มุกจีบสไตล์สถาปนิก

กองกระดาษชาร์จสีเทาความหนาห้าร้อยแกรมถูกกางแผ่หลาอยู่บนโต๊ะไม้ยาวโซนริมสุดของห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ กลิ่นฉุนจาง ๆ ของกาวลาเท็กซ์และคัตเตอร์คมกริบที่เพิ่งกรีดฟิวเจอร์บอร์ดลอยอบอวลปะปนกับไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศ พายขยับแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย นิ้วเรียวคีบปากกาไฮไลต์สีพาสเทลแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นจ้องเขม็งไปยังกระดาษร่างโมเดลตึกสามชั้นตรงหน้า สลับกับหน้าจอแท็บเล็ตที่เปิดไฟล์ PDF วิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรมตะวันตกค้างไว้ ให้ตายเถอะ... นี่เธอมารับจ้างทำโปรเจกต์ช่วยเด็กสถาปัตย์ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! สาเหตุทั้งหมดทั้งมวลมันเริ่มต้นจากความใจอ่อนล้วน ๆ เมื่อช่วงบ่าย มีนาเพื่อนรักดันติดธุระด่วนเรื่องชุดเชียร์หลีดลีดเดอร์คณะ แล้วดันโยกหน้าที่มาบรรณาธิการตรวจความเรียบร้อยของเล่มรายงานสถาปัตย์ให้ "เรย์" ตกมาอยู่ที่เธอแบบไม่ได้ตั้งตัว และที่แย่ไปกว่านั้น เจ้าของโมเดลตัวแสบดันไม่อยู่ที่โต๊ะ ปล่อยให้เธอต้องมานั่งเฝ้ากองซากโมเดลกระดาษลังพวกนี้ตามลำพัง "อ้าว ยัยตัวเล็ก... นึกว่าจะชิ่งกลับคณะไปซะแล้ว" เสียงทุ้มคุ้นหูที่ลอยมาพร้อมกับกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของสบู่เด็กและกลิ่นแดดจาง ๆ ทำให้พายสะดุ้งสุดตัว เรย์ยืนค้ำโต๊ะอยู่ฝั่งตรงข้าม ร่างสูงโปร่งในเสื้อฮู้ดดี้สีดำตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์เซอร์ ๆ ชื้นเหงื่อเล็กน้อยจากการแบกฟิวเจอร์บอร์ดวิ่งขึ้นตึก เส้นผมหยักศกยุ่งเหยิงชื้นชื้นปรกหน้าผาก ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทตามฟอร์ม "ใครตัวเล็กคะ! พูดให้มันดี ๆ นะคุณเรย์ แล้วนี่ก็ไม่ใช่ที่สิงสถิตฉัน เล่มรายงานตรวจเสร็จหมดแล้ว สรุปคือแก้ตรงหน้าบทนำอีกสามจุด ไปแก้เองด้วย ขอยาดกลับล่ะค่ะ!" พายรัวคำพูดใส่เป็นชุด รีบกวาดสมุดโน้ตลงกระเป๋าผ้าแคนวาสอย่างลุกลี้ลุกลน "เดี๋ยวดิ ใจคอจะไม่อยู่ตรวจผลงานชิ้นเอกของผมหน่อยเหรอ" เรย์ก้าวขายาว ๆ มาขวางทางออกตรงมุมโต๊ะไว้พอดี ร่างสูงใหญ่ทอดเงาทาบทับลงมาจนพายต้องถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนกับชั้นวางหนังสืออ้างอิงเล่มหนา "ผลงานอะไรของคุณ เลเมาต์เบี้ยวแถมคานรับน้ำหนักเอียงกระเท่เร่ขนาดนั้น อาจารย์ให้ตกตั้งแต่ยังไม่พรีเซนต์แล้วมั้งคะ" พายเชิดหน้าขึ้นเถียง แม้หัวใจในอกจะเต้นรัวผิดจังหวะด้วยความประหม่าที่ถูกคนตัวสูงรุกรานพื้นที่ส่วนตัว เรย์ไม่ตอบ เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนพายต้องหลบสายตา