จุดเริ่มต้นของความวุ่นวายครั้งใหญ่

“พาย! ยัยพายเปิดประตูให้มีนาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ชั้นเห็นนะว่ามีผู้ชายปีนระเบียงห้องแกอยู่!” เสียงทุบประตูดังสนั่นลั่นหอพักหญิงโซน C พร้อมกับแรงเขย่าลูกบิดจนบานประตูไม้แทบหลุดติดมือ ทว่าเจ้าของห้องตัวจริงกลับกำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่กลางห้องนอน มือบางข้างหนึ่งยังคงถือแปรงสีฟันคาไว้ในปาก ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น ขณะที่สายตาคู่สวยก้มลงมอง ‘ผู้ชาย’ ตัวต้นเรื่องที่เพิ่งจะมุดหัวหลบลงไปซ่อนตัวอยู่หลังผ้าม่านโปร่งสีขาวอย่างรวดเร็ว ให้ตายเถอะ! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย! พายรีบพุ่งตัวไปบ้วนน้ำและล้างหน้าล้างตาอย่างลวก ๆ ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปกระชากผ้าม่านออกด้วยความหงุดหวั่นระคนโมโห ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือร่างสูงโปร่งของนายเรย์ ตัวตึงคณะสถาปัตย์ปี 3 ที่กำลังนั่งยอง ๆ เอามือปิดปากตัวเอง กลั้นหัวจนไหล่สั่นไหว ดวงตาเรียวรีพราวระยับคู่นั้นส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ราวกับว่าสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาญนี้เป็นเรื่องสนุกเสียเต็มประดา “นาย! นายบ้าไปแล้วหรือไงถึงปีนระเบียงขึ้นมาทางนี้! รู้ไหมว่ามีนาเพื่อนชั้นมันจะพังประตูเข้ามาอยู่แล้ว!” พายกระซิบกระซาบเสียงลอดไรฟัน พยายามกดเสียงให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เพื่อนสนิทที่ยืนอยู่หน้าห้องได้ยิน “ก็น้องพายไม่อ่านไลน์ชั้นนี่ครับ... ชั้นทักไปตั้งแต่ตีห้าแล้วนะ ว่าจะมาติวสถาปัตย์ภาคปฏิบัติให้ก่อนที่จะโดนอาจารย์เฉ่งคาบแรก” เรย์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้เธอจนพายต้องถอยหลังกรูดไปติดขอบเตียง “อีกอย่าง... วิวระเบียงห้องน้องพายเนี่ย ลมโกรกดีจังเลยนะคับ น่ามานั่งกินชาไข่มุกรับลมตอนดึก ๆ ชะมัด” “ชาไข่มุกบ้าบออะไรเล่า! ออกไปทางระเบียงเดี๋ยวนี้เลยนะ!” พายดันแผงอกกว้างของอีกฝ่ายสุดแรง แต่เรย์กลับทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน หนถม้ำเขายังถือวิสาสะคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้เบา ๆ “โอ๊ย ๆ อย่าเพิ่งไล่กันสิครับคนสวย... วันนี้คณะเราต้องทำกิจกรรมร่วมกันไม่ใช่เหรอ? ชั้นอุตส่าห์เสนอตัวเป็นหัวหน้ากลุ่มฝั่งสถาปัตย์ เพื่อที่จะได้มาคู่กับเด็กอักษรฯ ขี้เก๊กคนนี้โดยเฉพาะเลยนะเนี่ย” “ใครขี้เก๊กฟะ! ปล่อยมือชั้นนะ มีนากำลังจะพังประตูเข้ามาแล้วจริง ๆ ด้วย!” *ปั้ง! ปั้ง! ปั้ง!* เสียงทุบประตูด้านนอกรุนแรงขึ้นกว่าเดิม พร้อมกับเสียงแหลมสูงของมีนาที่ตะโกนแทรกเข้ามา “ยัยพาย! ชั้นนับสามนะ! ถ้าแกยังไม่เปิด ชั้นจะไปแจ้งยามตึกแล้วนะเว้ย!” พายหันซ้ายแลขวาด้วยความลนลาน สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วท่ามกลางความกดดัน ก่อนจะตัดสินใจผลักอกเรย์เต็มแรง “หลบไปเลยนะ! ห้ามส่งเสียงเด็ดขาด ไม่งั้นชั้นตัดคะแนนความประพฤติ(มโน)นายแน่!” ว่าแล้วเธก็รีบวิ่งไปเปิดประตูห้อง ทันทีที่บานประตูถูกผลักออก มีนาก็พุ่งพรวดเข้ามาในห้องราวกับพายุหมุน มือเรียวเท้าสะเอว สายตาดุราวนางพญาฟาดกวาดมองไปรอบห้องนอนที่เงียบสงบ จนไปสะดุดกับผ้าม่านที่ยังพริ้วไหวเล็กน้อย “ไหน? ผู้ชายไหน? ชั้นเห็นแวบ ๆ นะเว้ยพาย ว่ามีเงาคนยืนอยู่ตรงระเบียง” มีนาหรี่ตามองเพื่อนรักอย่างจับผิด พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามทำสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ “แกตาฝาดไปแล้วมีนา สงสัยช่วงนี้อ่านหนังสือสอบมากไปจนเบลอ... ไม่มีใครสักหน่อย ห้องชั้นรกจะตาย แกก็รู้” พายอ้างเสียงสูง กลบเกลื่อนด้วยการเดินไปหยิบกระเป๋าผ้าบนโต๊ะเครื่องแป้ง “ไปเถอะน่า เดี๋ยวไปสายโดนอาจารย์ตัดคะแนนกิจกรรมกลุ่มคณะผสม อักษรฯ-สถาปัตย์ ปีนี้คะแนนดิบตั้งสิบคะแนนนะเว้ย” มีนายังคงทำหน้าสงสัย แต่ก็ยอมพยักหน้ารับตามระเบียบ “เออ ๆ ก็ได้วะ... แต่บอกไว้ก่อนนะ ถ้าชั้นรู้ว่าแกแอบซ่อนหนุ่มวิศวะหรือสถาปัตย์ไว้ในตู้เสื้อผ้า ชั้นจะฟ้องแม่แกแน่!” เมื่อเพื่อนสนิทเดินนำลิ่วออกไปจากห้อง พายถึงกับทรุดตัวลงพ่นลมหายใจพรืดใหญ่ออกมาด้วยความโล่งอก เธียหันขวับกลับไปมองทางระเบียง ทว่าความว่างเปล่าคือสิ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่... นายเรย์หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ที่ยังคงลอยวนอยู่ในบรรยากาศรอบตัว ณ หอประชุมใหญ่คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงจอแจของนักศึกษาปี 2 และปี 3 จากสองคณะใหญ่ โต๊ะไม้ยาวถูกนำมาต่อกันเป็นแถียวยาวเหยียด เพื่อให้สถาปนิกอนาคตไกลต้องมานั่งประกบคู่กับบัณฑิตด้านภาษาศาสตร์และวรรณกรรม ในโปรเจกต์บูรณาการ “ออกแบบพื้นที่สร้างสรรค์เพื่อชุมชน” “อ้าว... นั่งตรงนี้นะครับคุณพาย คนสวยประจำตึกอักษรฯ” เสียงทุบโต๊ะเบา ๆ พร้อมกับรอยยิ้มกวนประสาทที่คุ้นเคยทำเอาพายที่กำลังก้มหน้าเปิดสมุดโน้ตถึงกับชะงัก เธเงยหน้าขึ้นมองก็พบกับเรย์ที่สวมเสื้อช็อปสีเลือดหมูพับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักลายเรขาคณิตจาง ๆ ที่ท่อนแขนแกร่ง เขากำลังหย่อนตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างหน้าตาเฉย โดยมีเพื่อนสนิทอย่าง ‘ต้น’ เดินตามมาทิ้งตัวลงนั่งข้าง ๆ มีนาที่เพิ่งเดินมาถึงพอดี “ใครให้นายมานั่งตรงนี้ไม่ทราบ เก้าอี้ฝั่งนี้มีคนจองแล้วนะ!” พายแหวใส่ทันที “อ้าว ก็อาจารย์สลับกลุ่มเมื่อกี้ไงครับ... ชั้นจับฉลากได้คู่น้องพายพอดิบพอดี ดวงเราคงสมพงษ์กันแหละ ดูสิขนาดเสื้อยังสีเข้ากันเลย” เรย์ก้มมองเสื้อยืดสีขาวลายกราฟิกของพายสลับกับเสื้อยืดสีดำลายเดียวกันของตนเอง (ซึ่งความจริงคือบังเอิญซื้อร้านเดียวกัน) แล้วยิ้มกรุ่มกริ่ม “สมพงษ์บ้าอะไรเล่า! ชั้นอยากเปลี่ยนกลุ่ม!” พายโวยวายเสียงเบาแต่หน้าดำหน้าแดงด้วยความหมั่นไส้ “เปลี่ยนไม่ได้แล้วครับคุณหนู เพราะโปรเจกต์นี้ต้องทำร่วมกันยาวไปจนถึงโปรเจกต์จบปีหน้าเลยนะ... ว่าแต่... เรื่องบนระเบียงเมื่อเช้า ที่น้องพายบอกว่าจะ ‘ตัดคะแนนความประพฤติ’ ชั้นเนี่ย... หมายความว่าเรามีคดีต้องเคลียร์กันยาว ๆ เลยนะคับ” เรย์โน้มตัวเข้ามาใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน จนพายต้องรีบเอาสมุดโน้ตขึ้นมาบังใบ้าร้อนผ่าวของตัวเองไว้แทบไม่ทัน “เงียบไปเลยนะนายเรย์! ตั้งใจทำงานกลุ่มซะ ไม่งั้นชั้นจะฟ้องอาจารย์ว่านายปีนตึกบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคล!” บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงพูดคุยเจี๊ยวจ้าวของเพื่อนร่วมกลุ่ม แต่หัวใจของพายกลับเต้นรัวผิดจังหวะทุกครั้งที่หางตาเหลือบไปเห็นรอยยิ้มมุมปากของพ่อหนุ่มสถาปัตย์จอมกวนคนนี้... รอยยิ้มที่เหมือนจะบอกเป็นนัยว่า เกมนี้เขายังมีลูกเล่นแพรวพราวรออยู่อีกเพียบ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ทุกคนกำลังก้มหน้าก้มตาเขียนแบบแปลนและร่างโครงร่างโปรเจกต์ หน้าจอโทรศัพท์มือถือวางอยู่บนโต๊ะของพายก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตที่ส่งตรงจากบัญชีส่วนตัวของเรย์ *เรย์: “ถ้าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่เราจูบกันที่ระเบียงเมื่อเช้า... เย็นนี้ต้องไปกินบิงซูเป็นเพื่อนชั้นนะครับ :)”* พายเบิกตากว้าง ค้างมือที่ถือปากกาไปทันที สมองประมวลผลคำว่า ‘จูบกัน’ ที่อีกฝ่ายพิมพ์มาด้วยความตกใจสุดขีด— *เดี๋ยวนะ! ใครไปจูบกับนายตั้งแต่เมื่อไหร่เล่าไอ้บ้าเรย์!* --- *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ยัยพายกับตาเรย์นะคะ! รักกกก)*