ความลับในกระเป๋าเป้

"นี่! เอาโทรศัพท์ฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะนายเรย์!" เสียงแหลมปรี๊ดของพายดังลั่นห้องสมุดเงียบกริบ จนบรรณารักษ์โต๊ะข้างๆ ต้องส่งสายตาพิฆาตมาให้ แต่คนถูกขู่กลับทำแค่เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ยืนพิงชั้นหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่ด้วยท่าทางสบายอกสบายใจ ช1ายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปสถาปัตย์เปื้อนฝุ่นปูนบางเบายื่นมือข้างที่ถือโทรศัพท์เครื่องน้อยชูขึ้นเหนือหัว เกินกว่าที่สาวอักษรฯ ส่วนสูงร้อยหกสิบเซนติเมตรจะเอื้อมถึงต่อให้เธอจะเขย่งจนน่องโป่งก็ตาม ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้เกิดมาจากเผ่าพันธุ์ไหนกันนะ ถึงได้มีความสามารถพิเศษในการทำให้เส้นเลือดในขมับของเธอเต้นตุบๆ ได้ตลอดเวลาภายในเวลาไม่ถึงหนาที "อยากได้คืนเหรอครับ?" เรย์ก้มหน้าลงมามองสลับกับยักยิ้มมุมปาก รอยยิ้มร้ายกาจที่ทำให้ผู้หญิงหลายคนใจละลาย แต่สำหรับพายแล้ว มันคือรอยยิ้มของปีศาจร้ายจำแลงชัดๆ "โทรศัพท์เครื่องนี้ราคาแพงนะพาย... แต่ถ้าอยากได้คืนจริงๆ ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน" "ข้อแลกเปลี่ยนอะไรของนายอีก! ฉันจะรีบกลับไปปั่นงานวิเคราะห์วรรณกรรมนะ ไม่งั้นโดนอาจารย์แม่สับเละแน่ๆ คืนมานะ!" พายยื่นมือคว้าอากาศวืดไปวืดมาอย่างน่าสงสาร ความโมโหผสมปนเปกับความร้อนรนทำให้ใบหน้ารูปไข่ขึ้นสีแดงเรื่อโดยไม่รู้ตัว ยิ่งท่าทางกวนประสาทที่โน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ และกลิ่นสีอะคริลิก ยิ่งทำให้พายต้องถอยหลังกูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นหนังสือเต็มแรง ซวยแล้ว... ทางตัน! เรย์ใช้แขนข้างหนึ่งยันชั้นหนังสือไว้ เป็นการกักตัวเธอไว้ในอาณาเขตของเขาโดยปริยาย ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน มองสำรวจใบบึ้งตึงที่พยายามเชิดขึ้นสู้สายตาแต่แอบสั่นน้อยๆ อย่างเอ็นดู "ไม่เห็นยากเลย แค่บอกมาก่อนสิว่า... เมื่อคืนตอนเที่ยงคืนกว่าๆ ใครกันนะที่ส่งข้อความมาบอกว่า 'คิดถึงชะมัด' แต่พอกดส่งปุ๊บก็รีบลบปั๊บ?" ฉ่า! ใบหน้าของพายร้อนผ่าวขึ้นมาทันทีราวกับโดนน้ำเดือดสาดเข้าใส่ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองเพล นี่เขารู้?! เขารู้ได้ยังไงว่าเธอเผลอพิมพ์หลุดมือไปตอนกำลังสะลึมสะลือทำการบ้านวิชาภาษาศาสตร์! กรี๊ดดด! อยากจะเอาหัวมุดดินหนีไปให้พ้นตรงนี้เสียจริง ทำไมเธอถึงได้ซุ่มซ่ามขนาดนี้นะพาย! "ฉะ... ฉันไม่ได้ส่ง! นายตาฝาดไปแล้ว! เอาโทรศัพท์มานี่นะ!" พายแก้ตัวเสียงตะกุกตะกัก หลบสายตาพราวระยับคู่นั้นด้วยการมองไปที่กระดุมเสื้อช็อปของเขาแทน "อ้าว หน้าแดงแบบนี้แปลว่ายอมรับสินะครับ" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นสะท้อนอยู่ในอกจนพายรู้สึกได้ "น่ารักเป็นบ้าเลยว่ะ..." ประโยคหลังเขาพึมพำเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แต่พายก็ยังจับใจความได้อยู่ดี ยิ่งทำให้เธอต้องยกมือขึ้นดันอกแกร่งให้ออกไปห่างๆ แต่มีหรือที่แรงแมวน้อยอย่างเธอจะสู้ช้างสารอย่างเขาได้ นอกจากเขาจะไม่ขยับแล้ว เขายยังแกล้งโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร "ถอยไปเลยนะ! ไอ้คนฉวยโอกาส!" "ถ้าไม่ถอย... จะทำไมล่ะครับ?" เรย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงแหบพร่าเจือความหยอกเย้า ทำเอาพายขนลุกซู่ไปทั้งตัว สมองขาวโพลนคิดคำด่าไม่ออกสักคำ ได้แต่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน แพ้ราบคาบให้กับความแพรวพราวของนายตัวตึงสถาปัตย์คนนี้อีกตามเคย ก่อนที่สถานการณ์จะเตลิดเปิดเปิงไปไกลมากกว่านั้น เสียงกระแอมไอเบาๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน "แฮ่ม! ขัดจังหวะพลอดรักรอบกองไฟกันหรือเปล่าคะคุณเพื่อนสนิท พอดีฉันเดินมาตามเพราะอาจารย์เรียกประชุมกลุ่มย่อยด่วนจ้า" มีนาโผล่หน้าออกมาจากมุมเสา พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ส่งมาให้เพื่อนสาวตัวดีสลับกับพ่อหนุ่มสถาปัตย์ที่ยืนคุมเชิงอยู่ เรย์ถอยฉากออกไปอย่างเสียดาย แต่ก็ไม่วายควักโทรศัพท์มือถือของพายออกมาจากกระเป๋าเสื้อฮู้ด ยื่นส่งคืนให้เจ้าของหน้าบึ้งที่รีบคว้าหมับไปกอดไว้แนบอกทันที "ฝากไว้ก่อนเถอะนายเรย์!" พายแยกเขี้ยวใส่ขู่ฟอดๆ "ครับ จะรอนะครับคุณพาย" เรย์ยักคิ้วให้อีกที ก่อนจะยอมเดินถอยหลังออกไปสมทบกับต้นที่เดินถือแก้วกาแฟผ่านมาพอดี โดยไม่ลืมทิ้งท้ายประโยคชวนใจสั่น "เย็นนี้เจอกันที่โรงอาหารคณะเดิมนะ อย่าเบี้ยวล่ะ ไม่งั้นฉันตามไปลากตัวถึงห้องสมุดแน่" พายค้อนให้วงใหญ่จนตาแทบเหล่ ก่อนจะหันมาจัดการกับมีนาที่ยืนทำหน้าล้อเลียนอยู่ "ยัยมีนา แกนี่มันมารผจญชัดๆ!" "อุ๊ย! พูดแบบนี้หมายความว่าอยากให้เขาอยู่ต่อหรือไงจ๊ะ ยัยพายหน้าแดงแจ๋เมื่อกี้ฉันเห็นนะยะ!" มีนาหัวเราะคิกคัก ดึงแขนเพื่อนให้เดินตามออกมาจากโซนหนังสือเงียบๆ เพื่อมุ่งหน้าไปห้องประชุมกลุ่ม บรรยากาศยามบ่ายของมหาวิทยาลัยกลับมาดำเนินไปตามปกติ ความวุ่นวายในช่วงสอบปลายภาคทำให้พายเกือบจะลืมเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อเช้าไปสนิท จนกระทั่งเธอเคลียร์งานกองโตเสร็จสิ้นและเดินกลับมาที่ห้องพักของตัวเองในช่วงหัวค่ำ กระเป๋าเป้ใบเก่งสีดำสนิทถูกวางแหมะลงบนเตียงนอนนุ่ม พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความเหนื่อยล้า วันนี้พลังงานชีวิตของเธอถูกสูบฉีดไปหมดสิ้นทั้งจากการเรียน การโดนอาจารย์เฉ่งเรื่องส่งรายงานช้า และ... การโดนพ่อหนุ่มสถาปัตย์แกล้งจนหัวใจเกือบวาย เธอรูดซิปกระเป๋าเป้เพื่อจะหยิบแท็บเล็ตออกมาชาร์จแบต ทว่า... นิ้วเรียวที่กำลังควานหาอุปกรณ์กลับสัมผัสเข้ากับวัตถุแปลกปลอมบางอย่างที่มีผิวสัมผัสเรียบเนียนและเย็นเฉียบ ไม่ใช่แท็บเล็ต... ไม่ใช่สมุดโน้ต... และไม่ใช่กล่องดินสอ พายขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย เธอล้วงมือกลmเข้าไปลึกขึ้นอีกนิด ก่อนจะหยิบสิ่งนั้นออกมาจากก้นกระเป๋า แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบถลնออกมานอกเบ้า มันคือ **"สมุดสเกตช์ภาพปกหนังสีน้ำตาลเข้ม"** ของเรย์! สมุดเล่มที่เขาพกติดตัวตลอดเวลา