เมื่อยัยหนอนหนังสือยอมเปิิดใจ

“พาย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้ลูก แม่บอกว่าถึงหน้าห้องแล้วไง!” เสียงเคาะประตูรัวสลับกับเสียงเรียกของแม่ดังลั่นโถงทางเดิน หอพักที่เคยเงียบสงบในยามค่ำคืนกลับกลายเป็นสมรภูมิขนาดย่อมสำหรับพาย มือเรียวของหนอนหนังสือสาวสั่นระริก เธอเพิ่งจะจัดห้องจนเตียนโล่งและที่สำคัญ... มี 'แขกไม่ได้รับเชิญ' นั่งเหงื่อตกอยู่บนเตียงเธอ! “เรย์! นายจะซ่อนที่ไหนก็รีบไปสิ! บอกแล้วไงว่าอย่าเพิ่งขึ้นมา!” พายกระซิบเสียงลอดไรฟัน พลางคว้าหมอนข้างฟาดไปที่ไหล่กว้างของหนุ่มสถาปัตย์ที่นั่งทำหน้ามึนอยู่บนเตียง เรย์ขยับยิ้มกวนประสาทตามนิสัย ถือวิสาสะคว้าสมุดโน้ตที่เขาสั่งให้เธอช่วยตรวจคำผิดขึ้นมาบังหน้าไว้ “โธ่ พายครับ... จะให้ผมไปซ่อนในตู้เสื้อผ้าเหรอ? ถ้าแม่คุณเปิดมาเจอผมในนั้น ชีวิตวัยรุ่นผมจบเห่แน่นอน แต่ถ้าผมยืนอยู่ตรงนี้ ผมอาจจะเป็น ‘ติวเตอร์รุ่นพี่’ ที่มาช่วยงาน... ก็น่าจะดูดีกว่านะว่าไหม?” “ดูดีบ้านนายสิ! ออกไป๊!” พายผลักอกเขา แต่เรย์กลับคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “พาย? ลูกหลับเหรอ ทำไมเงียบไป” เสียงแม่เริ่มเปลี่ยนเป็นโทนสงสัย พายหน้าซีดเผือด เธอหันไปมองเรย์ที่ตอนนี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะยียวนวันนี้กลับดูตั้งใจอย่างประหลาด เขาหยิบงานนำเสนอที่เธอกำลังตรวจแก้ขึ้นมาโชว์ตรงหน้า “เอาเถอะน่า เชื่อใจผมหน่อย” เรย์กระซิบข้างหูเธอจนพายรู้สึกวูบวาบไปทั้งแถบ ก่อนที่เขาจะเดินไปเปิดประตูด้วยท่าทางสุภาพที่สุดในชีวิต บานประตูเปิดออกเผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนในชุดเรียบหรูที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างคุณพ่อที่ยิ้มแห้งๆ พายยืนตัวแข็งทื่อข้างหลังเรย์ เตรียมใจรับแรงกระแทกเต็มที่ “เอ่อ... สวัสดีครับคุณน้า ผมเรย์นะครับ เป็นรุ่นพี่คณะสถาปัตย์ พอดีพายเขาช่วยตรวจงานนำเสนอโปรเจกต์ใหญ่ให้ผมอยู่ครับ เลยเพิ่งเสร็จ” เรย์โค้งตัวอย่างนอบน้อม สวมวิญญาณเด็กดีได้อย่างแนบเนียนจนพายแทบหลุดขำ “อ๋อ... รุ่นพี่เหรอจ๊ะ?” คุณแม่หรี่ตามองพายสลับกับเรย์ “งานโปรเจกต์อะไรต้องทำกันดึกดื่นขนาดนี้เชียว?” “เป็นงานดีไซน์หอสมุดชุมชนครับพายเขาเก่งเรื่องการใช้ภาษามาก ผมเลยเกรงใจเขา ขอให้เขาช่วยดูให้หน่อยครับ เดี๋ยวผมจะกลับแล้วครับพอดีเกรงใจเหมือนกัน” เรย์ส่งยิ้มหวาน—ยิ้มที่พายรู้ดีว่าเป็น 