย่าเล่นกับไฟ" เรย์กระซิบเสียงเบา ทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคน ในจังหวะที่สถานการณ์ทุกอย่างกำลังคลี่คลายลง และเสียงปรบมือเริ่มดังขึ้นประปรายจากฝูงชนที่โล่งใจ จู่ๆ ท้องฟ้าเหนือสถาบันเวทมนตร์ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีเลือด เมฆหมอกสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับมีใครบางคนกำลังฉีกกระชากมิติ *ติ๊ง!* [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจาก "ผู้บัญชาการแห่งความมืด" ระดับปรมาจารย์] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระตุ้น: เป้าหมายที่ท่านต้องปกป้องในตอนนี้ ไม่ใช่ผู้คนรอบตัว... แต่คือตัวตนที่กำลังก้าวออกมาจากรอยแยกมิติเบื้องหน้า] เรย์ชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเปี่ยมด้วยรอยยิ้มผ่อนคลายค่อยๆ แข็งค้างลง เมื่อเงาร่างคุ้นเคยในชุดคลุมสีขาวเปื้อนเลือดก้าวทะลุมิติออกมา พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ *...ในที่สุด ก็หาตัวพบเสียที เจ้าลูกชายตัวดีของข้า* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ!