เข้าค่ายทำโปรเจกต์

“จับฉลากใหม่เดี๋ยวนี้เลยนะ!” เสียงโวยวายระดับแปดเดซิเบลของพายดังลั่นห้องสตูดิโอสถาปัตย์จนโต๊ะเขียนแบบแทบสะเทือน ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซزยืนเท้าเอว จ้องมองกระดาษโน้ตในมือสลับกับใบรายชื่อสมาชิกกลุ่มด้วยใบหน้าบึ้งตึงเหมือนคนอมยาขม “โถ่คุณพายครับ จะโวยวายเสียงดังไปทำไมล่ะคะเนี่ย ผลจับฉลากมันก็ประกาศิตจากสวรรค์แล้วนะ” เรย์ก้าวออกมาจากหลังโต๊ะทำงาน รอยยิ้มกวนประสาทระบายอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาที่เลอะคราบดินสอจางๆ มือหนาถือแก้วกาแฟเย็นพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนพายต้องผถะถอยหลังหนีแทบไม่ทัน “ก็สวรรค์ไหนล่ะที่ส่งนายมาอยู่กลุ่มเดียวกับฉันเนี่ย!” พายชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นประจาน ชื่อของ ‘นายเรย์วิน’ แปะหราอยู่ข้างชื่อ ‘นางสาวพิมพ์ชนก’ แบบพอดิบพอดี ไม่มีที่ติ และไม่มีทางแก้ตัว นี่มันอุบัติเหตุชัดๆ! ค่ายทำโปรเจกต์สถาปัตย์ร่วมกับคณะอักษรฯ บ้าบออะไร ทำไมเธอต้องมาซวยตกอยู่ในเงื้อมมือของพ่อหนุ่มสถาปัตย์จอมกวนคนนี้ตลอดเวลาด้วยนะ ตั้งแต่ห้องสมุดยันค่ายนอกสถานที่ ชีวิตของพายเหมือนโดนสาปให้หนีผู้ชายคนนี้ไม่พ้นจริงๆ “อ้าว ก็สวรรค์ที่เป็นใจอยากให้เราได้เรียนรู้งานร่วมกันไงคะ” เรย์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายหน้าดำหน้าแดง หูแดงก่ำด้วยความโมโห เขากยิ่งรู้สึกว่าโลกใบนี้มีสีสันขึ้นมาเป็นกอง “อีกอย่างนะ ทีมอื่นเขาเริ่มคุยธีมงานกันไปถึงดาวอังคารแล้ว แต่คุณยังยืนโวยวายอยู่ตรงนี้ ระวังคะแนนกลุ่มพังไม่รู้ด้วยนะเด็กอักษร” “นาย!” พายอ้าปากค้าง จะเถียงกลับแต่ก็จนด้วยเกล้า เพราะตอนนี้สมาชิกในกลุ่มอีกสองคนอย่างมีนาและต้นกำลังมองมาด้วยสายตากรุ้มกริบ “เอาหน่าพาย แกจะเครียดอะไรนักหนา อยู่กับเรย์งานจะได้เดินไวๆ ไง สถาปัตย์เขาเก่งเรื่องโมเดลนะแก” มีนาเพื่อนรักเดินมาตบไหล่เบาๆ พร้อมส่งสายตาเจ้าเล่ห์เชิงสนับสนุนเต็มที่ “ใช่ๆ ยัยมีเขาพูดถูก พายเอ๊ย... ไว้ใจสถาปัตย์ตัวตึงคนนี้ได้เลย รับรองว่างานค่ายนี้ คะแนนเต็มสิบฉันให้ร้อย เต็มร้อยฉันให้ล้าน!” ต้นเสริมทัพอย่างรู้กัน พายถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความอึดอัด เธออยากจะทึ้งหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด สุดท้ายก็ทำได้แค่ตวัดสายค้อนวงใหญ่ใส่คนตัวสูงที่ยืนยันยิ้มร่าไม่สะทกสะท้าน “ก็ได้! แต่อย่ามาสั่งฉันนะ นายเรย์!” “ครับผม เจ้าแม่คณะอักษร” เรย์รับคำด้วยน้ำเสียงกวนๆ ก่อนจะยื่นมือมาดึงข้อศอกบางเบาให้เดินตามไปยังโต๊ะทำงานริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวสนามหญ้าสีเขียวขจี บรรยากาศในห้องสตูดิโอค่อนข้างคึกคักไปด้วยเสียงพูดคุยของนักศึกษาต่างคณะที่มารวมตัวกันทำโปรเจกต์เฉพาะกิจ แสงไฟสีส้มอมเหลืองจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องกระทบลงบนกระดาษไขและโมเดลจำลองที่เพิ่งเริ่มขึ้นโครงสร้าง กลิ่นกระดาษและกาวลาเท็กซ์ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ เมื่อพวกเขานั่งลงประจำที่ ความวุ่นวายเมื่อครู่ก็ถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันชั่วขณะ เรย์หยิบปากกาเคมีขึ้นมาหมุนเล่นในมือ สายตาคมกวาดมองร่างบางที่นั่งกอดอก เม้มริมฝีปากแน่นอย่างใช้ความคิดอยู่ฝั่งตรงข้าม “มองอะไรเล่า?” พายเงยหน้าขึ้นมาเจอสายตานั้นพอดี เธอกระแทกเสียงถามเบาๆ “เปล่าครับ แค่คิดว่า... เวลาคุณตั้งใจทำหน้าดุๆ แบบนี้ ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ” “เรย์!” พายส่งเสียงดุ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธอยกมือขึ้นปัดป้องความเขินอายด้วยการหยิบแท่งดินสอขึ้นมาเคาะโต๊ะรัวๆ “ทำงานค่ะ! อย่ามานอกเรื่อง ไม่งั้นฉันไม่ช่วยพิมพ์เล่มโปรเจกต์นะ” “โหดจังวะ…” เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่ก็ยอมก้มหน้าลงสนใจงานตรงหน้าแต่โดยดี ตลอดช่วงบ่ายจนถึงยามเย็น การทำงานดำเนินไปอย่างทุลักทุเลแต่ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและจังหวะการปะทะฝีปากกันตลอดเวลา พายที่เป็นคนรอบคอบและจัดการเนื้อหาเก่ง คอยตรวจเช็กความถูกต้องของข้อมูลวรรณกรรมและคอนเซปต์ที่จะนำมาใส่ในงาน ส่วนเรย์ที่มีความคิดสร้างสรรค์ล้ำเลิศและมือไวในการร่างแบบ ก็คอยแปลงจินตนาการเหล่านั้นออกมาเป็นเส้น3มิติบนกระดาษได้อย่างน่าทึ่ง ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เวลาที่ผู้ชายคนนี้จริงจังกับการทำงาน เขามีเสน่ห์แพรพราวชนิดที่ทำเอาคนมองเผลอใจเต้นผิดจังหวะอยู่บ่อยครั้ง จังหวะที่พายกำลังเอื้อมมือไปหยิบไม้บรรทัดเหล็กบนกองหนังสือ นิ้วเรียวของเธอก็เผลอไปปัดโดนแก้วน้ำอัดลมของเรย์เข้าอย่างจัง! “อุ๊ย!” ซ่า! น้ำสีดำกระฉอกราดรดลงบนสมุดบันทึกและกระดาษร่างแบบชิ้นสำคัญของเรย์เต็มๆ หน้า พายเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบคว้าทิชชูบนโต๊ะมาซับแทบไม่ทัน “ตายแล้ว! เรย์ ฉันขอโทษ! ฉันไม่ได้ตั้งใจ!” เรย์สะดุ้งเล็กน้อย ร่างสูงชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อเห็นสมุดสเกตช์ภาพผลงานที่เขาร่างมาทั้งสัปดาห์เปียกโชก แต่แทนที่เขาจะโวยวายหรือโมโหใส่เหมือนที่พายคาดคิด ร่างหนากลับหัวเราะร่อออกมาเบาๆ “ซุ่มซ่ามจริงนะเราเนี่ย” เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือหนาคว้าข้อมือเล็กของพายไว้เพื่อหยุดการลนลานของเธอ ดวงตากลมโตคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาพราวระยับของเขาในระยะประชิด “ไม่เป็นไรครับ กระดาษเปียก แต่ใจผมไม่ได้เปียกตามสักหน่อย” “นี่! ยังจะมาเล่นมุกอีกนะ!” พายหน้าแดงแจ๋ พยายามดึงมือตัวเองกลับแต่เรย์กลับกุมไว้แน่นขึ้น ปลายนิ้วอุ่นๆ ของเขาลูบไล้หลังมือเธอแผ่วเบา บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะเงียบงันลงไปถนัดตา เสียงรอบข้างในห้องสตูดิโอราวกับถูกปิดสวิตช์ เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามแข่งกัน ท่ามกลางแสงไฟสีส้มอุ่นๆ ที่ทาบทับลงบนไหล่ของกันและกัน พายรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะละลายกลายเป็นน้ำแข็งโดนแดด เธอก้มหน้าหลบสายตาคู่นั้น หัวใจดวงน้อยสั่นไหวรุนแรงจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความโกรธเคืองเมื่อเช้าปลิวหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ เหลือเพียงความรู้สึกแปลกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในช่องท้อง... ความรู้สึกที่เธอพยายามปฏิเสธมาตลอดว่ามันคืออะไร “พาย...” น้ำเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยเรียกชื่อเธอเบาหวิว ชวนให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว “อะ...อะไรเล่า ปล่อยมือได้แล้ว คนอื่นมองใหญ่แล้วนะ” พายกระซิบเสียงสั่น เบนสายตาไปทางมีนาที่กำลังแกล้งทำเป็นก้มหน้าก้มตาจดงานแต่แอบยิ้มกริ่มอยู่ไกลๆ เรย์ยอมปล่อยมือออกอย่างเสียดาย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง “ก็ได้ครับ ปล่อยก่อน... แต่คืนนี้ในแชกลุ่ม เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันยาวแน่ๆ” พายขมวดคิ้วสงสัย แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร เสียงแจ้งเตือนข้อความในสมาร์ทโฟนบนโต๊ะก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางกองกระดาษ เป็นข้อความจากแชทส่วนตัวของเรย์ที่ส่งตรงเข้ามาถึงเธอโดยไม่ต้องเงยหน้ามองหน้ากันด้วยซ้ำ พายก้มลงมองหน้าจอช้าๆ นิ้วเรียวเลื่อนไปเปิดอ่านข้อความนั้นด้วยความสงสัยระคนตื่นเต้น *[Ray_Arch]: "ที่แกล้งทำน้ำหกใส่... เพราะอยากเห็นเธอหน้าแดงแบบนี้แหละครับ... และก็... จริงๆ แล้ว ฉันไม่ได้อยากเป็นแค่เพื่อนร่วมทีมในค่ายนี้นะพาย"* หัวใจของพายกระตุกวูบ ทันทีที่สมองประมวลผลข้อความนั้นเสร็จ เธอก็เงยขวับขึ้นมองหน้าคนส่งทันทีด้วยความตกใจระคนเขินจัด ทว่า... เรย์กลับทำหน้าเลิกลั่กเล็กน้อย เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองเผลอพิมพ์อะไรลงไป ร่างสูงรีบคว้ามือถือของตัวเองขึ้นมาละลำละลักพร้อมกับทำท่าจะกดปุ่มยกเลิกข้อความ *รี้ดเดอร์คะ... งานนี้บอกเลยว่าพ่อหนุ่มสถาปัตย์ของเราโป๊ะแตกแบบคาสนามแบบนี้ พายจะตั้งรับยังไงดีล่ะเนี่ย!* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานให้ชาพีชแก้วนี้นะคะ!