หวงแหละดูออก

"บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะทำการบ้านวิชาอักษรศาสตร์โบราณ รบกวนไปทำที่โต๊ะฝั่งนู้น ตรงนี้มันโซนสถาปัตย์ อาณาเขตหวงห้ามคนนอก... โดยเฉพาะคนที่มีหนุ่มคณะบริหารมานั่งเฝ้าแจแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดเสียจนปิดไม่มิดดังขึ้นเหนือหัว พายที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดสรุปชีทเรียนถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธอนิ่วหน้าเงยขึ้นมองต้นเสียงด้วยความหงุดหงิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยิ่งเห็นใบหล่อเหลากวนประสาทของเรย์ที่ยืนกอดอกพิงชั้นหนังสือด้วยสีหน้าบึ้งตึง คิ้วเรียวสวยก็ยิ่งขมวดมุ่นเข้าไปใหญ่ "อะไรของคุณเนี่ยคุณเรย์ โต๊ะในห้องสมุดมันก็มีตั้งเยอะแยะ แล้วอีกอย่าง... พี่กรณ์เขาแค่มารIส่งเลคเชอร์ชีทให้เฉยๆ เถอะค่ะ อย่ามาหาเรื่องแถวนี้ได้ไหม คนยิ่งปวดหัวกับรายงานอยู่" พายโต้กลับทันควัน น้ำเสียงติดจะเหวี่ยงนิดๆ ตามประสาคนโดนขัดจังหวะสมาธิ เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปที่เก้าอี้ตัวข้างๆ ที่ว่างเปล่า—ซึ่งเมื่อสิบนาทีที่แล้วเพิ่งจะมีรุ่นพี่หนุ่มหน้าตาดีจากคณะบริหารดีกรีเดือนคณะนั่งยิ้มหวานหยดหยยย้อยอยู่ตรงนั้น แถมยังทิ้งท้ายด้วยการเอื้อมมือมาทัดผมให้พายแถมรอยยิ้มละลายใจจนเรย์ที่ยืนมองอยู่หลังชั้นหนังสือแทบอยากจะเดินเข้าไปกระชากคอเสื้อให้รู้แล้วรู้รอด "ส่งเลคเชอร์หรือส่งขนมจีบกันแน่คะ หึ... เห็นยิ้มรับกันซะแก้มแทบปริ นึกว่ามาเดตกันในห้องสมุดประชาชนซะอีก" เรย์สาวเท้าเข้ามาใกล้ ลากเก้าอี้อีกตัวมานั่งลงฝั่งตรงข้ามแบบไม่ได้รับเชิญ แถมยังจงใจโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนพายต้องเอนตัวหนีแทบไม่ทัน "นี่! พูดจาให้มันดีๆ นะคะ พี่กรณ์เขาเป็นรุ่นพี่ที่คณะ แล้วเขาก็แค่มีน้ำใจช่วยติวให้เฉยๆ คุณมีสิทธิ์อะไรมาแซะฉันเนี่ย" พายแหวใส่ หน้าหวานง้ำงอด้วยความหมั่นไส้ ดวงตากลมโตจ้องเขม็งใส่คนตัวโตที่ทำหน้าลอยชายไม่รู้ร้อนรู้หนาว "สิทธิ์อะไรเหรอ..." เรย์ลากเสียงยาว แววตาขี้เล่นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความจริงจังวับวามจนพายเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ก็สิทธิ์ของการเป็นคน 'จีบ' อยู่ไงคะ ถามได้แปลกจริง ยัยลูกเจี๊ยบ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งผ่าน พายรู้สึกร้อนผ่าวที่พวงแก้มอย่างไม่มีสาเหตุ เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตารุกฆาตคู่นั้น พร้อมกับยกมือขึ้นพัดหน้าตัวเองเบาๆ แก้เก้อ "ใครให้คุณมาจีบไม่ทราบ บ้าบอที่สุด..." พายพึมพำงุบงิบในลำคอ มือเล็กแกล้งก้มลงพลิกกระดาษรายงานในมือรัวๆ เพื่อกลบเกลื่อนอาการหัวใจเต้นผิดจังหวะที่เริ่มจะควบคุมไม่ได้ "ไม่ได้บ้าค่ะ ตั้งใจมากต่างหาก" เรย์ตอบเสียงนุ่ม แววตาดุดันเมื่อครู่หายวับไปกับตา กลายเป็นประกายระยิบระยับแบบเด็กเจ้าเล่ห์ที่กำลังสนุกกับการแกล้งคนขี้เขิน "เมื่อกี้เห็นยืนคุยกันกุ๊กกิ๊กเชียว มีแลกคอนแท็กกันด้วยใช่ป่ะ? ไหน... ขอดูโทรศัพท์หน่อยสิคะ จะเช็กดูว่าเผลอไปกดรับแอดผู้ชายอันตรายคนไหนมาบ้าง" "นี่คุณเริ่มจะล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ! ฉันจะเป็นเพื่อนกับใคร หรือคุยกับใคร มันก็สิทธิส่วนบุคคลของฉันป่ะคะ คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่ง!" พายหันกลับมาโวยวายเสียงดังลั่นจนบรรณารักษ์ที่นั่งอยู่เคาน์เตอร์ไกลๆ ต้องส่งเสียง "ชssst!" เตือนเบาๆ พายสะดุ้งรีบยกมือไหว้ขอโทษก่อนจะหันมาค้อนใส่เรย์วงใหญ่ เรย์ยัก ไหล่ไม่สะทกสะท้าน แถมยังทำหน้าทะเล้นใส่เข้าไปอีก "ก็คนมันหวงนี่หว่า... ใครจะไปทนมองผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้มาทำคะแนนใกล้ๆ ยัยตัวแสบของผมได้ล่ะครับ จริงไหม?" ประโยคบอกเลิกเขินกลายๆ นั้นทำเอาพายใบหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู สมองตื้อตันคิดคำด่าไม่ออกไปชั่วขณะ เธอทำได้เพียงอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาทองขาดน้ำ เถียงไม่ออก บอกไม่ถูก ได้แต่ก้มหน้าหลบสายตาพราวระยับที่มองมาอย่างลึกซึ้งเกินกว่าจะรับไหว ในจังหวะที่พายกำลังจะหาทางหนีทีไล่ด้วยการเก็บกระเป๋าหนีออกจากห้องสมุด เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนวางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้นเบื้องหน้า หน้าจอเรืองแสงวาบพร้อมกับข้อความจากแอปพลิเคชันแชทที่ถูกส่งเข้ามาขัดจังหวะ *Notification: [กรณ์]: พายครับ อันนี้ลิ้งก์สรุปบทที่เหลือนะ เดี๋ยวพี่ส่งให้ทางนี้ สะดวกคืนนี้โทรคุยกันสักสิบนาทีไหมครับ?* พายยังไม่ทันได้เอื้อมมือไปคว้าโทรศัพท์ เรย์ที่นั่งจ้องหน้าจออยู่ก่อนแล้วก็ยื่นมือเรียวยาวไวกว่าแสง คว้าสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นขึ้นมาถือไว้ในมือทันที ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความบนหน้าจอลอยเด่นชัดเจน รอยยิ้มกวนๆ เมื่อครู่มลายหาย Wไปในพริบตา เหลือเพียงสันกรามที่ขบเข้าหากันจนเป็นสันนูนด้วยความไม่สบอารมณ์อย่างรุนแรง "อ๋อ... ชวนโทรคุยซะด้วย" เรย์แค่นหัวเราะเสียงต่ำ ดวงตาหรี่มองพายด้วยแววตาที่ส่อแววอันตรายชนิดที่ทำเอาคนมองเสียวสันหลังวาบ "งั้นคืนนี้... สงสัยผมคงต้องไปนั่งเฝ้าคุณติวหนังสือถึงหน้าหอพักแล้วมั้งครับ ยัยตัวแสบ" เรย์พูดจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าโทรศัพท์ของพายใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ดของตัวเองหน้าตาเฉย ก่อนจะหันมาส่งยิ้มมุมปากให้คนที่กำลังนั่งอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง — *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความฟินครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้ากับ "ชาพีชหวานน้อย" นะคะ!*