หลงทางในไซด์งาน

“ลบไม่ทันหรอกค่ะคุณสถาปนิก ข้อความมันขึ้นว่า ‘Read’ ตั้งแต่สามวิแรกที่ส่งมาแล้วนะ ไม่ต้องมาทำหน้าเหมือนคนทำโปรเจกต์พังหรอกค่ะ” พายเท้าสะเอว พลางมองร่างสูงที่ยืนทำหน้าเลิกลั่กอยู่ข้างรถกระบะคันโตที่จอดสงบนิ่งอยู่หน้าไซด์งานก่อสร้างใจกลางเมือง เรย์ชะงักมือที่พยายามจะกดปุ่มลบข้อความสารภาพรักกะทันหันนั้น ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นยกมือเกาท้ายทอยแก้เก้อ แล้วหันมายิ้มกว้างจนตาหยีตามสไตล์เจ้าของฉายาตัวตึงประจำคณะ “แหม... ก็คนมันตื่นเต้นนี่คะคุณอักษรฯ ปกติพิมพ์ในแชตมันก็มั่นหน้าดีอยู่หรอก พอต้องมาเจอหน้ากันจริงๆ ไอ้นิ้วเจ้ากรรมมันก็ดันซื่อสัตย์เกินไปหน่อย” เรย์พูดพลางขยับแว่นกันแดดที่คาดไว้บนหัวลงมาบดบังสายตาที่เริ่มจะดูวอกแวก “ถือว่าอ่านไม่เห็นแล้วกันนะ ถือว่า... ถือว่าเมื่อกี้ลมพัดหน้าจอมันเพี้ยน” “ตรรกะพังมากค่ะ” พายถอนหายใจแรงๆ พลางกวาดสายตาไปรอบไซด์งานที่เต็มไปด้วยกองอิฐ โครงเหล็ก และฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจาย “พาฉันมาดูโลเคชั่นทำโปรเจกต์หรือพามาดูงานก่อสร้างที่เสี่ยงอันตรายกันแน่คะเนี่ย? แล้วดูสิ... หมวกนิรภัยก็มีใบเดียว?” “อ้าว ก็กะจะให้ใส่ใบเดียว แล้วอีกคนก็เอาหัวมาพิงไหล่ไงคะ จะได้ปลอดภัยทั้งคู่... ว้าย! อย่าเขม่นตาแบบนั้นสิคะพาย เดี๋ยวคิ้วก็ผูกเป็นโบหรอก” เรย์หัวเราะร่า ก่อนจะเดินนำลิ่วเข้าไปในตัวอาคารที่กำลังขึ้นโครงสร้าง พายได้แต่กัดฟันกรอดแต่ก็ยอมก้าวเท้าเดินตามไปติดๆ บรรยากาศรอบข้างเงียบกว่าที่คิด ต่างจากเสียงในหัวของพายที่กำลังตีกันนัวเนีย คำสารภาพในแชตที่เรย์พยายามลบนั่น... มันยังคงวนเวียนอยู่ในหัวเหมือนเพลงฮิตที่ลบไม่ออก *‘ชอบนะ... ชอบมานานแล้ว ไม่ใช่แค่ในฐานะเพื่อนที่ชอบบ่นด้วย’* นั่นแหละประโยคที่ทำให้เธอใจเต้นจนแทบจะทะลุออกมานอกอก “ตรงนี้แหละคือไฮไลต์” เรย์หยุดยืนอยู่กลางโถงกว้างที่แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านโครงเหล็กดิบๆ ลงมาเป็นเส้นสายที่ดูสวยงามราวกับฉากในภาพยนตร์ “ถ้าเราออกแบบให้แสงตกกระทบตรงนี้ในช่วงบ่ายสาม จะทำให้พื้นที่ตรงนี้ดูอบอุ่นเหมือนบ้าน... เหมือนที่พายชอบ” พายเงยหน้ามองตาม สายตาของเธอพร่าเลือนไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะฝุ่นผง แต่มันคือแววตาของคนตรงหน้าที่กำลังมองดูผลงานของตัวเองด้วยความมุ่งมั่นและอ่อนโยนอย่างที่เขาไม่เคยเผยให้ใครเห็น “คุณ... ทำไมถึงเลือกที่นี่คะ” เธอถามเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว เรย์หันกลับมามองเธอ เขายกยิ้มที่มุมปาก—ยิ้มที่ไม่ได้กวนประสาทเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือยิ้มที่ดูจริงจังจนน่าตกใจ “เพราะมันเป็นที่ที่พายบอกว่าอยากเห็นโปรเจกต์ของฉันไงคะ พอฉันเห็นที่นี่ครั้งแรก ฉันก็นึกถึงพายทันที... นึกถึงว่า