มือหนายื่นแท็บเล็ตของตัวเองมาตรงหน้า บนหน้าจอปรากฏภาพสเปกตรัมสีสันฉูดฉาดและวงล้อสี (Color Wheel) ที่ถูกจัดองค์ประกอบใหม่อย่างประณีต "วันนี้ผมไม่ได้จะมาคุยเรื่องโมเดลตึกเว้ยพาย... แต่ผมจะมาสอนทฤษฎีสีฉบับเด็กสถาปัตย์ให้เธอฟัง" เรย์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มทอประกายพราวระยับจริงจังจนน่าหมั่นไส้ "เพ้อเจ้ออะไรอีกเนี่ย หลีกไปนะ ฉันจะกลับห้องไปนอน" "ฟังก่อนดิ สำคัญมาก" เรย์ลากเก้าอี้มานั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วตบเบาะข้างตัวปุໆ เป็นเชิงบังคับให้เธอนั่งลง "ในทางสถาปัตยกรรมและการออกแบบ การที่เราจะทำให้พื้นที่แคบ ๆ หรือห้องสีขาวโล่ง ๆ ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ เราต้องใช้หลักการของ **Complementary Colors** หรือสีตรงข้าม" พายขมวดคิ้วมุ่น แม้ปากจะอยากเถียงแต่สมองอันรวดเร็วของเด็กอักษรฯ ก็ประมวลผลตามโดยอัตโนมัติ "สีตรงข้าม... สีตรงข้ามอะไรของคุณ สีน้ำเงินกับสีส้ม สีแดงกับสีเขียวงี้เหรอ เกี่ยวอะไรกับฉันเล่า" "เกี่ยวโคตร ๆ" เรย์เอียงคอ สายตาจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของพาย "เธอก็รู้ว่าคาแรคเตอร์ของเธอเนี่ย... เหมือน 'สีน้ำเงินเข้ม' (Navy Blue) ยัยเด็กโหมดเงียบขรึม โลกส่วนตัวสูง เย็นชา ใส่แว่น นิ่งสนิทเหมือนสมุดโน้ตปกหนังแกะไม่มีผิด" พายอ้าปากค้าง "นี่คุณเปรียบฉันเป็นกระดาษหรือสมุดขยะคะเนี่ย!" "ฟังให้จบก่อนคุณหญิง" เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นพร่าเบา ๆ จนพายรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหู "ในทางจิตวิทยาและทฤษฎีสี... ถ้าเอาสีน้ำเงินเข้มมาวางคู่กับสีส้มสด หรือ **Warm Orange** ซึ่งเป็นสีโทนร้อนจัดแบบผม มันจะเกิดปฏิกิริยาที่เรียกว่า *Simultaneous Contrast* เว้ยพาย" "มันคืออะไรคะ ปฏิกิริยาบ้าบออะไรอีก" "มันคือการที่ 'สีทั้งสองสีขับเน้นให้กันและกันโดดเด่นขึ้นมาจนละสายตาไม่ได้ไง'" เรย์พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลขึ้นอย่างกะทันหัน ความกวนประสาทเมื่อครู่มลายหายไป เหลือเพียงแววตาจริงจังที่ทำเอาพายหายใจสะดุด "เหมือนเวลาที่เธอทำหน้าบึ้ง ๆ โวยวายใส่ผม... รู้ตัวป่ะ ว่ามันทำให้โลกสีเทา ๆ ของผมตอนนั่งปั่นโปรเจกต์ข้ามวันข้ามคืน มันมีสีสันขึ้นมาโคตร ๆ เลยนะ" ความเงียบเข้าปกคลุมมุมห้องสมุดชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบา ๆ พายรู้สึกเหมือนอุณหภูมิรอบตัวพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เลือดในกายสูบฉีดจนใบหน้าร้อนผ่าวไปหมด สมองที่เคยประมวลผลคำศัพท์ยาก ๆ ได้อย่างคล่องแคล่วกลับตื้อตันไปชั่วขณะ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พยายามจะหาคำพูดจิกกัดโต้ตอบกลับไปตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ริมฝีปากกลับเม้มเข้าหากันแน่นจนพูดไม่ออก "นี่... มุกจีบของเด็กปีสามคณะนี้เขาฝึกกันมาจากวิชาออกแบบโครงสร้างพื้นฐานเหรอคะ" พายเค้นเสียงลอดไรฟันออกไปได้แค่นั้น มือเรียวรีบคว้ากระเป๋าผ้าขึ้นสะพายไหล่เพื่อกลบเกลื่อนความวุ่นวายในอก "ลิเกมากค่ะ ฉันไม่ตรวจงานให้แล้วนะ อยากแก้ตรงไหนก็แก้ไปเองเลย!" พูดจบเธอก็หมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินหนีออกจากโต๊ะทันที แต่เรย์ไวกว่า เขาลุกขึ้นคว้าข้อมือเรียวเอาไว้เบา ๆ แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่พายกลับรู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ด้วยสนามแม่เหล็กที่มองไม่เห็น "เดี๋ยวสิพาย... ยังอธิบายไม่จบเลย" เรย์กระซิบเสียงพร่า ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกับกรอบแว่นของเธอ "นอกจากทฤษฎีสีแล้ว... มันยังมีกฎของแรงโน้มถ่วงอีกข้อนึงนะ ที่บอกว่าวัตถุที่มีมวลมากกว่าจะดึงดูดวัตถุที่มีมวลน้อยกว่าเข้าหาตัวเสมอ" พายเบิกตากว้าง หัวใจเต้นโครมครามรากระรัวอยู่ระนาบเดียวกับซี่โครง "อะไรของคุณอีก..." "แต่สำหรับผม..." เรย์เว้นจังหวะ สายตาสื่อความหมายลึกซึ้งจนพายไม่กล้าแม้แต่จะกระพริบตา "ต่อให้เธอจะตัวเล็กแค่นี้... แต่แรงดึงดูดที่เธอมีต่อผม มันชนะแรงโน้มถ่วงโลกไปไกลลิบแล้วว่ะพาย" พายสะบัดข้อมือหลุดจากการเกาะกุม ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงต้นคอ เธอหันขวับหนีด้วยความเขินอายขั้นสุดจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี "คนบ้า! ใครเขาไปดึงดูดอะไรกับคุณ! ไปตายซะไอ้คุณสถาปนิกปะเหลาะ!" เธอก้าวฉับ ๆ เดินหนีออกจากโซนนั้นด้วยความเร็วสูงสุดเท่าที่รองเท้าผ้าใบจะอำนวย โดยไม่กล้าหันกลับไปมองรอยยิ้มกริ่มและเสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างชอบใจของคนตัวสูงที่ไล่หลังมาเลยแม้แต่น้อย ร่างบางก้าวพ้นประตูห้องสมุดมารับลมเย็น ๆ ยามค่ำคืนของมหาวิทยาลัย พายยกมือขึ้นกุมแก้มสองข้างที่ร้อนผ่าวดั่งโดนไฟลน เธอกัดริมฝีปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ระคนใจสั่นระรัว *ให้ตายเถอะ... ผู้ชายอะไร ปากหวานเป็นบ้า!* เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมาก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าขึ้นมาตั้งใจจะส่งข้อความไปต่อว่ามีนาที่ทิ้งเธอ1ให้เผชิญชะตากรรมคนเดียว แต่ทว่า... หน้าจอสมาร์ตโฟนกลับสว่างวาบขึ้นมาเสียก่อนเพราะมีข้อความแจ้งเตือนใหม่เด้งขึ้นมาจากแอปพลิเคชันแชต์ยอดฮิต ชื่อผู้ส่งปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... **"Ray