สมุดเล่มที่เต็มไปด้วยงานออกแบบโครงสร้างและภาพวาดสถาปัตยกรรมที่หวงยิ่งกว่าอะไรดี ทำไม... มันถึงมาอยู่ในกระเป๋าเป้ของเธอได้ล่ะ?! พายจำได้แม่นว่า ตอนที่เขาแย่งโทรศัพท์เธอไปที่ห้องสมุด เขาไม่ได้เปิดกระเป๋าเป้ของเธอเลยนี่นา หรือว่า... มันหล่นสลับกันตั้งแต่ตอนที่เขาชนเธอที่หน้าโรงอาหารเมื่อสองวันก่อน แล้วบังเอิญเธอหยิบสลับมาโดยไม่รู้ตัว?! มือบางสั่นเทาน้อยๆ ด้วยความประหม่า สมุดเล่มหนานี้ไม่ได้ถูกล็อกด้วยกุญแจ แต่กราบซ้ายของปกมีสติกเกอร์รูปแมวหน้ากวนสวมหมวกกันน็อกติดอยู่ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ประจำตัวของเขา พายกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความอยากรู้อยากเห็นกับความเกรงใจตีกันยุ่งเหยิงอยู่ในอก *เปิดดูดีไหมนะ...?* จิตใต้สำนึกฝ่ายดีบอกว่ามันเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่ควรละลาบละล้วง แต่จิตใต้สำนึกอีกฝ่ายกลับกระซิบกระซาบว่า *'ก็นิดเดียวเองน่า อยากรู้นี่ว่าเขาแอบวาดอะไรไว้บ้าง'* สุดท้าย ความอยากรู้อยากเห็นก็เอาชนะความยับยั้งชั่งใจ นิ้วเรียวเอื้อมไปเปิดปกสมุดออกช้าๆ ราวกับเปิดกล่องแพנדอร่า หน้ากระดาษแรเงาแผ่นแรกปรากฏแก่สายตา... ไม่ใช่แปลนตึก ไม่ใช่ตึกระฟ้า หรือโครงสร้างสะพานอย่างที่คาดคิด แต่เป็นภาพวาดดินสอฝีมือประณีต รูปเด็กผู้หญิงผมยาวประบ่ากำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะมุมสุดโปรดในห้องสมุด ดวงตาเรียวรีที่มักจะขมวดมุ่นเวลาใช้สมาธิ ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันนิดๆ ยามที่อ่านเจอจุดยาก และ... รายละเอียดทุกกระเบียดนิ้วที่บ่งบอกว่าผู้หญิงในภาพถูกเฝ้ามองและจดจำมาเป็นอย่างดี ด้านล่างของภาพมีลายมือหวัดๆ แต่เป็นระเบียบเขียนกำกับไว้ด้วยหมึกสีดำว่า ***"ยัยขาประจำห้องสมุด... ดื้อเงียบเป็นบ้า แต่ก็น่ารักดีว่ะ"*** พายรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ แล่นพล่านไปทั่วร่าง เลือดในกายสูบฉีดขึ้นมาจนใบหน้าร้อนผ่าวแข่งกับอุณหภูมิห้อง หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุตู้ซี่โครงออกมาข้างนอก สมองขาวโพลนคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป ครืดดด—! เสียงสั่นเตือนของโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัวดังขึ้นทำลายความเงียบ พายสะดุ้งสุดตัว ก้มลงมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับข้อความจากแอปพลิเคชันแชตสีเขียว ส่งตรงมาจากชื่อที่เธอเพิ่งนึกถึงเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน **Ray_Arch:** *[ส่งรูปภาพ]* **Ray_Arch:**เจอสมุดของฉันหรือยังครับคนดี? **Ray_Arch:**คืนนี้ห้ามปิดประตูห้องนะ เดี๋ยวฉันปีนระเบียงไปเอาคืนเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นไปอีกเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ หัวใจดวงน้อยหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่ดังขึ้น... จากระเบียงห้องพักชั้นสามของเธอนั่นเอง! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ผู้ร่วมเดินทางทุกท่านจากหัวใจของชาพีชหวานน้อยนะคะ