ถ้าวันหนึ่งได้พาคนสำคัญมาเห็นสิ่งที่ตัวเองทุ่มเทสร้างขึ้นมาจะเป็นยังไง” “...” พายอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลคำด่าได้รวดเร็วดุจสายฟ้าฟาดกลับกลายเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ เธอทำได้เพียงแค่กำชายเสื้อของตัวเองแน่น “พายคะ...” เรย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนพายสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมสะอาดๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นแดดอ่อนๆ จากตัวเขา “เรื่องในแชตน่ะ... ที่บอกว่าอยากลบ ไม่ใช่เพราะเสียใจที่พิมพ์ไปหรอกนะ แต่เพราะมันยังน้อยไปต่างหาก” หัวใจพายเต้นระรัวราวกับกลองชุด “ฉันอยากพูดให้พายฟังต่อหน้ามากกว่า เพราะฉันอยากเห็นหน้า... ว่าพายจะโวยวายหรือจะเขินจนหน้าแดงเหมือนตอนนี้นะ” “ใครเขิน! ฉันแค่... ฉันแค่ร้อนค่ะ ฝุ่นมันเยอะ!” พายเถียงกลับเสียงหลง พยายามเบี่ยงหน้าหนีไปทางโครงเหล็กข้างๆ แต่เรย์กลับใช้จังหวะที่พายเผลอ คว้ามือเธอไว้เบาๆ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังจะเป็นสีชมพูจนน่าหมั่นไส้ เสียงตะโกนโวยวายที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความเงียบของไซด์งาน “เรย์โว้ย! ไอ้คุณชายสถาปัตย์! มึงลงมาดูหน้างานด่วนเลย! ไอ้ต้นมันทำแท่นปูนถล่มลงมาทับขาคนงานแล้ว! เร็วๆ!” เสียงมีนาตะโกนลั่นมาจากด้านล่าง พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่วิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาบนชั้นสอง เรย์และพายสะดุ้งสุดตัว มือที่กุมกันอยู่ผละออกจากกันทันทีด้วยความตกใจ พายเบิกตากว้างมองหน้าเรย์ที่เปลี่ยนเป็นสีหน้าเคร่งเครียดทันควัน เขากำลังจะหันไปทางเสียงเรียก แต่แล้วเขาก็หยุดกึก หันกลับมาคว้ามือพายไว้แน่นอีกครั้ง “พาย... ฟังนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ อย่าเพิ่งเชื่อสิ่งที่ได้ยินจนกว่าจะถามฉัน” เรย์พูดเสียงต่ำ แววตาคมกริบที่ไม่มีความกวนประสาทเหลืออยู่ “มีเรื่องบางอย่าง... ที่ฉันซ่อนไว้จากทุกคน รวมถึงพายด้วย... แต่ฉันจะบอกพายคนแรก... หลังจบงานนี้” ก่อนที่พายจะได้ถามอะไรกลับไป เงาร่างของใครบางคนก็ก้าวพ้นขอบประตูเหล็กขึ้นมา... บุคคลที่ทำให้เรย์ปล่อยมือจากพายทันที และทำให้บรรยากาศฟีลกู๊ดเมื่อครู่กลายเป็นความเย็นเยียบจนน่าขนลุก “ไง เรย์... ไม่เจอกันนานนะ ลูกชายตัวดีของตระกูลวรโชติเมธี” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความกดดันทำเอาพายที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตัวสั่นโดยไม่รู้สาเหตุ นี่มันไม่ใช่แค่เรื่องโปรเจกต์นักศึกษาธรรมดาแล้ว... มันมีอะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่านั้นซ่อนอยู่ ชาพีชหวานน้อยหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกคนจะยังไม่วางมือจากตอนต่อไปนะคะ เพราะบทสรุปของ ‘เรื่องลับ’ นี้จะทำให้หัวใจของทุกคนสั่นไหวแน่นอนค่ะ