Architect"** พายขมวดคิ้วด้วยความระแวง นิ้วเรียวเลื่อนเปิดอ่านข้อความนั้นทันทีด้วยความอยากรู้แกมหมั่นไส้ *[Ray Architect]: พรุ่งนี้เลิกเรียน เดี๋ยวผมเอาชีทประวัติศาสตร์สถาปัตย์ไปคืนที่คณะอักษรฯ นะ ห้ามหนีกลับก่อนล่ะ ไม่งั้นผมจะไปยืนถือป้ายทฤษฎีสีรอหน้าตึกคณะเธอจริงๆ ด้วย* *[Ray Architect]: ส่งรูปภาพ: (รูปสเกตช์ลายเส้นพู่กันจีนรูปเด็กผู้หญิงใส่แว่นกำลังทำหน้าบึ้งใส่ พร้อมข้อความเขียนด้วยลายมือเท่ๆ ว่า "ยัยตัวเล็กของเรย์")* พายอ้าปากค้าง ทำท่าจะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดเพื่อด่ากราดเขากลับไปให้สะใจ แต่จังหวะนั้นเอง... แชตบับเบิลอีกอันก็เด้งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ *[Ray Architect]: อ้อ... เกือบลืมบอก* *[Ray Architect]: จริงๆ แล้วนอกจากสีน้ำเงินเข้มกับสีส้ม... ผมว่าเธอกับผมเนี่ย โคตรจะตรงกับกฎทางฟิสิกส์อีกข้อเลยนะ* พายเผลอพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความสงสัยแบบไม่ทันยั้งคิด *[Pai_Aksorn]: กฎบ้าอะไรอีก L'Hopital's Rule หรือไง?* เรย์ตอบกลับมาอย่างรวดเร็วราวกับรอจังหวะนี้อยู่แล้ว *[Ray Architect]: "กฎของแรงดึงดูดระหว่างมวล... ที่ต่อให้เธอพยายามวิ่งหนีผมไกลแค่ไหน สุดท้ายเธอก็ต้องยอมแพ้แล้วตกลงมาอยู่ในใจผมอยู่ดีแหละครับ ที่รัก"* พายชะงักค้าง นิ้วที่กำลังจะกดส่งข้อความด่าทอยาวเหยียดหยุดกึกลงทันที หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบตกลงไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสายตาปะทะเข้ากับคำลงท้ายสุดร้ายกาจนั้น ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกรอบจนแทบจะระเบิดเป็นจุล แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติกดปุ่มลบหรือพิมพ์ข้อความแก้เขิน หน้าจอโทรศัพท์มือถือกลับสั่นเตือนรัว ๆ ติดต่อกันสามครั้งซ้อน... พร้อมกับการปรากฏตัวของข้อความแจ้งเตือนจากระบบที่ทำเอาลมหายใจของพายสะดุดกึก และดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจสุดขีด! *[ระบบ: Ray Architect ได้ทำการ 'ยกเลิกข้อความ' ของคุณเมื่อ 1 นาทีที่แล้ว]* พายยืนแข็งทื่ออยู่กลางทางเดิน ลมหนาวพัดผ่านวูบหนึ่งแต่เธอกลับรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งร่าง ดวงตาคู่สวยมองหน้าจอที่ว่างเปล่าสลับกับข้อความที่ถูกลบหายไปต่อหน้าต่อตา... เขายกเลิกข้อความสารภาพรักสุดเลี่ยนนั่นทำไมวะคะเนี่ย! หรือว่า... เขาไม่ได้ตั้งใจจะส่งให้เธอตั้งแต่แรกกันแน่! --- ขอบคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่แวะมาร่วมอมยิ้มและลุ้นไปกับความกวนประสาทของพ่อหนุ่มสถาปัตย์คนนี้ด้วยกันนะคะ! ❤️