'โหมดตกเหยื่อ'—จนคุณแม่เริ่มอ่อนลง “งั้นเหรอ... ก็ดีนะลูก พายมันชอบขลุกอยู่แต่ในห้อง” คุณแม่ว่าพลางเดินเข้าห้องมาสำรวจ “เอ้า ตรวจงานเสร็จหรือยังล่ะ?” “เสร็จพอดีเลยครับคุณน้า พายเขาแก้ให้ผมเยอะเลย ขอบคุณมากนะพาย” เรย์หันมาส่งสายตาเจ้าเล่ห์ให้พายที่ยืนเหวอ พายแทบอยากจะมุดดินหนีเมื่อเห็นเรย์ทำหน้ากะล่อนใส่ แต่เธอก็ต้องรีบทำหน้านิ่ง “ค่ะ... เสร็จแล้วค่ะแม่ ไม่ได้มีอะไรหรอกค่ะ ก็แค่ตรวจงานเฉยๆ” “จ้าๆ ถ้างั้นแม่กับพ่อไปหาอะไรกินก่อนนะ ฝากพายจัดการธุระให้เรียบร้อยแล้วรีบพักผ่อนล่ะ ส่วนเรา... พ่อหนุ่มสถาปัตย์ กลับดีๆ นะลูก” หลังจากคุณพ่อคุณแม่คล้อยหลังไป พายรีบปิดประตูดังปัง! แล้วหันมาถลึงตาใส่เรย์ที่ยืนหัวเราะร่า “นายทำบ้าอะไรเนี่ย! เกือบไปแล้วไหมล่ะ!” “ก็ผมบอกแล้วไงว่าผม ‘ตัวตึง’” เรย์เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ พายถอยหลังจนแผ่นหลังชนกำแพง “ที่ผมไม่ไปไหน เพราะผมอยากอยู่ดูตอนคุณตรวจงานให้เสร็จจริงๆ นะ... เห็นคุณตั้งใจแก้คำผิดให้ผมแล้วผมก็อดอมยิ้มไม่ได้” “หลงตัวเอง... ฉันก็แค่ไม่อยากให้งานนายพัง” พายพยายามเบี่ยงหน้าหนี แต่เรย์กลับใช้แขนกั้นกำแพงทั้งสองข้างไว้ ล้อมกรอบเธอจนไม่มีทางหนี “พาย... ขอบคุณนะ ที่ยอมเปิิดใจช่วยผมขนาดนี้” เสียงของเขาเบาลง สบตาเธอด้วยแววตาที่ไม่มีความกวนประสาทเจือปนอยู่เลย “สำหรับผม... งานที่ส่งน่ะไม่สำคัญเท่ากับ ‘ใคร’ เป็นคนช่วยทำหรอกนะ” พายใจเต้นรัวเหมือนกลองชุด เธอกำลังจะอ้าปากเถียงเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน แต่โทรศัพท์ของเธอกลับสั่นเตือนขึ้นมาเสียก่อน *Notification: มีนา (เพื่อนสนิท)* *มีนา: "พาย! แกจำได้ไหมว่างานโปรเจกต์ที่แกช่วยรุ่นพี่สถาปัตย์น่ะ จริงๆ แล้วเขาไม่ได้ส่งพรุ่งนี้ แต่เขาเป็นคนขอเลื่อนเดดไลน์เองเพื่อให้มีข้ออ้างมาหาแกที่หอ! แถมเมื่อกี้ฉันเห็นแชตในกลุ่มคณะสถาปัตย์... เขาประกาศว่าเขาจีบแกอยู่! ระวังตัวไว้นะอีเพื่อน!"* พายเบิกตากว้างเมื่ออ่านจบ เธอเงยหน้ามองคนที่ยืนยิ้มกรุ่มกริ่มอยู่ตรงหน้า แล้วจังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง! “พาย! แม่เองนะจ๊ะ พอดีแม่ลืมกระเป๋าตังค์ไว้... อ้าว!” ประตูเปิดออกโดยที่พายไม่ได้ล็อก... และภาพที่แม่เห็นคือ เรย์ที่กำลังก้มลงมาใกล้หน้าพายจนแทบจะชิดกัน! ชาพีชหวานน้อยหวังว่ารี้ดที่รักจะอมยิ้มไปกับความวุ่นวายของยัยพายนะคะ!