ทางรอดในดันเจี้ยนหมาป่าเขี้ยวเงิน

"ถอยไปด้านหลังครับ เซร่า... อย่าเพิ่งใช้สกิลดาบศักดิ์สิทธิ์ตอนนี้!" เสียงของผมไม่ได้สั่นเครือ แม้สถานการณ์ตรงหน้าจะบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ กลิ่นสาบสางของหมาป่าเขี้ยวเงินคลุ้งกระจายไปทั่วถ้ำที่มืดมิด มีเพียงแสงสลัวจากหินเรืองแสงที่เกาะอยู่ตามผนังเท่านั้นที่พอจะช่วยให้เราเห็น 'บอส' ของดันเจี้ยนระดับเริ่มต้นตัวนี้ เจ้าหมาป่าเขี้ยวเงินขนาดเท่ารถม้าขนาดย่อมกำลังแยกเขี้ยว ดวงตาสีโลหิตของมันจ้องมองมาที่เราสองคนราวกับจะฉีกร่างให้เป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย มันไม่ได้รุมเร้า แต่กลับเยื้องย่างอย่างอดทนเหมือนนักล่าที่รู้ว่าเหยื่อไม่มีทางหนีพ้น เซร่ากัดฟันแน่น มือที่กำด้ามดาบสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะอารมณ์ที่พยายามสะกดกลั้น "เรย์! ถ้าไม่จัดการมันตอนนี้ มานาของฉันจะหมดลงก่อนที่เกราะเวทจะพังทลาย คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?" ผมไม่ตอบ แต่สายตากลับจดจ้องไปที่วงจรเวทมนตร์สีฟ้าจางๆ ที่ลอยอยู่เหนือหัวเจ้าสัตว์ร้าย นี่คือความสามารถพิเศษที่ระบบมอบให้ 'เนตรวิเคราะห์เนโครแมนเซอร์' มันไม่ได้บอกแค่ระดับพลัง แต่มันกำลังแสดง 'จังหวะการหายใจของมานา' ของเป้าหมาย *ติ๊ง!* [ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบจุดอ่อนของ 'ราชาหมาป่าเขี้ยวเงิน' - กล้ามเนื้อต้นขาซ้ายมีความเสียหายเก่าจากการถูกกับดัก หากโจมตีซ้ำที่ตำแหน่งเดิม ระบบจะเปิดโหมด 'ซัพพอร์ตเนโครแมนเซอร์' ให้โดยอัตโนมัติ] "นั่นไง..." ผมพึมพำกับตัวเอง ผมหยิบกระดูกนิ้วมือที่เก็บได้จากชั้นก่อนหน้านี้ออกมา กำมันไว้แน่นในอุ้งมือพลางร่ายมนตร์บทพื้นฐานที่ใช้มานาเพียงน้อยนิด นี่ไม่ใช่เวทโจมตีที่รุนแรง แต่เป็นเวท 'พันธนาการเงา' ที่แทบจะไร้ค่าในสายตาใครหลายคน "เซร่า เตรียมตัวให้พร้อม... เมื่อผมตะโกนว่า 'บัดนี้' ให้คุณพุ่งเข้าใส่ตรงจุดที่ผมชี้ อย่าลังเล" ผมหันไปสบตากับอัศวินสาว แววตาของเธอสับสนแต่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่นที่เริ่มก่อตัวขึ้น เจ้าหมาป่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิวในอากาศ! "ตอนนี้!" ผมดีดตัวถอยหลังพร้อมกับสะบัดเศษกระดูกในมือออกไปทางขาซ้ายของมัน เวทมนตร์เงาไม่ใช่การพุ่งเข้ายึดเหนี่ยว แต่เป็นการสร้าง 'แรงต้าน' เล็กน้อยที่ตำแหน่งจุดอ่อนที่ผมวิเคราะห์ไว้ล่วงหน้า *โฮก!!!* เจ้าหมาป่าเสียหลักจากการก้าวที่ผิดจังหวะเพียงเสี้ยววินาที ร่างมหึมาของมันไถลไปกับพื้นหินจนเกิดประกายไฟ เซร่าไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดมือ เธอพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร แสงสีทองจากดาบศักดิ์สิทธิ์สว่างวาบไปทั่วโถงถ้ำ คมดาบปักฉึกลงบนตำแหน่งจุดอ่อนเดิมอย่างแม่นยำ เลือดสีน้ำเงินเข้มสาดกระจายไปทั่วบริเวณ เจ้าหมาป่าส่งเสียงร้องโหยหวนก่อนจะล้มลงไปนอนแน่นิ่ง [การต่อสู้สิ้นสุดลง... ประเมินผลงาน: ไหวพริบยอดเยี่ยม] [ได้รับค่าประสบการณ์ +500] [ความสัมพันธ์กับเซร่าเพิ่มขึ้นเล็กน้อย] "คุณ... ทำได้ยังไง?" เซร่าหอบหายใจพลางเช็ดคราบเลือดบนใบหน้า เธอเดินเข้ามาใกล้ผม แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้มีความสงสัยปนทึ่งฉายชัด "ก็แค่การคาดคะเนครับ" ผมยิ้มตอบอย่างถ่อมตัว ก่อนจะเก็บรวบรวมเศษซากของบอสเพื่อใช้เป็นวัตถุดิบในการทำพิธีกรรมเนโครแมนซี่ครั้งต่อไป ทว่าในวินาทีที่ผมแตะตัวซากหมาป่า หน้าต่างสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า ไม่ใช่หน้าต่างสีฟ้าที่คุ้นเคย แต่มันเป็นสีแดงที่ดูบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยแรงกดดัน [คำเตือนจากระบบ: ตรวจพบความผิดปกติในมิติ! บอสตัวที่หนึ่งเป็นเพียง 'เครื่องสังเวย' เพื่อปลุกบางสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า] [ภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: 'ผู้เฝ้าประตูนรก' จงเอาชีวิตรอดจากสิ่งที่กำลังจะลืมตาตื่นภายใน 60 วินาที] พื้นดินเริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ผนังถ้ำด้านหลังค่อยๆ ปริแตกออก เผยให้เห็นดวงตาสีม่วงเข้มขนาดใหญ่ที่กำลังจ้องมองเราผ่านรอยแยกของมิตินั้น... มันไม่ได้เป็นเพียงมอนสเตอร์ แต่มันคือตัวตนที่ถูกผนึกไว้ใต้ดันเจี้ยนแห่งนี้! เซร่าชักดาบขึ้นอีกครั้ง มือของเธอสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่ "เรย์... นี่มันอะไรกัน? แรงกดดันนี่มันไม่ใช่ระดับที่มนุษย์จะรับมือได้แล้วนะ!" ผมมองหน้าต่างระบบที่นับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง 59... 58... 57... ความตายกำลังคืบคลานเข้ามาในรูปแบบของไอสีดำที่พุ่งทะลักออกมาจากรอยแยก และที่แย่กว่านั้น... ผมสัมผัสได้ว่าระบบไม่ได้กำลังช่วยผม แต่มันกำลัง 'สนุก' กับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า! "เซร่า... ถ้าเราต้องตายที่นี่จริงๆ" ผมแค่นยิ้มออกมาแม้ในใจจะหนาวเหน็บ "ผมหวังว่าคุณคงไม่รังเกียจที่จะจับมือผมไว้เป็นครั้งสุดท้ายนะครับ" ทว่าในจังหวะที่ความมืดมิดกำลังจะกลืนกินเราทั้งคู่ เสียงดนตรีอันไพเราะและเปี่ยมด้วยอำนาจก็ดังแว่วมาจากส่วนลึกของถ้ำ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวออกมาจากเงามืด... เธอไม่ใช่ศัตรู แต่เป็นคนที่ผม 'ไม่ควร' จะเจอในสถานการณ์แบบนี้ "เนโครแมนเซอร์ฝึกหัด... เจ้ายังอ่อนหัดเกินไปที่จะเปิดประตูนรกบานนั้น" หญิงสาวผู้นั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนความสั่นสะเทือนหยุดชะงักลงทันที ผมเบิกตากว้าง... เธอคือคนเดียวกับที่อยู่ในภาพวาดโบราณที่ผมเห็นในฝันก่อนจะหลุดเข้ามาในโลกใบนี้! หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินกับจังหวะการเดินทางในครั้งนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