ปะทะฝีปากฉบับคนขี้เหงา

"บอกแล้วไงคะว่าเล่มนี้มันขึ้นหิ้งในดวงใจ รสนิยมการอ่านของคุณนี่ติดลบแบบขั้นวิกฤตเลยนะเรย์!" เสียงหวานๆ ที่ตอนนี้ตวัดสูงจนเกือบจะเป็นเสียงกรี๊ดดังลอดระเบียงห้องพักชั้นสามออกมา ท่ามกลางความเงียบสงบยามค่ำคืน พายยืนกอดอกแน่น ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำยับยู่ยี่กับกางเกงวอร์มตัวเก่งของหนุ่มสถาปัตย์ปีสาม ที่ตอนนี้กำลังยืนพิงระเบียงห้องของเธอหน้าตาเฉย ราวกับระเบียงห้องเช่าราคาประหยัดนี่คือคอร์ทยาร์ดสุดหรูในสตูดิโอออกแบบของคณะเขา ให้ตายเถอะ... นี่เขาปีนระเบียงห้องเธอลัดเลาะมาจากห้องริมสุดจริงๆ ด้วยสินะ! ไอ้มนุษย์คนนี้นี่มันมีความพยายามในเรื่องไร้สาระเต็มร้อยจริงๆ "โห พาย ใจร้ายจังอ่ะ แค่ผมบอกว่าตอนจบของนิยายรักสืบสวนเล่มโปรดของคุณมันเดาง่ายเกินไปหน่อย แค่นี้ถึงกับด้อยค่ารสนิยมสถาปนิกอนาคตไกลของผมเลยเหรอครับ" เรย์ยิ้มกริ่ม ดวงตาเรียวรีพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขาไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับเสียงโวยวายของหญิงสาวเลยสักนิด กลับทิ้งน้ำหนักตัวพิงราวระเบียงสบายๆ มือข้างหนึ่งถือหนังสือปกอ่อนเล่มหนาที่เพิ่งยึดมาจากมือเธอเมื่อห้านาทีก่อน "มันไม่ใช่แค่เรื่องเดาง่ายนะคะ! แต่มันคือปมจิตวิทยาเชิงลึกที่ผู้เขียนตั้งใจซ่อนไว้ต่างหากเล่า คุนิฮิโกะเขาปูพรมความสัมพันธ์ของตัวละครมาตั้งแต่สามเล่มแรก เพื่อจะมาขยี้หัวใจคนอ่านในเล่มนี้ที่คุณบอกว่าน่าเบื่อเนี่ยแหละ!" พายเดินเข้าไปใกล้ ชี้หน้าคาดโทษด้วยความหมั่นไส้เต็มประดา เธอพยายามจะแย่งหนังสือคืน แต่คนตัวสูงกว่ากลับชูมันขึ้นเหนือหัวแถมยังย่อตัวหลบอย่างกวนประสาท "อ๋อ... ปมจิตวิทยาเหรอครับ" เรย์ลากเสียงยาว แกล้งทำเป็นพลิกหน้ากระดาษอ่านผ่านๆ "ผมว่าคนเขียนเขาแค่อยากหาข้ออ้างให้พระเอกนางเอกมาเคลียร์ใจกันช้าๆ มากกว่า มัวแต่ฟอร์มจัดใส่กันอยู่ได้ อ่านแล้วหงุดหงิดชะมัด สู้ผมไม่ได้หรอก..." "เกี่ยวอะไรกับคุณเล่า!" "...ถ้าเป็นผมนะ เจอคนปากแข็งแบบนางเอก จับกดจูบให้หายปากดีไปตั้งนานแล้ว จะได้ไม่ต้องเปลืองกระดาษไปอีกสองร้อยหน้า" *ฉ่า!* ใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหูและลำคอขาวผ่องในเสี้ยววินาที พายอ้าปากค้าง สมองประมวลผลคำพูดหน้าไม่อายของคนตรงหน้าไม่ทัน เธอยกมือขึ้นทาบอก ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติเมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากของเขา "คุณ... คุณพูดจาบ้าอะไรเนี่ย!" "อ้าว ก็พูดเรื่องจริง" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นฟังดูอบอุ่นและชวนใจสั่นในเวลาเดียวกันอย่างน่าประหลาด เขาก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอทีละน้อย บีบพื้นที่แคบๆ บนระเบียงให้แคบลงไปอีก จนพายต้องหลังชนกับประตูกระจกห้องนอนของตัวเอง "หรือคุณเถียงล่ะว่าไม่จริง... เมื่อกี้ตอนที่พระเอกสารภาพรักใต้แสงจันทร์ คุณแอบอินจนแอบจิกหมอนใบนั้นสินะ" นิ้วเรียวยาวชี้ไปยังหมอนอิงลายแมวเหมืองบนโซฟาในห้องผ่านกระจกใส พายสะดุ้งเฮือก รีบหันไปมองตามทันทีด้วยความร้อนรu "มะ... ไม่ได้จิกสักหน่อย! อย่ามามั่ว!" "อ้าว หน้าแดงแจ๋เลยนะนั่น เขินผมหรือเขินพระเอกในหนังสือกันแน่ครับเนี่ย" เรย์โน้มใบหน้าลงมาให้อยู่ในระดับสายตาเดียวกัน ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าตื่นๆ ของเธอด้วยความเอ็นดูระคนเจ้าเล่ห์ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของค่ำคืนนี้ พายเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน พยายามจะผลักอกแกร่งออกไป แต่เรย์กลับจับข้อมือเธอไว้เบาๆ ไม่ได้บีแน่นจนเจ็บ แต่กุมไว้มั่นคงราวกับจะบอกเป็นนัยว่าเขาจะไม่ยอมถอยง่ายๆ ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังระอุและเต็มไปด้วยความเขินอينจนพายแทบจะระเหยกลายเป็นไอ เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ *ติ๊ง!* พายรีบฉวยโอกาสนั้นสะบัดมือออกแล้ววิ่งปร๋อเข้าไปในห้อง คว้ามือถือขึ้นมาดูด้วยความหวังว่ามันจะเป็นทางรอดชีวิตจากสถานการณ์ชวนใจวายเมื่อครู่ แต่ทว่า... หน้าจอแสดงข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต และชื่อผู้ส่งคือคนที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าประเบียงห้องเธอนี่แหละ! *เรย์ (สถาปัตย์ปี 3): 'ไม่ต้องเดินหนีผมหรอกครับ... ความจริงคือผมไม่ได้อินกับหนังสือเล่มนั้นหรอก ผมแค่อินกับคนนั่งอ่านมันมากกว่า ตั้งแต่ตอนเย็นที่ห้องสมุดแล้วนะ... พาย'* ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไปอีกเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ หัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พายรีบนิ้วรัวแป้นพิมพ์เพื่อจะกดลบและยกเลิกข้อความด่าทอหรือปฏิเสธเขาส่งกลับไปแก้เขิน แต่ทว่าปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่มสติกเกอร์รูปหัวใจดวงโตพุ่งชนเข้าเต็มแรง แถมเรย์ที่ยืนอยู่ด้านหลังยังส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างอารมณ์ดี ก่อนที่พายจะได้หันไปโวยวายใส่เขา เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ จากด้านนอกก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ขยับเข้ามาประชิดกระจกอีกครั้ง "เปิดประตูให้ผมหน่อยสิครับพาย... ลมหนาวเริ่มมาแล้วนะ หรือว่าจะให้ผมปีนระเบียงกลับไปห้องเดิมแล้วพรุ่งนี้คุณค่อยโดนแม่บ้านหอพักบ่นเรื่องผมตกตึกตายล่ะ?" พายยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง มือถือในมือสั่นระริก สมองขาวโพลนคิดคำพูดไม่ออกสักคำ รอยยิ้มออดอ้อนที่ส่งผ่านกระจกใสเข้ามาทำเอาเธอกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และก่อนที่เธอจะทันได้ตัดสินใจว่าจะเดินไปเปิดล็อกประตูหรือวิ่งหนีเข้าห้องน้ำ เสียงกริ่งหน้าห้องพักฝั่งทางเดินตึกก็ดังขึ้นแทรกขึ้นมาอย่างกะทันหัน—*ก๊อก ก๊อก ก๊อก!*—พร้อมกับเสียงเรียกชื่อเธอจากคนที่เธอไม่คาดคิดที่สุดในเวลานี้ "พาย! ยัยพายเปิดประตูให้มีนาเดี๋ยวนี้เลยนะ! ชั้นเห็นนะว่ามีผู้ชายปีนระเบียงห้องแกอยู่!" ************************************** *(ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและร่วมลุ้นไปกับความโบ๊ะบ๊ะของเรย์และพายในตอนนี้ด้วยนะคะ)*